Δημοσιεύθηκε: Σάββατο 29 / 11 / 2025 , 21:03 από news_room
Ακολουθεί η κοινή δήλωση που δημοσιεύθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την κοινή δήλωση της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίου και του Ρωμαιοκαθολικού Προκαθημένου πάπα Λέοντα:
«Δοξολογήστε τον Κύριο, γιατί είναι αγαθός,
γιατί η ακλόνητη αγάπη του διαρκεί στον αιώνα»
Ψαλμός 106 (105): 1
Την παραμονή της εορτής του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου Αποστόλου, αδελφού του Αποστόλου Πέτρου και προστάτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμείς, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευχαριστούμε θερμά τον Θεό, τον ελεήμονα Πατέρα μας, για το δώρο αυτής της αδελφικής συνάντησης. Ακολουθώντας το παράδειγμα των σεβάσμιων προκατόχων μας και υπακούοντας στο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, συνεχίζουμε να βαδίζουμε με σταθερή αποφασιστικότητα στην οδό του διαλόγου, εν αγάπη και αληθεία (πρβλ. Εφεσίους 4:15), προς την επιθυμητή αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών μας. Έχοντας επίγνωση ότι η χριστιανική ενότητα δεν είναι απλώς αποτέλεσμα ανθρώπινων προσπαθειών, αλλά ένα δώρο που προέρχεται από ψηλά, καλούμε όλα τα μέλη των Εκκλησιών μας – κληρικούς, μοναχούς, αφιερωμένους και λαϊκούς πιστούς – να επιδιώξουν ένθερμα την εκπλήρωση της προσευχής που απηύθυνε ο Ιησούς Χριστός στον Πατέρα: «ώστε πάντες να είναι ένα, καθώς εσύ, Πάτερ, είσαι ενωμένος με μένα, και εγώ ενωμένος με εσένα… ίνα πιστέψει ο κόσμος» ( Ιωάν. 17:21).
Ο εορτασμός της 1700ής επετείου της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, που εορτάστηκε την παραμονή της συνάντησής μας, ήταν μια εξαιρετική στιγμή χάριτος. Η Σύνοδος της Νίκαιας που πραγματοποιήθηκε το 325 μ.Χ. ήταν ένα θεόσταλτο γεγονός ενότητας. Ο σκοπός του εορτασμού αυτού του γεγονότος, ωστόσο, δεν είναι απλώς να υπενθυμίσουμε την ιστορική σημασία της Συνόδου, αλλά να μας παρακινήσει να είμαστε συνεχώς ανοιχτοί στο ίδιο Άγιο Πνεύμα που μίλησε μέσω της Νίκαιας, καθώς παλεύουμε με τις πολλές προκλήσεις της εποχής μας. Είμαστε βαθιά ευγνώμονες σε όλους τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους άλλων Εκκλησιών και εκκλησιαστικών κοινοτήτων που ήταν πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτό το γεγονός. Εκτός από την αναγνώριση των εμποδίων που εμποδίζουν την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ όλων των Χριστιανών – εμπόδια που επιδιώκουμε να αντιμετωπίσουμε μέσω του θεολογικού διαλόγου – πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που μας ενώνει είναι η πίστη που εκφράζεται στο σύμβολο της Νίκαιας. Αυτή είναι η σωτήρια πίστη στο πρόσωπο του Υιού του Θεού, αληθινού Θεού από αληθινό Θεό, ομοούσιου με τον Πατέρα, ο οποίος για εμάς και τη σωτηρία μας ενσαρκώθηκε και κατοίκησε ανάμεσά μας, σταυρώθηκε, πέθανε και θάφτηκε, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, αναλήφθηκε στον ουρανό και θα έρθει ξανά για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς. Μέσω της έλευσης του Υιού του Θεού, μυούμαστε στο μυστήριο της Αγίας Τριάδας – Πατέρα, Υιός και Άγιο Πνεύμα – και καλούμαστε να γίνουμε, εν και δια του προσώπου του Χριστού, παιδιά του Πατέρα και συγκληρονόμοι με τον Χριστό με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Προικισμένοι με αυτή την κοινή ομολογία, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις κοινές μας προκλήσεις δίνοντας μαρτυρία για την πίστη που εκφράστηκε στη Νίκαια με αμοιβαίο σεβασμό και να εργαστούμε μαζί για συγκεκριμένες λύσεις με γνήσια ελπίδα.
Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο εορτασμός αυτής της σημαντικής επετείου μπορεί να εμπνεύσει νέα και θαρραλέα βήματα στην πορεία προς την ενότητα. Μεταξύ των αποφάσεών της, η Α’ Σύνοδος της Νίκαιας παρείχε επίσης τα κριτήρια για τον καθορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα, κοινής για όλους τους Χριστιανούς. Είμαστε ευγνώμονες στη θεία πρόνοια που φέτος ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος γιόρτασε το Πάσχα την ίδια ημέρα. Είναι κοινή μας επιθυμία να συνεχίσουμε τη διαδικασία διερεύνησης μιας πιθανής λύσης για τον από κοινού εορτασμό της Εορτής των Εορτών κάθε χρόνο. Ελπίζουμε και προσευχόμαστε ότι όλοι οι Χριστιανοί, «εν πάση σοφία και πνευματική σύνεση» ( Κολ. 1:9), θα αφοσιωθούν στη διαδικασία επίτευξης ενός κοινού εορτασμού της ένδοξης ανάστασης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Φέτος τιμούμε επίσης την 60ή επέτειο της ιστορικής Κοινής Διακήρυξης των σεβάσμιων προκατόχων μας, του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, η οποία έθεσε τέλος στην ανταλλαγή αφορισμών του 1054. Ευχαριστούμε τον Θεό που αυτή η προφητική χειρονομία ώθησε τις Εκκλησίες μας να επιδιώξουν «με πνεύμα εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αμοιβαίας φιλανθρωπίας τον διάλογο που, με τη βοήθεια του Θεού, θα οδηγήσει στην εκ νέου συμβίωση, για το μεγαλύτερο καλό των ψυχών και την έλευση της βασιλείας του Θεού, σε εκείνη την πλήρη κοινωνία πίστης, αδελφικής συμφωνίας και μυστηριακής ζωής που υπήρχε μεταξύ τους κατά τα πρώτα χίλια χρόνια της ζωής της Εκκλησίας» ( Κοινή Διακήρυξη του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα , 7 Δεκεμβρίου 1965). Ταυτόχρονα, προτρέπουμε όσους ακόμη διστάζουν για οποιαδήποτε μορφή διαλόγου, να ακούσουν τι λέει το Πνεύμα στις Εκκλησίες (βλ. Αποκ. 2:29), το οποίο στις τρέχουσες συνθήκες της ιστορίας μας προτρέπει να παρουσιάσουμε στον κόσμο μια ανανεωμένη μαρτυρία ειρήνης, συμφιλίωσης και ενότητας.
Πεπεισμένοι για τη σημασία του διαλόγου, εκφράζουμε τη συνεχή υποστήριξή μας στο έργο της Κοινής Διεθνούς Επιτροπής για τον Θεολογικό Διάλογο μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία στην τρέχουσα φάση της εξετάζει ζητήματα που ιστορικά θεωρούνται διχαστικά. Μαζί με τον αναντικατάστατο ρόλο που διαδραματίζει ο θεολογικός διάλογος στη διαδικασία επαναπροσέγγισης μεταξύ των Εκκλησιών μας, επαινούμε επίσης τα άλλα απαραίτητα στοιχεία αυτής της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των αδελφικών επαφών, της προσευχής και της κοινής εργασίας σε όλους εκείνους τους τομείς όπου η συνεργασία είναι ήδη δυνατή. Προτρέπουμε έντονα όλους τους πιστούς των Εκκλησιών μας, και ιδιαίτερα τον κλήρο και τους θεολόγους, να αγκαλιάσουν με χαρά τους καρπούς που έχουν επιτευχθεί μέχρι στιγμής και να εργαστούν για τη συνεχή αύξησή τους.
Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας περιλαμβάνει τον στόχο της θεμελιώδους και ζωογόνου συμβολής στην ειρήνη μεταξύ όλων των λαών. Μαζί υψώνουμε ένθερμα τις φωνές μας επικαλούμενοι το δώρο της ειρήνης του Θεού στον κόσμο μας. Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές του κόσμου μας, οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων πολλών. Απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν αστικές και πολιτικές ευθύνες να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διασφαλίσουν ότι η τραγωδία του πολέμου θα σταματήσει αμέσως και ζητούμε από όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να υποστηρίξουν την έκκλησή μας.
Συγκεκριμένα, απορρίπτουμε κάθε χρήση της θρησκείας και του ονόματος του Θεού για να δικαιολογήσει τη βία. Πιστεύουμε ότι ο αυθεντικός διαθρησκευτικός διάλογος, αντί να αποτελεί αιτία συγκρητισμού και σύγχυσης, είναι απαραίτητος για τη συνύπαρξη λαών διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών. Έχοντας επίγνωση της 60ής επετείου της διακήρυξης Nostra Aetate , προτρέπουμε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες καλής θέλησης να εργαστούν μαζί για να οικοδομήσουν έναν πιο δίκαιο και υποστηρικτικό κόσμο και να φροντίσουν για τη δημιουργία, την οποία μας έχει εμπιστευτεί ο Θεός. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί η ανθρώπινη οικογένεια να ξεπεράσει την αδιαφορία, την επιθυμία για κυριαρχία, την απληστία για κέρδος και την ξενοφοβία.
Ενώ είμαστε βαθιά ανήσυχοι από την τρέχουσα διεθνή κατάσταση, δεν χάνουμε την ελπίδα. Ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει την ανθρωπότητα. Ο Πατέρας έστειλε τον μονογενή Υιό του για να μας σώσει, και ο Υιός του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μας έδωσε το Άγιο Πνεύμα, για να μας κάνει κοινωνούς της θεϊκής του ζωής, διατηρώντας και προστατεύοντας την ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου. Με το Άγιο Πνεύμα γνωρίζουμε και βιώνουμε ότι ο Θεός είναι μαζί μας. Γι’ αυτόν τον λόγο, στην προσευχή μας εμπιστευόμαστε στον Θεό κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα εκείνους που έχουν ανάγκη, εκείνους που βιώνουν πείνα, μοναξιά ή ασθένεια. Επικαλούμαστε κάθε μέλος της ανθρώπινης οικογένειας κάθε χάρη και ευλογία, ώστε «οι καρδιές τους να παρηγορούνται, καθώς είναι συνενωμένες με αγάπη, να έχουν όλο τον πλούτο της βεβαιωμένης κατανόησης και της γνώσης του μυστηρίου του Θεού», που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ( Κολ. 2:2).
