Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 3 / 5 / 2024 , 12:14 από news_room
*Πασχάλιο Μήνυμα Πατριάρχη Σερβίας κ.κ. Πορφύριου για την Ανάσταση και το Πάσχα 2024
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!
Όταν κατέβηκες στο θάνατο, Αθάνατη Ζωή,
τότε πέθανες με τη λάμψη της Θεότητας,
και όταν ανέστησες τους νεκρούς από την αρχή,
όλες οι ουράνιες δυνάμεις σε φώναξαν:
Ζωοδότης, Χριστέ Θεέ μας, δόξα σε Σένα. !
Προφέροντας με τόλμη και αταλάντευτα τα λόγια αυτού του θεόπνευστου ύμνου, ας ενώσουμε τους αγίους προπάτορες, πατριάρχες, προφήτες, αποστόλους, μάρτυρες, ευλαβείς, δίκαιους, ομολογητές και δασκάλους της πίστεως, καθώς και όλες τις αγγελικές χορωδίες, που σήμερα στο παράδεισος γιορτάζει την αγία και ζωοποιό Ανάσταση του Κυρίου! Ας σπεύσουμε μαζί με τις μυροφόρες γυναίκες στον άδειο τάφο του Χριστού, για να ακούσουμε κι εμείς τα λόγια του αγγέλου, γεμάτοι αιώνια χαρά:
«Ο χρόνος για κλάματα σταμάτησε. μην κλαις , αλλά κήρυξε την Ανάσταση στους αποστόλους!».
Πράγματι, τα δάκρυα έχουν εξαφανιστεί από τα πρόσωπα εκείνων που βρίσκονταν κάτω από τη δύναμη του θανάτου, η ελπίδα όλων των πιστών έχει εκπληρωθεί και οι καρδιές όσων θρηνούν έχουν παρηγορηθεί. “Ας χαίρεται ο ουρανός και η γη ας χαίρεται!” Χριστός Ανέστη και η ζωή βασιλεύει!». – τα ευαγγελιστικά λόγια του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του μεγάλου ιεροκήρυκα της Εκκλησίας του Αναστάντος Χριστού, αντηχούν στον ουρανό και τη γη στους αιώνες των αιώνων.
Αγαπητά μας πνευματικά παιδιά, όλα τα ιερά βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης δείχνουν την αλήθεια, την αλήθεια για την Ανάσταση. Ο θεόπνευστος ψαλμωδός Δαβίδ προφήτευσε για τα βάσανα και την Ανάσταση του Χριστού με αυτά τα λόγια:
«Πόσα και κακά δεινά μου έδειξες, και όταν συνήλθες, με ανάστησες και με έβγαλες πάλι από την άβυσσο της γης» (Ψαλμ. 70, 20).
Ο μεγάλος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης Ησαΐας, τον οποίο οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας δικαίως αποκαλούν ευαγγελιστή της Παλαιάς Διαθήκης, βλέπει ξεκάθαρα εκ των προτέρων τα βάσανα και την Ανάσταση του Χριστού και γράφει: «Και φέρει τις αρρώστιες μας και πήρε επάνω του τις ασθένειές μας, και νομίζουμε ότι είναι πληγωμένος, ότι ο Θεός τον δέρνει και τον βασανίζει. Αλλά θα πληγωνόταν για τις παραβάσεις μας, θα χτυπιόταν για τις ανομίες μας. η τιμωρία ήταν πάνω του για χάρη της ειρήνης μας και γιατρευτήκαμε από την πληγή του. […] Και θα τοποθετούνταν μεταξύ των εγκληματιών, αλλά ο ίδιος φέρει τις αμαρτίες πολλών και προσεύχεται για τους εγκληματίες» (Ησ. 53, 4 – 5 και 12).
Μαζί με τον μεγάλο Ησαΐα, με έναν μυστήριο και εκπληκτικό τρόπο, γινόμαστε κι εμείς μάρτυρες όλων αυτών που έχουν συμβεί για χάρη μας. Και δεν είμαστε μόνο μάρτυρες, αλλά και συμμετέχοντες σε αυτό το θαυματουργό μυστικό, γιορτάζοντας σήμερα την εορτή των εορτών. Γι’ αυτό τη μεγάλη και φωτεινή αυτή μέρα χαιρόμαστε για την Αλήθεια, χαιρόμαστε γιατί ο θάνατος νικήθηκε στη συνάντηση με τον Ζωντανό, Ενσαρκωμένο Θεό. Άλλωστε, δεν είναι παράξενο που οι άνθρωποι στον Νότο μας λένε συχνά το Πάσχα Πάσχα, και στην Ελλάδα Λαμπρή, που σημαίνει Φωτεινή μέρα. Ό,τι κάνουμε για χάρη του καλού, κάθε μόχθος, θυσία και αυτοπυρπόληση, κάθε θυσία, κάθε δάκρυ και κάθε πόνος που υπομείναμε αποκτούσε νόημα στην αιωνιότητα μέσω του θριάμβου της ζωής επί του θανάτου, της Ανάστασης του Κυρίου. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτές τις χαρούμενες γιορτές, γινόμαστε μάρτυρες της απαρηγόρητης κραυγής μητέρων για τραυματισμένα παιδιά, παιδιών για τραυματισμένους γονείς, αδελφούς και αδελφές, γυναίκες για χαμένους συζύγους, και αυτή η κραυγή σκίζει το στήθος μελών πολλών εθνών, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, να αντηχεί γύρω μας Σέρβοι. Η βία διαπράττεται και εκτός πολέμων, γιατί στους καιρούς που ζούμε, ακόμη και η απουσία πολέμου – και ο πόλεμος, δυστυχώς, είναι πάντα εκεί – δεν αποτελεί εγγύηση για την αληθινή ειρήνη. τα εγκλήματα και η βία έχουν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής. Οι γυναίκες, στις οποίες ο Κύριος έδωσε την τιμή να είναι οι πρώτοι κήρυκες της Ανάστασής Του, είναι τις περισσότερες φορές θύματα βίας. Μέσα από τα βάσανα των γυναικών υποφέρουν και ολόκληρες οικογένειες. Τα παιδιά, προς λύπη και ντροπή ενός κόσμου που υποκριτικά καυχιέται για τη «δημοκρατία» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα», είναι θύματα εγκλημάτων τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη. Εκτός από όλα αυτά, εμείς οι άνθρωποι είμαστε όλο και πιο άτονοι και απαθείς, εγωιστές και αδιάφοροι για τα δεινά των άλλων, για τα βάσανα των γειτόνων μας, επομένως μπορούμε δικαίως να αναρωτηθούμε: δεν έχει μιλήσει ο άγιος προφήτης για το βδέλυγμα της ερήμωσης; Ο Ντάνιελ συνέβη ήδη; Με άλλα λόγια, δεν ζούμε ήδη σε έναν λεγόμενο μεταχριστιανικό κόσμο, αλλά σε έναν κόσμο αντιχριστιανικό ή, επιπλέον, αντιχριστιανικό, έναν κόσμο χωρίς πίστη, ήθη και αρχές;
Ο άνθρωπος του σήμερα φωνάζει: Κύριε, γιατί μας εγκατέλειψες; Αλλά, στον ίδιο άνθρωπο σήμερα, ο Θεός θα μπορούσε να απαντήσει με την ερώτηση: Άνθρωπε, γιατί άφησες άλλον άνθρωπο; Πού είναι ο γείτονάς σου; Επομένως, πού είμαι εγώ, ο Δημιουργός, ο Σωτήρας και ο μόνος αιώνιος και αληθινός Φίλος και Ευεργέτης για σένα;
Ο Υιός του Θεού Ενσαρκωμένος, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, που υπέφερε για πολλούς, για όλους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που Τον μισούν, συνεχίζει να υποφέρει για εμάς σε όλα τα βάσανά μας. Στο δρόμο που φέρουμε τον σταυρό, εμείς, ο σερβικός λαός, κουβαλώντας τον δικό μας σταυρό, κουβαλάμε και τον Σταυρό του Χριστού. Το πήραμε μαζί μας και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν, σε σχέση με τον αριθμό των συμπατριωτών μας, ήμασταν οι μεγαλύτεροι ταλαίπωροι στον κόσμο. Η σταυροφορία μας συνεχίστηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν, στο διαβόητο και επαίσχυντο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, χτίστηκαν στρατόπεδα ακόμη και για τα παιδιά μας, όπου τα παιδιά πέθαναν από πείνα, κρύο, ασθένειες και κακοποίηση. Μόνο στη χώρα μας, στην κατεχόμενη Σερβία, παρέες μαθητών πέθαναν σε μια μέρα κάτω από τις σφαίρες των πολυβόλων των Γερμανών Ναζί μετά τις ώρες του σχολείου. Υποφέραμε σε κάθε χωριουδάκι, χωριό, πόλη. Η αλήθεια αυτού του πόνου δεν χρειαζόταν να επιβεβαιωθεί με επιβεβλημένα ανήθικα ψηφίσματα: τα μαρτυρούσε ο ίδιος ο πόνος, χωρίς ψευδομάρτυρες με τη μορφή άμεσων απογόνων και έμμεσων οπαδών των δραστών της πραγματικής γενοκτονίας.
Ως βοσκοί του κυριολεκτικού ποιμνίου του Χριστού, υπενθυμίζουμε με λύπη σε όλους το γεγονός ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχει ξεχάσει τη γενοκτονία του σερβικού λαού στον εικοστό αιώνα, καθώς και στους αιώνες που προηγήθηκαν. Κάθε άλλος λόφος σε μέρη όπου ζουν Σέρβοι είναι ένα είδος Γολγοθά.
Μας παρηγορεί και μας καθησυχάζει το γεγονός ότι ανήκουμε σε ένα έθνος που στα χρόνια της ειρήνης, που ήρθαν μετά τους φοβερούς καιρούς του θανάτου, ακολούθησε το Ευαγγέλιο του Αναστάντος Χριστού στο οποίο ιδρύθηκε, συγχώρεσε τους οφειλέτες του και με μέλη άλλων εθνών ήθελε και προσπάθησε να οικοδομήσει ένα καλύτερο και κοινό μέλλον. Γι’ αυτό σήμερα υψώνουμε σθεναρά τη φωνή μας και επισημαίνουμε το απόλυτο ψεύδος και την απόπειρα πρωτοφανούς ιστορικού ρεβιζιονισμού, όπου ο σερβικός λαός, θύματα πολλαπλών γενοκτονιών και εθνοκάθαρσης, κηρύσσεται δράστες γενοκτονίας με μια απλή αντιστροφή. Δεν ελαχιστοποιούμε την έκταση των εγκλημάτων στη Σρεμπρένιτσα, αλλά, ως ορθόδοξοι Σέρβοι, δεν σιωπούμε για τα εγκλήματα κατά του σερβικού λαού στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα. Δυστυχώς, οι υποστηρικτές των ψηφισμάτων δεν δίνουν σημασία σε εκείνα τα εγκλήματα στα σερβικά χωριά όπου καταπιέζονταν ολόκληρες οικογένειες και που συνέβαιναν συνεχώς από το 1992 έως το 1995. Σύμφωνα με αυτούς, υπάρχει αποκλειστικό δικαίωμα στη θυσία και στον πόνο λόγω αυτού. Κατά τη γνώμη μας, όλα τα αθώα θύματα είναι αθώα θύματα, είτε είναι Μουσουλμάνοι είτε Κροάτες είτε Σέρβοι, κάτι που «σοφά» σιωπά από τους σύγχρονους ρεβιζιονιστές και εχθρούς της ιστορικής αλήθειας, οι οποίοι, επιβάλλοντας ένα αποκλειστικό δικαίωμα στον πόνο και στα θύματα, αφήνουν όλα τα εμείς που ζούμε σε αυτές τις περιοχές ένα πέτρινο εμπόδιο για το μέλλον.
Η φύση ενός δημιουργημένου όντος περιέχει τη σύνδεσή του με τον κόσμο, με τη φύση, δηλαδή με τη γη στην οποία ζει, που είναι το λίκνο, το σπίτι και ο τόπος ταφής του. Το Κοσσυφοπέδιο και η Μετόχια είναι και το λίκνο και το σπίτι μας. Στο Κόσοβο και στα Μετόχια, στην Παλαιά Σερβία, υπάρχουν οι ζωντανοί και οι νεκροί μας. Δεν υπάρχουν νεκροί. Είμαστε η Εκκλησία των ζωντανών. Είμαστε χριστιανικός λαός, ο λαός του Γολγοθά και της Ανάστασης. Είμαστε ένας λαός χριστιανικής ταυτότητας που εκφράζεται μέσω δωρεών, που συνθέτουν το πιο πυκνό στεφάνι προσευχής των ναών στον κόσμο, το στεφάνι που πλέξαμε στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Και είναι η αλήθεια που στέκεται στο βουνό! Εδώ μπλέκονται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Γιατί, για εμάς, αυτή η αγία και αγία γη δεν είναι μια συνηθισμένη επικράτεια, αλλά η ίδια η αγία γη από την οποία θα ξυπνήσει και θα αναστηθεί το «χωράφι με τα ξερά οστά» μας. Πρέπει πάντα να προσευχόμαστε και να είμαστε με τους πονεμένους αδελφούς και τις αδελφές μας στο Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια, που είναι μια ζωντανή έκφραση ελπίδας, αγάπης, επιμονής και αναζήτησης στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Χριστό Κύριο, μαζί τους που γίνονται στόχος βίας μόνο και μόνο επειδή είναι Ορθόδοξοι Σέρβοι, που είναι δικοί τους. Ζουν στη λεγόμενη ειρήνη, σε μια «ειρήνη» στην οποία δεν υπάρχει ελευθερία, σε μια «ειρήνη» στην οποία υπάρχει μόνο φόβος και αδικία. Και πάλι, όπως πολλές φορές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αντιξοότητες και πιέσεις, αλλά τα λόγια του ιερού προφήτη Ναούμ είναι πάντα στο μυαλό μας: «Ακόμα κι αν είναι σε ισχύ και είναι πολλά, πάλι θα αποκοπούν και περάστε» (Ναούμ 1, 12).
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, που προσέφερε τον εαυτό Του ως θυσία, μια για πάντα, για τη ζωή του κόσμου, για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών, ο Εμμανουήλ μας, που σημαίνει ότι ο Θεός είναι μαζί μας , ποτέ δεν μας ξέχασε ούτε μας άφησε μέχρι τώρα. . Τις άγιες αυτές ημέρες, απευθυνόμαστε σε αυτόν με γονατιστή προσευχή να προστατεύσει, να σώσει, να συγχωρήσει και να διαφυλάξει το Ορθόδοξο γένος μας από κάθε πληγή, αδικία και βία. Σε εκείνη τη συνάντηση προσευχής με Αυτόν, τον Ζωντανό Θεό, τον Αναστημένο, πιστεύουμε και γνωρίζουμε ότι κάθε τραγωδία γίνεται χώρος ελπίδας και νοήματος, ενώ χωρίς Αυτόν, η απελπισία και το ανούσιο κυριαρχούν παντού, ανεξάρτητα από το τι ρούχα φορούν. Αυτό αντιπροσωπεύει μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας, απέναντι στην οποία εμείς οι Χριστιανοί, ως σύντροφοι της Ενσαρκωμένης Νόησης και Λόγου, πρέπει να σταθούμε σταθερά και αταλάντευτα, μαρτυράνοντας ότι υπάρχει αληθινός Δρόμος, Αλήθεια και Ζωή – ενάντια στις ψεύτικες.
Σας καλούμε λοιπόν, αγαπητά πνευματικά παιδιά, να γαλουχήσετε ακούραστα, πράγμα που σημαίνει ότι εκφράζουμε με προσευχή και επιμέλεια, τη θεμιτή και φυσική ανάγκη για εθνική ενότητα. Αυτή την εθνική ενότητα την επιτυγχάνουμε υπό το ωμόφορο του Αγίου Σάββα, στην Εκκλησία του Χριστού, του Ζωντανού Θεού, του οποίου τη Σταύρωση και την Ανάσταση ζει και εικονίζει ο Σερβικός Ορθόδοξος λαός στο ταξίδι του στην ιστορία. Η Αγία Εκκλησία του Χριστού είναι η θεμελιώδης κατοικία κάθε επίγειας κατοικίας μας και δεν γνωρίζει σύνορα. Ποιος μπορεί να καθορίσει τα όρια της Ανάστασης και τη ζωή στην οποία βασίζεται η Εκκλησία μας; Είναι ο λόγος του Χριστού: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή». Όποιος πιστεύει σε μένα, κι αν πεθάνει, θα ζήσει. Και καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα, δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιω. 11, 25-26). Ας φροντίσουμε λοιπόν να βυθιζόμαστε με χάρη και λατρεία στο Μυστήριο του Σταυρού και στην Ανάσταση του Χριστού, να αγαπάμε ο ένας τον άλλον όπως μας αγαπά ο Χριστός. «Και όταν αυτό το φθαρτό ντυθεί την αφθαρσία, και το θνητό αυτό ντυθεί την αθανασία, τότε ο λόγος που είναι γραμμένος θα εκπληρωθεί: Η νίκη καταβροχθίζει τον θάνατο (Α’ Κορ. 15, 54), και ο Κύριος θα σκουπίσει τα δάκρυα από κάθε πρόσωπο, και η ντροπή του λαού του θα καταργηθεί από όλη τη γη» (Ησ. 25, 8).
Καλό Πάσχα!
*Ανεπίσημη μετάφραση
