Δημοσιεύθηκε: Τρίτη 30 / 6 / 2026 , 14:47 από news_room
Κείμενο – Φωτογραφία – Επιμέλεια άρθρου: Βαγγέλης Καρπαθάκης
Ακολουθεί το Θείο Κήρυγμα* της Εορτής της Συνάξεως των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων που εκφώνησε ο θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ανδρούσης (Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών) κατά την Θεία Λειτουργία του στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό που τιμάται στην Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων στην Καλλιθέα (Τζιτζιφιές):
Αυτή η ημέρα που μας χαρίζει η Εκκλησία μας, αφιερωμένη στους Δώδεκα Αποστόλους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, οι οποίοι προσεκλήθησαν από Αυτόν και, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση, έμειναν μαζί Του μέχρι το τέλος αυτής της ζωής. Μαζί Του για να δουν τα μεγαλεία της ευεργεσίας που πρόσφερε ο Χριστός στον άνθρωπο, για να δουν τα θαύματα και τα σημεία εκείνα τα οποία επετέλεσε ο Χριστός στο πρόσωπο των ανθρώπων. Εορτάστηκε η Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό στις Τζιτζιφιές της Καλλιθέας (Εικόνες)
Εκείνοι είχαν τις δουλειές τους, είχαν τις οικογένειές τους. «Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν Αυτώ» (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 4, 20), και ο Χριστός τους βράβευσε στο τέλος, προτίστως με την επιφοίτηση του Παναγίου Πνεύματος εις τας διανοίας τους, εις την καρδίαν τους, και δεύτερον όταν αυτοί έκαναν τον λόγο του Χριστού πράξη στη ζωή τους. Δηλαδή επορεύθησαν σε όλα τα έθνη για να διδάξουν τον κόσμο την Ανάσταση του Χριστού, τον ίδιο τον Χριστό, και να βαπτίσουν αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Αλλά τους βραβεύει ο Χριστός, ακούσαμε σήμερα από το Ιερό Ευαγγέλιο, και τους δίδει αυτή την εξουσία, που πατούν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού. Δηλαδή να πατούν πάνω σε φίδια και σε σκορπιούς και να μην παθαίνουν τίποτα. Να έρχονται σε σύγκρουση με τους ανθρώπους, οι άνθρωποι να τους διώχνουν και, όπως είπε ο Ιερός Απόστολος Παύλος, «περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν». (Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους Κεφάλαιο 4, στίχος 13). Λέει ο Παύλος: έγιναν καθάρματα του κόσμου. Δηλαδή έγιναν εκείνοι οι οποίοι ήταν ανεπιθύμητοι στις οικογένειες των ανθρώπων, στην κοινωνία, στην πόλη όπου εδίδασκαν και ούτω καθεξής. Και δεν εδίδασκαν, όπως εγώ αυτή τη στιγμή, σε χριστιανούς, αλλά εδίδασκαν σε ειδωλολάτρες, για να τους πουν τα μεγαλεία εκείνα που είδαν στη ζωή του Χριστού και την Ανάστασή Του. Και βλέπουμε να πραγματοποιούν και να δημιουργούν την πρώτη Εκκλησία, ο καθένας στον τόπο εκείνον όπου εδίδασκε.
Και τους δίδει το προνόμιο να θεραπεύουν πάσα νόσον και πάσα πνευματική ασθένεια, νεκρούς να εγείρουν, ασθενείς να θεραπεύουν, δαιμόνια να εκβάλλουν από τους ανθρώπους ( κατά Ματθαίον 10:1). Και αυτά που κάνουν, διά της δωρεάς του Παναγίου Πνεύματος, δωρεάν να δίνουν στον άνθρωπο τη δωρεά του Παναγίου Πνεύματος. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που δίδεται και σε εμάς τους ιερείς. Να χαρίζουμε τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος σε όλους εσάς και να ερχόμεθα όλοι ενωμένοι στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος εις αυτό το μεγάλο λειτούργημα της Θείας Λειτουργίας, της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Δοξολογίας προς τον εν Τριάδι Θεό, που μας αξιώνει να τιμάμε τους Αγίους μας, να τιμάμε τους Αγίους Αποστόλους, που έδωσαν τη ζωή τους ολοκληρωτικά για τον Χριστό, για τον εαυτό τους και για όλους εμάς.
Αναθεωρούμε τον βίο και την πολιτεία τους. Δεν βλέπουμε τη ζωή τους; Και αυτοί άφησαν τα πάντα για τον Κύριο. Εμείς αφήνουμε τα πάντα για τον Κύριο ή είμεθα προσκολλημένοι στα επίγεια υλικά αγαθά; Μάλλον το δεύτερο. Κι αν είμαστε και στο ένα και στο άλλο, δεν μπορούμε, λέει ο Κύριός μας, να δουλεύουμε σε δύο κυρίους. Ή στον έναν θα είμεθα ή στον άλλον. Γι’ αυτό λοιπόν υπάρχουν τόσα προβλήματα στον κόσμο. Γιατί ο κόσμος της σύγχρονης εποχής βασίζεται στα υλικά αγαθά. Και είναι στενοχωρημένος και είναι πικραμένος και είναι απογοητευμένος. Και όταν έρχεται το πρόβλημα, η δυσκολία, ο θάνατος, το έγκλημα, τότε καταφεύγει, ως τελευταία λύση, στον Χριστό. Και Εκείνος δεν τον απογοητεύει, αλλά τον περιμένει να ανοίξει την αγκαλιά Του και να τον περιβάλει με αγάπη, φτάνει εκείνος να διακατέχεται από την αρετή της υπακοής και να κάνει το θέλημά Του, όπως Εκείνος έκανε το θέλημα του Πατέρα Του και είπε: «Ου ζητώ το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός» (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο Κεφάλαιο 5, στίχος 30) . Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς, να ζητάμε το θέλημα του Χριστού, όπως έκαναν οι Απόστολοι και μαθητές του Χριστού.
Με αυτές λοιπόν τις σκέψεις που κάνω αυτή τη στιγμή και παραθέτω προς εσάς, ας προβληματιστούμε στη ζωή μας για τα όσα γίνονται στον κόσμο και ας μείνουμε ενωμένοι και αγαπημένοι ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κι ας μείνουμε κοντά στον Χριστό, όχι μόνο ως Χριστιανοί αλλά και ως μαθητές Του. Και θα δώσει και σε εμάς την εξουσία να μη φοβούμεθα τα προβλήματα, να μη φοβούμεθα τις δυσκολίες της ζωής, αλλά να προχωρούμε τη ζωή μας μετά του Ιησού Χριστού, για να μην έρθουμε εις κρίσιν. Γιατί όποιος ακούει τον λόγο του Θεού και φυλάσσει αυτόν, «εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο κεφ. 5, στίχος 24). Τι θέλει να πει αυτό; Ο άνθρωπος που ακούει τον λόγο του Θεού κρίνεται μόνος του, βλέπει τις αμαρτίες του, βλέπει τα πάθη του, βλέπει τις αδυναμίες του και, όταν πηγαίνει και καταφεύγει στο πετραχήλι του πνευματικού του, εκείνη τη στιγμή είναι ώρα κρίσεως. Και με δάκρυα μετανοίας και εξομολογήσεως οδηγείται στη Βασιλεία του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι οδηγούμεθα μαζί με τους Αγίους Αποστόλους στη Βασιλεία Του.
Ο Θεός να σας ευλογεί, να σας αγιάζει και να σας καθοδηγεί εις παν έργον αγαθόν και να μεταμορφωνόμεθα μέσα στην Εκκλησία, που είναι μια μεταμόρφωση πραγματικής ουσίας και πνευματικής καλλιέργειας, όπου αυτή η μεταμόρφωση γίνεται για να δούμε αυτά τα θαυμαστά και αυτά τα ένδοξα τα οποία ο Θεός μας προσμένει να επιτελέσουμε. Ο Θεός να είναι πάντα μαζί σας. Όλα κατ’ ευχήν.
*Μετεγγραφή από ηχητικό απόσπασμα
