Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 22 / 5 / 2026 , 22:48 από news_room
H Α.Θ.Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος χοροστάτησε στην Θεία Λειτουργία της εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου, την Πέμπτη, 21 Μαΐου 2026, στον πανηγυρίζοντα φερώνυμο Ιερό Ναό των Υψωμαθείων. Εφέτος, η Δεσποτική εορτή συνέπεσε με εκείνη της εορτής των Αγίων Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητρός του Αγίας Ελένης.
Εκκλησιάστηκαν ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, επί κεφαλής ομίλου τελειοφοίτων της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε., οι μικροί μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ίμβρου μαζί με Δασκάλες και Δασκάλους τους, και αρκετοί πιστοί από την Πόλη και το εξωτερικό.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πανοσιολ. Τριτεύων κ. Επιφάνιος.
Μετά την Απόλυση, τον Παναγιώτατο προσφώνησε εγκαρδίως ο Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Αρχιερατικώς Προϊστάμενος της Περιφερείας Υψωμαθείων.
Ο Παναγιώτατος, στην αντιφώνησή του αναφέρθηκε στη σημασία του μυστηρίου της Αναλήψεως του Κυρίου και στο διαχρονικά επίκαιρο μήνυμά του.
“Πως όμως μπορεί να βιωθή το μυστήριο της Αναλήψεως του Χριστού στη σημερινή εποχή μας; Ας μη μας ταράζουν οι μπόρες και οι φουρτούνες και οι στενοχώριες και οι συμφορές, τα πολλαχόθεν ραπίσματα. Αυτά πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Η ζωή μας μπορεί να χαρακτηρισθή ως μία Μεγάλη Παρασκευή, η ζωή εν τάφω. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον. Ίσως το σήμερα και το απέλπιδο αύριο της ζωής μας να μας οδηγούν στην τραγωδία. Στην τραγωδία της μοναξιάς, του πόνου, της πείνας, της φτώχιας, του πολέμου, του θανάτου.
Όμως, «μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» (Ιωάν. ιδ´, 27). Υπάρχει ένα άλλο λεπτό σημείο, ένα παρήγορο γεγονός: Η Μεγάλη Παρασκευή προαναγγέλλει την Κυριακή του Πάσχα, της Αναστάσεως. Η Ανάστασις, την Πέμπτη της Αναλήψεως. Η Ανάληψις, μία άλλη Κυριακή, την Κυριακή της Πεντηκοστής. Η δε Πεντηκοστή, την παντοτινή παρουσία του Κυρίου και του Παρακλήτου Πνεύματος στη ζωή μας, μέχρι να έλθη το πλήρωμα των καιρών.”
Και ο Παναγιώτατος είπε στη συνέχεια εμφατικά:
“Ο Θεός είναι παρών και αυτήν την κρίσιμη στιγμή. Είναι η ελπίδα μας, η ζωή μας. Δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει αφουγκρασμος του ρήματος του Κυρίου, ότι η Θεία Μυσταγωγία δεν έχει τελειώσει και δεν θα τελειώση. Αυτή η ελπίδα είναι η πεμπτουσία της ζωής του Ορθοδόξου Ρωμηού στην Πόλιν του σήμερον εορταζομένου Μεγάλου Κωνσταντίνου. Του Ρωμηού, ο οποίος σηκώνει τον σταυρό του, τον τύπο του οποίου ο Κωνσταντίνος «εν ουρανώ εθεάσατο, και ως ο Παύλος την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων εδέξατο», η δε Αγία Μήτηρ αυτού Ελένη τον έβγαλε από τις κατακόμβες και τον ύψωσε και τον έστησε σε περίλαμπρους ναούς. Αυτόν τον Σταυρό σηκώνει και θα σηκώνη ο Ορθόδοξος Ρωμηός, περιμένοντας την ώρα της καταξίωσής του. Η καταξίωσις αυτή είναι η πίστις μας ότι ο Κύριος σήμερα, κατά το Κοντάκιο της εορτής, «ουδαμόθεν χωρίζεται, αλλά μένει αδιάστατος», «βοών τοις αγαπώσίν» αυτόν· «Εγώ ειμι μεθ᾽ υμών, και ουδείς καθ᾽ υμών»!”
Ο Παναγιώτατος εξέφρασε την Πατριαρχική ευαρέσκειά του προς τον Μητροπολίτη Σηλυβρίας, “διά τον ιερόν του ζήλον, την αγάπην και το ανύστακτον ενδιαφέρον του διά τας Κοινότητας και τους Χριστιανούς της Περιφερείας Υψωμαθείων, εκ παραλλήλου με τα ποιμαντικά καθήκοντά του στην Ιερά Μητρόπολη Σηλυβρίας και τις άλλες ερευνητικές και συγγραφικές ενασχολήσεις του”. Συνεχάρη, επίσης, τα μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής για το επιτελούμενο έργο. [Διαβάστε το πλήρες κείμενο της Πατριαρχικής ομιλίας ΕΔΩ]
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ο Παναγιώτατος παρέθεσε γεύμα στους συμπατριώτες του, τους μικρούς μαθητές της Ίμβρου και στο διδακτικό προσωπικό του Δημοτικού Σχολείου των Αγίων Θεοδώρων, στο οποίο όταν ήταν παιδί φοίτησε και ο ίδιος, και αμέσως μετά επισκέφθηκε τον εορτάζοντα τα ονομαστήριά του Εξοχ. Πρέσβυ κ. Κωνσταντίνο Κούτρα, Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Πόλη, για να του εκφράσει αυτοπροσώπως τις εγκάρδιες ευχές του. Το βράδυ ο Παναγιώτατος παρέστη στην αποχαιρετιστήρια δεξίωση του Γενικού Προξένου της Ουκρανίας Εντιμ. κ. Roman Nedilskyi, τον οποίο ευχαρίστησε για την συνεργασία τους και του ευχήθηκε καλή επιστροφή στην Ουκρανία και επιτυχίες στα νέα καθήκοντά του στο Κίεβο.
Το απόγευμα της Τετάρτης, ο Παναγιώτατος χοροστάτησε κατά τον Μ.Εσπερινό στον περικαλλή και επιβλητικό πανηγυρίζοντα Ι.Ν.Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Κοινότητος Σταυροδρομίου. Στην ομιλία του είπε μεταξύ άλλων:
“Με τη βεβαιότητα, λοιπόν, ότι δεν είμεθα μόνοι, αλλ᾽ ότι ο εν δόξη αναληφθείς αφ᾽ ημών εις τους ουρανούς Κύριος παραμένει διαρκώς μαζί μας, ας συνεχίσουμε τον αγώνα της ζωής μας ως Ρωμηοί της Πόλεως ταύτης του Μ. Κωνσταντίνου, με θάρρος, με αγάπη προς πάντας, με ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό διά πάντα όσα εχαρίσατο υμίν, ακόμη και για τις τυχόν θλίψεις και στενοχωρίες της ζωής. Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει, «υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού, ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν» (Φιλ. α´, 29). Υπογραμμίζουμε τη λέξι «εχαρίσθη» που σημαίνει ότι και το πάσχειν υπέρ Χριστού είναι χάρις, είναι δωρεά, είναι προνόμιο θείο και ιερό!”
Ο Παναγιώτατος εξέφρασε την Πατριαρχική ευαρέσκειά του προς τον Μητροπολίτη Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέα, Αρχιερατικώς Προϊστάμενο της Περιφερείας Σταυροδρομίου, “για την άοκνον και ακαταπόνητον διακονίαν του στο τμήμα αυτό της καθ᾽ ημάς Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως”. Συνεχάρη, επίσης, τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Τράλλεων κ. Βενιαμίν και τον ιερό κλήρο της Περιφερείας “διά την εύορκον διακονίαν των, υπό την εποπτείαν και τας οδηγίας του αγίου Σαράντα Εκκλησιών”. Επαίνεσε δε την Εφορεπιτροπή της Μεγαλωνύμου Κοινότητος Σταυροδρομίου και τον Πρόεδρό αυτής, Εντιμολ. Άρχοντα Λαοσυνάκτη της Μ.τ.Χ.Ε. κ. Γεώργιο Παπαλιάρη, “τον θυσιαστικώς εκδαπανωμένο επί έτη πολλά υπέρ των ιερών δικαίων και συμφερόντων της Ομογενείας μας”, για το επιτελούμενο από αυτήν έργο.
Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν χοροστασίαν εἰς τόν Μέγαν Ἑσπερινόν ἐν τῷ Ἱερῷ Ναῷ Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Σταυροδρομίου (20 Μαΐου 2025)
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σαράντα Ἐκκλησιῶν κ. Ἀνδρέα, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενε τῆς Περιφερείας Σταυροδρομίου,
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Εὐλαβέστατοι Πατέρες,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ἡ αὐριανή ἑορτή τῶν Ἁγίων Θεοστέπτων Βασιλέων καί Ἱσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης μᾶς ὑπομιμνήσκει τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, τοῦ ὁποίου τόν τύπον ἐν οὐρανῷ ἐθεάσατο ὁ ἱδρυτής τῆς Πόλεώς μας Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας καί τόν ὁποῖον, τόν πραγματικό Τίμιο Σταυρό, ἀνεῦρε εἰς Ἱεροσόλυμα ἡ μήτηρ αὐτοῦ Ἁγία Ἑλένη. Ὁ αὐριανός συνεορτασμός δέ καί τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου, μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ ἀκολούθησε ἡ ἔνδοξος Ἀνάληψίς του εἰς τούς οὐρανούς, ὅτε ἐκάθισε θριαμβευτικῶς «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός».
Τοιουτοτρόπως, ἡ κατά συγκυρία σύμπτωσις τῶν δύο αὐτῶν ἑορτῶν ἐφέτος ἐκφράζει συμβολικῶς τή ζωή τοῦ Χριστιανοῦ, μάλιστα δέ τήν ζωή τοῦ Χριστιανοῦ Ὀρθοδόξου Ρωμηοῦ τῆς Πόλεως ταύτης, ἡ ὁποία εἶναι ἐναλλαγή σταυρωσίμων καί ἀναστασίμων ἡμερῶν καί καταστάσεων. Ἡ τοιαύτη δέ ἐναλλαγή μᾶς δίδει, πρέπει νά μᾶς δίδῃ, ἐνθάρρυνσι καί αἰσιοδοξία, σθένος καί ἐλπίδα πρός καρτερική ἀντιμετώπισι τῶν πρώτων, ἐφ᾽ ὅσον θά τίς ἀκολουθήσουν οἱ δεύτερες, οἱ ἀναστάσιμες. Αὔριο τό πρωΐ στήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου θά ἀκούσουμε γιά μία ἀκόμη φορά στό «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», μετά τήν ἀνάγνωσι τοῦ Γ´ Ἐωθινοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι «ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ [καί μόνον διά τοῦ Σταυροῦ] χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ»!
Ὅμως, καί ἄν ἀκόμη ἀργήσῃ νά ἔλθῃ ἡ ἀνάστασις, ὁ Χριστιανός, ὁ ὁποῖος πιστεύει ἐνσυνειδήτως εἰς Χριστόν Ἐσταυρω-μένον, Ἀναστάντα καί Ἀναληφθέντα, οὐδόλως πρέπει νά κλονίζεται καί νά ἀπογοητεύεται. Ἀντιθέτως, πρέπει νά ἐπαναλαμβάνῃ τούς λόγους τοῦ Παύλου, «ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. ς´, 14), «ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι» (Α´ Κορ. α´, 18).
Αὐτό εἶναι τό δίδαγμα τό ὁποῖον ἀποκομίζομεν ἀπό τή σύμπτωσι τῶν δύο αὐτῶν ἑορτῶν καί λαμβάνομεν ὡς ἐφόδιον τῆς ζωῆς μας: τήν πίστιν εἰς τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, δι᾽ οὗ «τό πᾶν καινουργεῖται» καί ἀνατέλλει ἡ ζωή, ἡ ἀνάστασις, ἡ ἀνάληψις.
Μέ τή βεβαιότητα, λοιπόν, ὅτι δέν εἴμεθα μόνοι, ἀλλ᾽ ὅτι ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθείς ἀφ᾽ ἡμῶν εἰς τούς οὐρανούς Κύριος παραμένει διαρκῶς μαζί μας, ἄς συνεχίσουμε τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς μας ὡς Ρωμηοί τῆς Πόλεως ταύτης τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, μέ θάρρος, μέ ἀγάπη πρός πάντας, μέ ἐλπίδα γιά ἕνα καλύτερο αὔριο, μέ εὐγνωμοσύνη πρός τόν Θεό διά πάντα ὅσα ἐχαρίσατο ὑμῖν, ἀκόμη καί γιά τίς τυχόν θλίψεις καί στενοχωρίες τῆς ζωῆς. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει, «ὑμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλ. α´, 29). Ὑπογραμμίζουμε τή λέξι «ἐχαρίσθη» πού σημαίνει ὅτι καί τό πάσχειν ὑπέρ Χριστοῦ εἶναι χάρις, εἶναι δωρεά, εἶναι προνόμιο θεῖο καί ἱερό!
Περαίνοντες τόν λόγον, ἐπιθυμοῦμε νά ἐκφράσουμε τήν εὐαρέσκεια τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί ἡμῶν προσωπικῶς πρός τόν Ἱερώτατο καί προσφιλέστατο ἀδελφό ἅγιον Σαράντα Ἐκκλησιῶν κ. Ἀνδρέα, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενο τῆς Περιφε-ρείας ταύτης, γιά τήν ἄοκνον καί ἀκαταπόνητον διακονίαν του στό τμῆμα αὐτό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως. Συγχαίρομεν ἐπίσης τόν Θεοφιλέστατον ἅγιον Τράλλεων κ. Βενιαμίν καί τόν ἱερόν κλῆρον τῆς Περιφερείας διά τήν εὔορκον διακονίαν των, ὑπό τήν ἐποπτείαν καί τάς ὁδηγίας τοῦ ἁγίου Σαράντα Ἐκκλησιῶν. Ἐπαινοῦμεν δέ Πατριαρχικῶς καί τήν ἔντιμη Ἐφορεπιτροπή τῆς Μεγαλωνύμου ταύτης Κοινότητος Σταυροδρομίου, ὑπό τήν παραδειγματική προεδρεία τοῦ Ἐντιμολογιωτάτου Ἄρχοντος Λαοσυνάκτου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας κ. Γεωργίου Παπαλιάρη, τοῦ θυσιαστικῶς ἐκδαπανωμένου ἐπί ἔτη πολλά ὑπέρ τῶν ἱερῶν δικαίων καί συμφερόντων τῆς Ὁμογενείας μας, καθώς καί ὅλους τούς ὑποστηρικτές τοῦ ἔργου τῆς προσφιλοῦς ἡμῖν Κοινότητος αὐτῆς, στήν ὁποία ἐνσαρκώνεται καί ἐκφράζεται τό πνεῦμα καί τό δίδαγμα τοῦ Σταυροῦ, τοῦ κοσμοῦντος τάς εἰκόνας τῶν δύο Θεοστέπτων Βασιλέων.
Ἐπί πάντας τούς προσελθόντας εὐλαβεῖς προσκυνητάς ἐπικαλούμεθα τήν χάριν τῶν Ἁγίων μητρός καί υἱοῦ Θεοστέπτων Βασιλέων καί Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί εὐχόμεθα ἔτη πολλά στούς ἑορτάζοντες, ἰδιαιτέρως δέ στόν συμπροσευχόμενο Ἐξοχώτατο Πρέσβυ κ. Κωνσταντῖνο Κούτρα, Γενικό Πρόξενο τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα. Σᾶς εὐλογοῦμε πατρικῶς ἀπό καρδιᾶς ὅλους. Καί σᾶς εὐχόμεθα ὅλες τίς δωρεές τοῦ ἐν δόξει Ἀναληφθέντος Κυρίου μας στή ζωή καί τά ἔργα τῶν χειρῶν σας, ὥστε καί δι᾽ ὑμῶν νά δοξάζεται καί νά μεγαλύνεται τό πάντιμο καί μεγαλοπρεπές ὄνομά Του!
