Δημοσιεύθηκε: Τετάρτη 8 / 4 / 2026 , 14:55 από news_room

Η πασχαλινή εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου για το 2026 μεταφέρει μήνυμα ελπίδας και νίκης της ζωής απέναντι στον θάνατο, μέσα από το γεγονός της Ανάστασης του Ιησούς Χριστός. Ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου τονίζει ότι η Ανάσταση δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη, καταργεί την απόγνωση και ανοίγει την προοπτική της αιωνιότητας, καλώντας τους πιστούς να ζουν με πίστη και αισιοδοξία.

Παράλληλα, συνδέει το αναστάσιμο μήνυμα με την πορεία του Ελληνισμού και ιδιαίτερα της Κύπρου, επισημαίνοντας ότι οι δοκιμασίες, όπως η συνεχιζόμενη κατοχή, δεν πρέπει να οδηγούν σε παραίτηση αλλά σε αγώνα και ελπίδα για δικαίωση. Υπογραμμίζει την ανάγκη ενότητας και υπευθυνότητας, τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, ενώ απευθύνει κάλεσμα για ώριμη στάση ενόψει εκλογών.

Κλείνοντας, εκφράζει ευχές για ειρήνη στον κόσμο, στήριξη προς όσους δοκιμάζονται και την ελπίδα η Ανάσταση να φέρει ευλογία και την πολυπόθητη ελευθερία στην Κύπρο.

Ακολουθεί ολόκληρη η εγκύκλιος η οποία θα αναγνωστεί από τον εφημεριακό κλήρο σε όλες τις εκκλησίες της Κύπρου μετά το Εωθινό Ευαγγέλιο και το «Χριστός Ανέστη» πριν από τον Κανόνα της Αναστάσεως: 

+ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ἐλέῳ Θεοῦ, Ἀρχιεπίσκοπος

Νέας Ἰουστινιανῆς καὶ πάσης Κύπρου.

Παντὶ τῷ Χριστεπωνύμῳ Πληρώματι

τῆς Ἁγιωτάτης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

Ἡ χάρις καὶ ἡ εὐλογία τοῦ ἐνδόξως ἐκ νεκρῶν

Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ μετὰ πάντων ὑμῶν.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Χριστὸς Ἀνέστη»!

Πρωτάκουστο καὶ μοναδικὸ τὸ μήνυμα τοῦ ἀγγέλου πρὸς τὶς Μυροφόρες. Πρωτοφανὴς ἡ ἐξαγγελία πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα. Πρωτόγνωρο, ὄντως, τὸ γεγονός. Γεγονὸς ποὺ συντελέστηκε μέσα στὴν Ἱστορία, ἀλλ’ εἶναι καὶ ὑπεριστορικό. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ, μὲ τὴν πεπερασμένη διάνοιά του, οὔτε νὰ τὸ συλλάβει, οὔτε νὰ τὸ ἑρμηνεύσει. Γεγονὸς ποὺ ἐνήργησε, ὅμως, καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τρόπο μοναδικὸ στὴ διαμόρφωση τῆς Ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας.

Ὅσα κι ἂν ἦσαν, μέχρι τότε, κι ὅσα κι ἂν εἶναι τὰ κατὰ καιροὺς ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος ἔρχονταν πάντοτε νὰ τοῦ ὑπενθυμίσουν τὴ σχετικότητα τῆς δύναμής του καὶ τὴν παροδικότητα τῆς ζωῆς του. Ποιό τὸ ὄφελος καὶ ποιά ἡ ἀξία τῆς ὁποιασδήποτε προόδου καὶ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς, ὅταν ὁ τάφος σφραγίζει ὁριστικὰ τὴν πορεία μας; Καὶ ἡ ἀπάντηση ἐρχόταν διαχρονικὰ μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἐκκλησιαστῆ: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. ιβ΄, 8).

Στὸ καταθλιπτικὸ αὐτὸ συναίσθημα, ποὺ κατατυραννοῦσε τὸν ἄνθρωπο, ἀνατέλλει, ὡς ἀπάντηση, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, τὸ φῶς τῆς ἐλπίδας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὴν κατάφαση τῆς ζωῆς καὶ τὴ βεβαίωση τῆς αἰωνιότητάς της. Ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ ἄγχος τῆς ἀπόγνωσης καὶ τὸν ὁδηγεῖ λυτρωτικὰ στὴν αἰσιοδοξία. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νεκρώνεται ὁ θάνατος, καὶ ὁ ἄνθρωπος κερδίζει τὴν ἀθανασία. Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέρμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, δὲν εἶναι ὁ ἀφανισμὸς καὶ ἡ ἀπώλεια, ἀλλὰ ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰωνιότητα. Εἶναι μιᾶς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχή», ὅπως διαλαλεῖ καὶ ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας. «Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβασεν».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπεξηγεῖ: «Ὥσπερ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν» (Ρωμ. ε΄, 12), ἔτσι καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔρχεται ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ σωτηρία σὲ ὅλους. «Ἀπαρχὴ Χριστός, ἔπειτα οἱ Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. ιε΄, 23).

Μέσα ἀπὸ τὸ μήνυμα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ βεβαιότητα τῆς αἰωνιότητας, καλούμαστε οἱ ἄνθρωποι νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς μας, νὰ κατανοήσουμε τὸν προορισμό μας καί, ὡς ἐκ τούτου, νὰ διαμορφώσουμε, ἀνάλογα, τὴ ζωή μας. Ὄχι σὰν πρόσκαιροι, ἀλλὰ ὡς αἰώνιοι, χωρὶς τὸν φόβο τῆς κακίας καὶ τοῦ θανάτου.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔφερε στὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸ μήνυμα τῆς πίστης καὶ τῆς ἐμμονῆς στὸν ἀγῶνα γιὰ ἀνώτερα ἰδανικά. Ἀπέδειξε τὸ μῖσος τῶν Ἀρχιερέων καὶ τῶν Φαρισαίων ἐφήμερο· τὴν κακία τῶν σταυρωτῶν παροδική· τὴν κουστωδία τοῦ Πιλάτου καὶ τὶς σφραγῖδες τοῦ μνήματος ἀδύναμες νὰ κατισχύσουν τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, μᾶς βεβαιώνει ὅτι στὸ τέρμα κάθε ταλαιπωρίας ὑπάρχει ἡ νίκη τῆς δικαιοσύνης, ὑπάρχει ἡ λύτρωση καὶ ἡ δικαίωση.

Σκιρτώντας ἀπὸ ἀγαλλίαση, κατὰ τὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη αὐτὴν ἡμέρα, κραυγάζουμε κι ἐμεῖς θριαμβευτικά, μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Ποῦ σου θάνατε τὸ κέντρον; Ποῦ σου ᾍδη τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται».

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ Ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας μοιάζει, κατὰ πολύ, μὲ τὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Στὴν Ἱστορική του πορεία, τὸ Ἔθνος μας ἀνῆλθε πολλὲς φορὲς στὸν μαρτυρικὸ Γολγοθᾶ. Σήκωσε, ἐπανειλημμένα, τὸν σταυρὸ σκληρῶν ὑποδουλώσεων καὶ φρικτῶν μαρτυρίων. Δὲν σταμάτησε, ὅμως, ποτὲ πάνω στὸν σταυρό. Κατόρθωνε, πάντοτε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νὰ προχωρεῖ πρὸς τὴν ἀνάσταση. Γι’ αὐτὸ καί, μέσα στοὺς αἰῶνες, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔπαιρνε, γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ ἐθνικὴ σημασία. Μᾶς ἔδινε τὸ κουράγιο, μέσα στὶς τραγικότητες τῶν Ἱστορικῶν μας περιπετειῶν, νὰ μὴ βυθιζόμαστε στὴν ἀπαισιοδοξία, ἀλλὰ νὰ βλέπουμε πάντα μπροστά. Νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὴ βεβαιότητα τῆς προσκαιρότητας τῶν παθημάτων, προσδοκώντας τὴν ἀνάσταση καὶ τὴ νίκη.

Ὁ χρόνος στὴ ζωὴ τῶν Ἐθνῶν καὶ στὴν Ἱστορική τους πορεία δὲν ἔχει ὡς μέτρο τὴ συμβατικὴ ἀριθμητική. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀποθαρρύνουν τὰ 52 χρόνια τῆς κατοχῆς τῆς πατρίδας μας καὶ τῆς σταύρωσης τοῦ λαοῦ μας. Ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ γωνία τῆς αἰωνιότητας, τὰ 52 χρόνια εἶναι μιὰ μικρὴ παρένθεση στὴν πορεία μας, «ὡς ἡμέρα μία». Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ ἔρθει ἡ ἡμέρα καὶ τῆς δικῆς μας ἀνάστασης. Ἡ ἀδικία δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπικρατήσει γιὰ πάντα. Κι αὐτὸ ἂς εἶναι ἡ ἀπάντησή μας πρὸς κάποιους, ποὺ ἔχασαν τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα τους. Σ’ αὐτοὺς ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν προπαγάνδα τοῦ ἐχθροῦ καὶ μιλοῦν γιὰ πραγματικότητες, γιὰ διζωνικές, γιὰ ἀπάρνηση οὐσιαστικὰ τῆς γῆς μας, τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων μας, τῶν τάφων τῶν πατέρων μας. Ἂς εἶναι ἀπάντηση σὲ κάποιους, ποὺ μᾶς καλοῦν νὰ ὑποταχθοῦμε στὴ μοῖρά μας, νὰ μονιμοποιήσουμε, δηλαδή, καὶ νὰ νομιμοποιήσουμε τὴ σταύρωση τῆς πατρίδας μας καὶ τὴ μόνιμη παραμονή της στὸν τάφο.

Στοὺς μακροὺς αἰῶνες προηγούμενων ὑποδουλώσεων, ποτὲ δὲν ἀποδεκτήκαμε τὴ μονιμότητα τῆς σταύρωσης. Οὐδέποτε τὴν νομιμοποιήσαμε. Πάντα προσδοκούσαμε τὴν ἀνάσταση καὶ ἀγωνιζόμασταν γι’ αὐτήν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιζήσαμε. Ἂν σήμερα παύσουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ ἀποδεκτοῦμε τὴ σταύρωση, θὰ ὁδηγηθοῦμε στὸν ὁριστικὸ ἐθνικό μας θάνατο. Νὰ ξέρουμε ὅτι ἀνασταίνονται μόνο ὅσοι ἀγωνίζονται καὶ δὲν θέλουν νὰ μένουν πάνω στὸν σταυρό, ὅσοι πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση.

Γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἀγώνα μας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀκράδαντη πίστη στὸν ἐπιδιωκόμενο σκοπό, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας μας, χρειάζεται, ἀπαραίτητα, καὶ ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ὁμογνωμία ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ὁλόκληρου τοῦ Ἔθνους. Γι’ αὐτὸ καὶ χαιρετίζουμε, μὲ ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση, τὴν πρόσφατη ἔλευση στὴν Κύπρο δύο φρεγατῶν τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τῆς Ἑλλάδoς καὶ τεσσάρων πολεμικῶν ἀεροσκαφῶν γιὰ προστασία ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς πολεμικῆς ἀνάφλεξης στὴν περιοχή. Διάπυρη εἶναι ἡ εὐχή μας ὅπως ἡ παρουσία αὐτὴ συνεχιστεῖ καὶ ἐνταθεῖ, ὥστε νὰ μᾶς προφυλάξει καὶ ἀπὸ τὸν ἄλλο, τὸν μεγαλύτερο, γιὰ μᾶς, κίνδυνο, ποὺ εἶναι ἡ συνέχιση τῆς τουρκικῆς κατοχῆς καὶ ἡ ἀπειλούμενη κατάκτηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου. Δὲν πιστεύουμε ὅτι τὸ Ἔθνος θὰ ἐγκαταλείψει ἕνα γνήσιο τμῆμά του, τὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό, ἀκυρώνοντας, ἔτσι, τὴν ἔνδοξη Ἱστορία του.

Κατὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα τῆς κατίσχυσης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου, εὐχόμαστε ἐκ βάθους καρδίας ὅπως καταπαύσουν οἱ πόλεμοι καὶ οἱ θάνατοι ἀθώων ἀνθρώπων στὴ Μέση Ἀνατολή, στὴν Οὐκρανία καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Νὰ ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη καὶ ἡ δικαιοσύνη παντοῦ, ὅπως ἐπαγγέλλεται καὶ τὸ μήνυμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας.

Δὲν μποροῦμε, ἀκόμα, αὐτὴν τὴν εὐφρόσυνη ἡμέρα, νὰ μὴν ἐκφράσουμε τὴ συμπάθεια καὶ τὴ συμπαράστασή μας πρὸς ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ λαοῦ μας, τὸ ὁποῖο πλήττεται σκληρὰ ἀπὸ τὴν ἐνσκήψασα ζωϊκὴ νόσο στὸν τόπο μας. Εὐχόμαστε ὅπως ὁ Χριστός, ποὺ κατήργησε, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, τὴ φθορὰ ὁλόκληρης τῆς φύσεως, ἡ ὁποία, μέχρι τότε, συνώδινε μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀπαλλάξει σύντομα τὸν λαό μας καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταλαιπωρία.

Ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς κρισιμότητας τῶν καιρῶν, ὡς πρὸς τὴν πορεία τοῦ ἐθνικοῦ μας θέματος, ἀπευθύνουμε πρὸς ὅλους μιὰν πατρικὴ ἔκκληση: Ἐφαρμόζοντας, σὲ λίγες μέρες, τὸ ἱερὸ δικαίωμα τῆς ψήφου, ἂς μὴν ἐπιδείξουμε πολιτικὴ ἀνωριμότητα. Τυχὸν ψῆφος διαμαρτυρίας ἂς γίνει ψῆφος πρὸς τοὺς καλύτερους, καὶ ὄχι πρὸς τοὺς ἄμοιρους πολιτικῆς παιδείας καὶ ἀδιάφορους πρὸς τὰ κοινωνικὰ προβλήματα. Τὸ καθῆκον ἐπιβάλλει νὰ σκεφτοῦμε τὴ λειτουργία τῶν θεσμῶν καὶ τὴν ἐπιβίωση τῆς πατρίδας καὶ μετὰ τὶς ἐκλογές. Κι ἀκόμα, νὰ σκεφτοῦμε πῶς θὰ μᾶς ἀξιολογήσουν ἐκεῖνοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζητοῦμε βοήθεια γιὰ συνέχιση τοῦ ἐθνικοῦ μας ἀγώνα.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μὲ τὴ βάσιμη ἐλπίδα γιὰ τὴν τελικὴ κατίσχυση τοῦ δικαίου σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς ζωῆς μας, χαιρετίζουμε μὲ τὸν ἀναστάσιμο χαιρετισμὸ ὅλους. Οἱ σκέψεις μας συνοδεύουν, σήμερα ἰδιαίτερα, τοὺς ἐμπερίστατους: τοὺς πρόσφυγες, τοὺς ἐγκλωβισμένους, τοὺς ἀγνοουμένους καὶ τοὺς συγγενεῖς τους, τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ὅλους, γενικά, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα προβλήματα.

Εἴθε ὁ Ἀναστὰς Κύριος νὰ χαρίσει σὲ ὅλους τὶς εὐλογίες Του καὶ στὴν πατρίδα μας σύντομα τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία.

Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Κύπρου,

Ἅγιον Πάσχα 2026

Ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+O ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ