Δημοσιεύθηκε: Τρίτη 24 / 2 / 2026 , 14:10 από news_room
Σε βαθειά κατανυκτική ατμόσφαιρα, τελέστηκε το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, 22 Φεβρουαρίου, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο Σύδνεϋ, ο Α’ Κατανυκτικός Εσπερινός της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο επονομαζόμενος Εσπερινός της Συγχωρήσεως.
Στην Ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ. Μακάριος, ενώ παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Θεοφιλέστατοι Επίσκοποι Μιλητουπόλεως κ. Ιάκωβος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Yellow Rock, Μαγνησίας κ. Χριστόδουλος, Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου, και Κερασούντος κ. Χριστοφόρος,
Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Συμμετείχε, επίσης, πλειάδα κληρικών της πόλεως του Σύδνεϋ, ενώ πολυάριθμοι ευσεβείς πιστοί κατέκλυσαν τον Ι. Καθεδρικό Ναό, μεταξύ των οποίων ο κ. Αθανάσιος Λάμπρου, Σύμβουλος Επικοινωνίας στο Γραφείο Δημόσιας Διπλωματίας του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στο Σύδνεϋ, ο οποίος εκπροσώπησε τον Γενικό Πρόξενο κ. Γεώργιο Σκέμπερη, καθώς και Πρόεδροι και εκπρόσωποι Οργανισμών και Ιδρυμάτων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής.
Στο τέλος του Εσπερινού, ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Μακάριος ομίλησε καταλλήλως για τη σημασία της περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία συνιστά μία πρόκληση για πνευματική πρόοδο των πιστών. Όπως σημείωσε εισαγωγικά: «Η ευλογημένη αυτή περίοδος είναι μία πρόκληση για όλους τους χριστιανούς, να γίνουμε καλύτεροι. Να γίνουμε καλύτεροι όχι στους τομείς που ο σύγχρονος κόσμος μάς παρουσιάζει, αλλά να γίνουμε καλύτεροι πνευματικά».
Στη συνέχεια, ο Αρχιεπίσκοπος επικέντρωσε σε μια από τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της πνευματικής προόδου και ανυψώσεως: τη μετάνοια. Αφού μοιράστηκε με τους πιστούς μία διδακτική ιστορία από το Γεροντικό, τούς προέτρεψε κατά τον πνευματικό αγώνα τους, στη διάρκεια της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να έχουν ως πρώτιστη μέριμνα την ειλικρινή και καρδιακή μετάνοια.
Κατακλείοντας, ο Σεβασμιώτατος παρακάλεσε πατρικά όλους να πορευτούν δίχως μίση, διχόνοιες και εμπάθειες, ευχήθηκε δε να είναι καρποφόρος ο πνευματικός τους αγώνας και, στο τέλος, κατά το έθος, αντάλλαξε τον ασπασμό της συγχωρήσεως με τους παρισταμένους Επισκόπους, κληρικούς και πιστούς.
