Δημοσιεύθηκε: Τετάρτη 25 / 2 / 2026 , 21:19 από news_room

*Το βράδυ της Κυριακής 22 Φεβρουαρίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίων Παντελεήμονος και Παρασκευής στο Λονδίνο, τελέστηκε ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως, σηματοδοτώντας την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μέσα σε κλίμα κατάνυξης, ενότητας και πνευματικής εγρήγορσης. Της ακολουθίας προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτα, πλαισιωμένος από τον Μητροπολίτη Κολωνίας Αθανάσιο και τον Επίσκοπο Κλαυδιουπόλεως Ιάκωβο, ενώ πολυάριθμοι κληρικοί από την ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου συμμετείχαν, όπως συνηθίζεται στις αρχές της Μεγάλης Σαρακοστής, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ημέρας για την εκκλησιαστική ζωή.

Πριν από την ολοκλήρωση της ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε λόγο πνευματικής καθοδήγησης, καλώντας τους πιστούς να εισέλθουν στη Σαρακοστή με αυτογνωσία, ταπείνωση και έμπρακτη αγάπη. Αντλώντας από την υμνολογία της Εκκλησίας και τις αναγνώσεις της περιόδου, υπενθύμισε τα λόγια του προφήτη Δανιήλ για την ώρα της κρίσεως, όταν «το δικαστήριο κάθισε για να κρίνει, και τα βιβλία άνοιξαν», προτρέποντας τους χριστιανούς να μην περιορίζουν τη νηστεία σε μια τυπική αποχή από τροφές, αλλά να την μετατρέπουν σε ουσιαστική αποχή από την αμαρτία και την κατάκριση του πλησίον. Η νηστεία, τόνισε, δεν έχει αξία όταν συνοδεύεται από σκληρότητα καρδιάς ή περιφρόνηση, αλλά αποκτά αληθινό νόημα όταν συνδυάζεται με συγχώρηση, συμφιλίωση και εσωτερική μεταμόρφωση.

Με την ολοκλήρωση του Εσπερινού, κληρικοί και λαϊκοί πλησίασαν διαδοχικά τον Αρχιεπίσκοπο για να ζητήσουν συγχώρεση και να λάβουν την ευλογία του, ενώ στη συνέχεια αντάλλαξαν μεταξύ τους λόγια συγγνώμης, εγκαινιάζοντας έτσι τη Νηστεία με ειρήνη και ανανεωμένη ενότητα εν Χριστώ. Η εικόνα της αμοιβαίας συγχώρησης αποτύπωσε με τον πιο ζωντανό τρόπο το βαθύτερο μήνυμα της ημέρας: ότι η πορεία προς το Πάσχα είναι πορεία σχέσης, επανασύνδεσης και αποκατάστασης, τόσο με τον Θεό όσο και με τον συνάνθρωπο.

Στην ομιλία του, ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτας υπογράμμισε ότι η Σαρακοστή δεν είναι περίοδος τυπικής θρησκευτικότητας ούτε χρόνος εξωτερικής αυστηρότητας, αλλά ευκαιρία εσωτερικής αναγέννησης. «Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητό και ποτό, αλλά δικαιοσύνη και αποχή με αγιότητα», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι ο αγώνας της νηστείας αφορά πρωτίστως τη θεραπεία των σχέσεων και την αποκατάσταση της σωστής σχέσης με τον Θεό, με τους αδελφούς και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάλεσε τους πιστούς να απελευθερωθούν από τα «είδωλα» της καθημερινότητας, να καλλιεργήσουν την ταπεινότητα και την έμπρακτη αγάπη, και να βαδίσουν με χαρά στο «μυστικιστικό ταξίδι» προς το Άγιο Πάσχα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος περιγράφει τη νηστεία ως «τα φτερά της προσευχής» και ως μέσο αυτοελέγχου και πνευματικής ανύψωσης. Υπενθύμισε ότι η νηστεία είναι θεσμός αρχαιότατος, «νομοθετημένος στον Παράδεισο», και ότι η απουσία εγκράτειας οδήγησε τον άνθρωπο στην απομάκρυνση από τον Θεό. Έτσι, η επιστροφή στη νηστεία και την πνευματική άσκηση αποτελεί δρόμο επιστροφής στον χαμένο Παράδεισο, δρόμο θεραπείας και αποκατάστασης.

Ο λόγος του Σεβασμιωτάτου δεν περιορίστηκε σε θεολογικές αναφορές, αλλά έλαβε και ποιμαντικό χαρακτήρα, απευθυνόμενος ιδιαιτέρως προς τους κληρικούς, τους οποίους κάλεσε να ενισχύσουν τον λαό με παρηγοριά, θάρρος και συμπόνια κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Υπογράμμισε ότι η περίοδος αυτή είναι αγώνας πνευματικός, ένας «προκαταρκτικός διαγωνισμός» που οδηγεί στη χαρά της Αναστάσεως, και ότι απαιτεί επιμονή, σταθερότητα και ελπίδα.

Καταλήγοντας, προέτρεψε όλους να συγχωρήσουν αλλήλους και να ζητήσουν το έλεος του Θεού, ο οποίος είναι «καλός, στοργικός, συμπονετικός και συγχωρητικός». Μέσα από το πνεύμα της συγχώρησης και της αλληλοκατανόησης, η τοπική Εκκλησία εισήλθε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή με ανανεωμένη πίστη, ενότητα και προσδοκία της Αναστάσεως, έχοντας ως πυξίδα την αγάπη, την ταπείνωση και την ελπίδα της Βασιλείας του Θεού.

*Ανεπίσημη μετάφραση από την Αγγλική