Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 2 / 1 / 2026 , 15:55 από news_room
“Η γνησία πίστις εις Θεόν ζώντα συμβάλλει όχι μόνον εις την εσωτερικήν πνευματικήν ειρήνην, αλλά και εις την προώθησιν της «εξωτερικής ειρήνης» και την υπέρβασιν της επιθετικότητος και της βίας εις την κοινωνίαν. Επαναλαβάνομεν και ενώπιόν σας την πεποίθησιν ημών ότι η ειρηνοποιητική δράσις των θρησκειών συναρτάται σήμερον με την ειρήνην των ιδίων των θρησκειών μεταξύ των, με τον διάλογον και την συνεργασίαν των επ’ αγαθώ του ανθρώπου. Διακονούμεν τον διάλογον τούτον, και εν τη βεβαιότητι ότι συμβάλλομεν εις την ενίσχυσιν της εμπιστοσύνης εις την δύναμιν και την αποτελεσματικότητα του διαλόγου γενικώτερον. Προσευχόμεθα, το έτος 2026 να αποδειχθή, χάριτι του Θεού της αγάπης, έτος ειρηνεύσεως και καταλλαγής, συμφιλιώσεως και δικαιοσύνης.”, τόνισε η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, στην καθιερωμένη ομιλία του για την έναρξη του νέου έτους, στην Αίθουσα του Θρόνου, μετά τη Θεία Λειτουργία, κατά την οποία χοροστάτησε το πρωί της Πρωτοχρονιάς, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό στο Φανάρι.
Με τον Παναγιώτατο συγχοροστάτησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Πισιδίας κ. Ιώβ, Προύσης κ. Ιωακείμ, Σελευκείας κ. Θεόδωρος και Αγκύρας κ. Γρηγόριος.
Στην ομιλία του, ο Πατριάρχης, αναφέρθηκε και στις εορταστικές εκδηλώσεις για την 1700ή επέτειο από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας.
“Δοξολογούμεν τον φιλάνθρωπον Θεόν δι’ όσα επεδαψίλευσεν εις την Εκκλησίαν Του κατά το 2025, έτος εορτασμού της 1700ης επετείου από της συγκλήσεως της εν Νικαία Α’ Οικουμενικής Συνόδου, υπέρμαχος του Συμβόλου της οποίας υπήρξεν ο Μέγας Βασίλειος, εις μίαν κρίσιμον διά την πορείαν και την διαμόρφωσιν των εκκλησιαστικών πραγμάτων περίοδον, πλήρη διασπάσεων και αιρετικών αποκλίσεων. Η συμβολή του Ουρανοφάντορος Βασιλείου εις την προάσπισιν της Ορθοδόξου πίστεως υπήρξε καθοριστική, καθ’ όσον ανέλαβε, μετά τον Μέγαν Αθανάσιον, πρωτεύοντα ρόλον εις τον καλόν αγώνα κατά του Νεοαρειανισμού.
Κορωνίς των επετειακών εκδηλώσεων υπήρξεν η προσκυνηματική επίσκεψις εις την Νίκαιαν της Βιθυνίας, μετά του Αγιωτάτου Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ΄, του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου, εκπροσώπων των δύο Παλαιφάτων Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, Πατριαρχών Προχαλκηδονίων Εκκλησιών, εκπροσώπων χριστιανικών Ομολογιών και Οικουμενικών Οργανισμών, και η κοινή δέησις εις τον χώρον όπου συνήλθεν η Σύνοδος. Πέραν αυτού του μοναδικού γεγονότος, ιδιαιτέραν αξίαν διά την πορείαν του διαχριστιανικού διαλόγου έχει η επίσημος επίσκεψις του νέου Πάπα Ρώμης εις την ιστορικήν Καθέδραν της Μεγάλης Εκκλησίας κατά την Θρονικήν αυτής Εορτήν, η παρουσία Αυτού κατά την Πατριαρχικήν και Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν εν τω Πανσέπτω Πατριαρχικώ Ναώ και η υπογραφή βαρυσημάντου «Κοινής Διακηρύξεως». Ευχαριστούμεν και εκ της θέσεως ταύτης την καθ’ ημάς Επιτροπήν προετοιμασίας και συντονισμού των εκδηλώσεων αυτών, με επικεφαλής τον πρώτον τη τάξει της Ιεραρχίας μας άγιον Χαλκηδόνος, καθώς και πάντας τους συμβαλόντας εις την επιτυχίαν του όλου εγχειρήματος.“
Προηγουμένως τον Παναγιώτατο προσφώνησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, εκ προσώπου της σεβασμίας Ιεραρχίας του Θρόνου , και ο Εντιμολ. Άρχων Υπομνηματογράφος κ. Σωτήριος Βαρναλίδης, Ομότιμος Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος ευχήθηκε εκ μέρους των Οφφικιαλίων της Μ.τ.Χ.Ε. και της Ομογενείας της Πόλεως.
Χαιρετισμός τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου πρός τήν Σεβασμίαν Ἱεραρχίαν καί τό πλήρωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐπί τῇ Πρώτῃ τοῦ Ἔτους (1 Ἰανουαρίου 2026)
Τιμιώτατοι καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,
Ἐντιμότατοι καί ἀγαπητοί ἐπισκέπται καί προσκυνηταί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς τούς προλαλήσαντας, τόν Ἱερώτατον ἀδελφόν, Μητροπολίτην Χαλκηδόνος κύριον Ἐμμανουήλ δι᾿ ὅσα ἀνέφερε σοφῶς καί καρδιακῶς ἐπί τῷ νέῳ ἔτει, ἐκ προσώπου τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, καί τόν Ἐντιμολογιώτατον καί φίλτατον Ἄρχοντα Ὑπομνηματογράφον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, Ὁμότιμον Καθηγητήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου κύριον Σωτήριον Βαρναλίδην, ὁμογάλακτον Χαλκίτην καί συμφοιτητήν εἰς τήν Ρώμην, διά τήν ὡραίαν προσφώνησιν ἐκ μέρους τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας.
Εἰσήλθομεν εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου ἐν λειτουργικῇ συνάξει εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, δοξάσαντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τόν ἐνανθρωπήσαντα καί σαρκί περιτμηθέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Πατρός καί τιμήσαντες ἐν κατανύξει τήν πανίερον μνήμην τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ «ἐκ Καισαρείας καί Καππαδόκων χώρας» φωστῆρος τῆς οἰκουμένης, τοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς πίστεως καί ὑψιπέτου θεολόγου, τοῦ φιλανθρώπου ἀσκητοῦ, τοῦ κοινωνικοῦ ἐργάτου καί ἀναμορφωτοῦ, τοῦ «προστάτου τῶν δεομένων», τοῦ κατακοσμήσαντος τά ἤθη τῶν ἀνθρώπων, τοῦ τόσον διαφορετικοῦ ἀπό τόν γνωστόν «Ἅη Βασίλη» ἤ «Santa Claus», τόν δημιουργηθέντα κατ᾿ εἰκόνα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας καί κυριαρχοῦντα τηλεοπτικῶς καθ᾿ ὅλην τήν ἑόρτιον περίοδον.
Διά τόν χριστώνυμον λαόν, ὁ ἑορτασμός τῆς Πρωτοχρονιᾶς ἀντλεῖ τόν ἰδιαίτερον πανηγυρικόν χαρακτῆρα του ἀπό τό πνεῦμα τοῦ δοξολογικοῦ καί ὁλοφώτου Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς ἑορτάς, ὁ χρόνος λαμβάνει τό νόημά του ἐκ τῆς αἰωνιότητος. Καί ἡ ζωή μας ἀποκαλύπτεται ὡς δῶρον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔκφρασις τῆς σεσαρκωμένης ἀγάπης. Ἐδῶ εὑρίσκεται ἡ διαφορά μεταξύ ἑορτῆς καί ψυχαγωγίας ἤ διασκεδάσεως. Ἔχει γραφῆ προσφυῶς, ὅτι «δέν ὑπάρχει ἑορτή χωρίς Θεό».
Δοξολογοῦμεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του κατά τό 2025, ἔτος ἑορτασμοῦ τῆς 1700ῆς ἐπετείου ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ἐν Νικαίᾳ Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὑπέρμαχος τοῦ Συμβόλου τῆς ὁποίας ὑπῆρξεν ὁ Μέγας Βασίλειος, εἰς μίαν κρίσιμον διά τήν πορείαν καί τήν διαμόρφωσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων περίοδον, πλήρη διασπάσεων καί αἱρετικῶν ἀποκλίσεων. Ἡ συμβολή τοῦ Οὐρανοφάντορος Βασιλείου εἰς τήν προάσπισιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ὑπῆρξε καθοριστική, καθ᾿ ὅσον ἀνέλαβε, μετά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον, πρωτεύοντα ρόλον εἰς τόν καλόν ἀγῶνα κατά τοῦ Νεοαρειανισμοῦ.
Κορωνίς τῶν ἐπετειακῶν ἐκδηλώσεων ὑπῆρξεν ἡ προσκυνηματική ἐπίσκεψις εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας, μετά τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ΄, τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου, ἐκπροσώπων τῶν δύο Παλαιφάτων Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, Πατριαρχῶν Προχαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν, ἐκπροσώπων χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν καί Οἰκουμενικῶν Ὀργανισμῶν, καί ἡ κοινή δέησις εἰς τόν χῶρον ὅπου συνῆλθεν ἡ Σύνοδος. Πέραν αὐτοῦ τοῦ μοναδικοῦ γεγονότος, ἰδιαιτέραν ἀξίαν διά τήν πορείαν τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου ἔχει ἡ ἐπίσημος ἐπίσκεψις τοῦ νέου Πάπα Ρώμης εἰς τήν ἱστορικήν Καθέδραν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας κατά τήν Θρονικήν αὐτῆς Ἑορτήν, ἡ παρουσία Αὐτοῦ κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῶ καί ἡ ὑπογραφή βαρυσημάντου «Κοινῆς Διακηρύξεως». Εὐχαριστοῦμεν καί ἐκ τῆς θέσεως ταύτης τήν καθ᾿ ἡμᾶς Ἐπιτροπήν προετοιμασίας καί συντονισμοῦ τῶν ἐκδηλώσεων αὐτῶν, μέ ἐπικεφαλῆς τόν πρῶτον τῇ τάξει τῆς Ἱεραρχίας μας ἅγιον Χαλκηδόνος, καθώς καί πάντας τούς συμβαλόντας εἰς τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος.
Ὑμνολογοῦμεν τό ὑπερουράνιον ὄνομα τοῦ Κυρίου καί δι᾿ ὅσα εὐρύτερον ἐτελέσθησαν κατά τό 2025 εἰς τόν χῶρον τῆς ποιμαντικῆς μερίμνης διά τά τέκνα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τῶν διαχριστιανικῶν καί διορθοδόξων σχέσεων. Μνημονεύομεν ἐπιλεκτικῶς τήν ἱεραποδημίαν τῆς ἡμῶν Μετριότητος εἰς τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀμερικῆς, τήν ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τήν Μεγάλην Βρεταννίαν, κατόπιν ἐπισήμου προσκλήσεως ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας, τάς γονίμους συναντήσεις καί συζητήσεις, καθώς καί τήν εὔκαρπον διά τήν προώθησιν τῆς κοινῆς Ὀρθοδόξου μαρτυρίας ἐπίσημον ἐπίσκεψιν ἡμῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας, ἐπί τῇ συμπληρώσει 140 ἐτῶν αὐτοκεφαλίας καί ἑνός αἰῶνος Πατριαρχικῆς ἀξίας, ἀμφοτέρων χορηγηθεισῶν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐπίσης ἀναφέρομεν μέ ἱκανοποίησιν τήν μόλις πραγματοποιηθεῖσαν εἰρηνικήν ἐπίσκεψιν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. Δανιήλ εἰς τό Ἱερόν μας Κέντρον, στεφθεῖσαν ὑπό πλήρους ἐπιτυχίας καί σηματοδοτοῦσαν τήν ἀπαρχήν νέας εὐτυχοῦς ἐποχῆς εἰς τάς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καί Βουλγαρίας.
Μεγάλην εὐλογίαν θεωροῦμεν τό ὅτι, κατά τό ἀρξάμενον νέον ἔτος, ἡ Κωνσταντινουπολίτις Ἐκκλησία θά τιμήσῃ δύο σπουδαίας ἐπετείους. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ συμπλήρωσις 1400 ἐτῶν ἀπό τῆς 7ης Αὐγούστου 626, ὅτε ἐψάλη «ὀρθοστάδην» κατά τήν Ἱεράν Ἀγρυπνίαν εἰς τόν Ναόν τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ὡς ἔκφρασις εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας πρός τήν Θεοτόκον, τήν Προστάτιδα καί Ὑπέρμαχον Στρατηγόν τοῦ Γένους, ἐπί τῇ σωτηρίᾳ τῆς Πόλεως ἐκ τῆς ἐχθρικῆς ἐπιδρομῆς. Σᾶς γνωρίζομεν συναφῶς, ὅτι ἡ Ἐπετηρίς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διά τό ἔτος 2026 εἶναι ἀφιερωμένη εἰς αὐτήν τήν ἐπέτειον. Εἶναι πραγματική εὐλογία διά τό Γένος μας ὅτι ἡ αὐτοσυνειδησία του εἶναι συνυφασμένη μέ τήν Α’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον καί τόν Ἀκάθιστον Ὕμνον, γεγονότα τά ὁποῖα συνδέουν ἀρρήκτως τήν ταυτότητά του μέ τήν Ὀρθόδοξον πίστιν εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν καί μέ τό «ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας. Δέν δυνάμεθα νά διανοηθῶμεν τήν πορείαν μας πρός τό μέλλον ἄνευ αὐτῆς τῆς ὑπερβατικῆς ἀναφορᾶς.
Ἡ δευτέρα σημαντική ἐπέτειος εἰς τό νέον ἔτος εἶναι ἡ δεκαετηρίς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία συνῆλθε τόν Ἰούνιον τοῦ 2016 εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἀκαδημίαν Κρήτης. Τά Συνοδικά κείμενα ἀναφέρονται εἰς τήν δομήν καί τήν λειτουργικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν Ὀρθόδοξον πνευματικότητα, εἰς τάς σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον καί εἰς τήν ἀποστολήν καί ποιμαντικήν μαρτυρίαν αὐτῆς σήμερον, ἐκφράζουν δέ αὐθεντικῶς τήν ἀδιαλείπτως βιωθεῖσαν καί βιουμένην ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Παράδοσιν τῆς Ἀληθείας καί ἀποτελοῦν τιμαλφέστατον πνευματικόν θησαυρόν διά τήν ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδοξίαν. Ἐργαζόμεθα διά τήν πρόσληψιν τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου καί τήν θεολογικήν καί ποιμαντικήν ἀξιοποίησίν των, ἐν ἀκραδάντῳ βεβαιότητι ὅτι ὁ εὐλογήσας τήν προετοιμασίαν καί τήν διεξαγωγήν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου Θεός τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης, θά στηρίξῃ αὐτήν τήν διαδικασίαν προσλήψεως τῶν ἀποφάσεών της, τήν «σύνοδον μετά τήν Σύνοδον», ὅπως τήν ἀπεκαλέσαμεν.
Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα,
Ποτέ εἰς τήν ἱστορικήν της πορείαν, ἡ ἐσωστρέφεια δέν ἐξέφραζεν οὐσιαστικῶς τήν Ἐκκλησίαν καί δέν τήν ὠφέλησεν, ἀφοῦ ἡ κλειστότης δέν ἀποτελεῖ ὀρθήν κατανόησιν τοῦ «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» χαρακτῆρος αὐτῆς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ὁ ἐλευθερωτής» τῆς ἱστορίας καί ὄχι «ὁ ἀντίπαλός της». Διά νά ἐξαγγέλλῃ λόγῳ καί ἔργῳ τό εὐαγγέλιον τῆς ἐλευθερίας καί νά ἀναδεικνύῃ τό ὑπαρξιακόν βάθος, τήν μεταμορφωτικήν δύναμιν καί τήν ἐμβέλειάν του, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά γνωρίζῃ τάς ζωτικάς ἀνάγκας καί τά ὁράματα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, νά καταγράφῃ καί νά ἀξιολογῇ τά σημεῖα τῶν καιρῶν.
Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, μεταξύ πολλῶν δράσεων, εἰς τό κέντρον τῆς μερίμνης ἡμῶν εὑρίσκετο κατά τό παρελθόν ἔτος ὁ ἀγών διά τήν εἰρήνην, ἐν μέσῳ σοβούσης πολεμικῆς βίας. Δι᾿ ἡμᾶς προσωπικῶς, εἶναι ἀδιανόητον νά ὁμιλῶμεν περί πίστεως καί θρησκείας καί νά μή ἀναφερθῶμεν εἰς τόν ρόλον των διά τήν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης. Ἡ γνησία πίστις εἰς Θεόν ζῶντα συμβάλλει ὄχι μόνον εἰς τήν ἐσωτερικήν πνευματικήν εἰρήνην, ἀλλά καί εἰς τήν προώθησιν τῆς «ἐξωτερικῆς εἰρήνης» καί τήν ὑπέρβασιν τῆς ἐπιθετικότητος καί τῆς βίας εἰς τήν κοινωνίαν. Ἐπαναλαβάνομεν καί ἐνώπιόν σας τήν πεποίθησιν ἡμῶν ὅτι ἡ εἰρηνοποιητική δρᾶσις τῶν θρησκειῶν συναρτᾶται σήμερον μέ τήν εἰρήνην τῶν ἰδίων τῶν θρησκειῶν μεταξύ των, μέ τόν διάλογον καί τήν συνεργασίαν των ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ ἀνθρώπου. Διακονοῦμεν τόν διάλογον τοῦτον, καί ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι συμβάλλομεν εἰς τήν ἐνίσχυσιν τῆς ἐμπιστοσύνης εἰς τήν δύναμιν καί τήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ διαλόγου γενικώτερον. Προσευχόμεθα, τό ἔτος 2026 νά ἀποδειχθῇ, χάριτι τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, ἔτος εἰρηνεύσεως καί καταλλαγῆς, συμφιλιώσεως καί δικαιοσύνης.
Ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ κλίνας οὐρανούς καί καταβάς, νά κρατύνῃ τόν λαόν Αὐτοῦ καί νά τόν ὁδηγῇ εἰς ὁδούς εὐθείας, νά ἀναπαύῃ δέ τάς ψυχάς τῶν μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένων σεπτῶν Προκατόχων ἡμῶν, πάντων τῶν εὐόρκως διακονησάντων τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον, πάλαι τε καί ἐπ᾿ ἐσχάτων, καί τῶν ἐνταῦθα καί ἐν ἁπάσῃ τῇ δεσποτείᾳ Κυρίου ἀναπαυομένων τέκνων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐν Χώρᾳ ζώντων καί σκηναῖς δικαίων, χαρίζηται δέ πᾶσιν ὑμῖν, ἀγαπητοί παρόντες, πρεσβείαις τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί πάντων τῶν Ἁγίων, αἴσιον, ὑγιηρόν, καλλίκαρπον καί πλῆρες θείων δωρημάτων τό νέον ἔτος. Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.
Χρόνια πολλά καί καλά!
Προσφώνησις Σεβ. Μητροπολίτου Γ. Χαλκηδόνος κ. Ἐμμανουήλ κατά τήν δεξίωσιν ἐν τῇ Αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ νέου ἔτους 2026
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Ἀνατέλλει σήμερον, χάριτι καί φιλανθρωπία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, καί ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ ἐν τῇ Βασιλευούσῃ τῶν Πόλεων ἱστορικῶς, μαρτυρικῶς καί καθωσιωμένως ἑδρεύουσα, διανοίγει τάς πύλας αὐτῆς, οὐχί ἵνα ὑποδεχθῇ ἁπλῶς τήν τροπήν τοῦ χρόνου, ἀλλ᾽ ἵνα ἱερουργήσῃ τό μυστήριον τῆς αἰωνιότητος ἐντός τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. Ἱστάμεθα ἅπαντες κλῆρος ἐνταῦθα, ὡς ἐν κιβωτῷ σωτηρίας, παρά τῷ Πατρί καί Πατριάρχῃ ἡμῶν, ἐν ἡμέρα εὐσήμῳ καί κλητῇ, καθ᾽ ἥν ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει θεολογικῶς ἀλληλένδετον διπλῆν ἑορτήν: τήν κατά σάρκαν Περιτομήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν ἱεράν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Οὐρανοφάντορος.
Ἐν τῇ σεπτῇ ταύτῃ συζεύξει, Παναγιώτατε, κατοπτεύομεν τό βαθύτερον νόημα τῆς ἡγεσίας καί τῆς διακονίας. Ὁ μέν Δεσπότης Χριστός, ὁ Νομοθέτης τῶν πᾶντων καταδέχεται τήν νομικήν περιτομήν καί «μορφήν δούλου λαμβάνει» (Φιλιπ. Β’,7) ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ καί τήν ἀληθῇ ἐλευθερίαν τῷ γένει τῶν βροτῶν χαρίσηται, διδάσκων ἡμᾶς ὅτι ἡ ὁδός πρός τήν δόξαν διέρχεται ἀπαραιτήτως διά τῆς ταπεινώσεως καί τῆς κενώσεως. Ὁ δέ Μέγας τῆς Καππαδοκίας Ἱεράρχης, Βασίλειος, στοιχῶν τοῖς ἴχνεσι τοῦ καλοῦ Ποιμένος, ἀναδεικνύεται εἰς πρότυπον οἰκουμενικοῦ διδασκάλου, συνδυάζων ἁρμονικῶς τήν ὑψηλήν θεολογίαν μετά τῆς φιλαδέλφου μερίμνης, τήν ἀσκητικήν αὐστηρότητα μετά τῆς ποιμαντικῆς συγκαταβάσεως, καί τήν ὑπεράσπισιν τοῦ δόγματος μετά τῆς ἀγωνίας διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀτενίζοντες, ὅθεν, τήν ἱεράν μορφήν τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, στρέφομεν αὐθορμήτως καί χρεωστικῶς τό βλέμμα ἡμῶν, συμπάσης δηλονότι τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου πρός τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα. Ἱδού ἐν τῷ προσώπῳ Ὑμῶν Παναγιώτατε, βλέπομεν τόν ζῶντα καί ἐμπειρικόν θεματοφύλακα τῆς Βασιλειάδος παραδόσεως. Τό ἔτος τοῦτο, τό 2026, καθίσταται δι’ ἡμᾶς ἅπαντας ἔτος ὁρόσημον καί ἰωβηλαῖον, καθότι συμπληροῦνται, σύν Θεῷ, ἑξήκοντα καί πέντε συναπτά ἔτη ἀπό τῆς εἰσόδου Ὑμῶν εἰς τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τριάκοντα καί πέντε ἔτη ἀπό τήν ψήφοις κανονικαῖς τῶν ἁγίων ἀρχιερέων, ἀναρρήσεως Ὑμῶν εἰς τόν Ἀποστολικόν καί Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Ἐπί τριακονταπενταετίαν ὅλην, Παναγιώτατε, ἱστάμενος ἐπί τῆς ἀκρωρείας τῆς Ὀρθοδοξίας, βαστάζετε ἐπί τῶν στιβαρῶν ὤμων Ὑμῶν οὐχί μόνον τό ὠμοφόριον τῆς Ἀρχιερωσύνης ἀλλά καί τόν Σταυρόν ὁλοκλήρου τοῦ Γένους καί τῆς Οἰκουμένης. Παρελάβατε τήν σκυτάλην παρά μεγάλων καί ἀοιδίμων Προκατόχων, ἐν ἐποχῇ μεταβατικῇ καί κρισίμῳ, ὅτε τά θεμέλια τῆς οἰκουμένης συνεκλονίζοντο καί κατορθώσατε, χάριτι Θεοῦ καί τῇ ἰδίᾳ Ὑμῶν συνέσει, ἵνα καταστήσετε τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον φάρον τηλαυγῆ, κέντρον διαλόγου καί καταλλαγῆς, καί σημεῖον ἀναφορᾶς διά πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως.
Ἡμεῖς, οἱ περί Ὑμᾶς Ἱεράρχαι, οἱ ἀποτελοῦντες τά μέλη τοῦ τιμίου Σώματος τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, γιγνώσκομεν καλῶς τούς κόπους, τάς ἀγωνίας καί τάς θυσίας, ἅς καθ᾽ ἑκάστην ὑποβάλλεσθε ὑπέρ τῆς εὐσταθείας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν. Μνημονεύομεν μετά συγκινήσεως καί καυχήσεως ἐν Κυρίῳ τοῦ κορυφαίου γεγονότος τῆς Ὑμετέρας Πατριαρχίας, τῆς συγκλήσεως δηλονότι τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου ἐν Κρήτῃ πρό δεκαετίας. Ὄνειρον καί διακαής πόθος προκατόχων Ὑμῶν ἐγένετο πραγματικότης διά τῆς Ὑμετέρας ἀκαταβλήτου ἐπιμονῆς καί τῆς διορατικῆς σοφίας. Καί ὀρθῶς τότε, εἰς τά ἐπίσημα κείμενα τῆς Συνόδου ἐκείνης, διεκηρύχθη στεντορείᾳ τῇ φωνῇ ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐν τῇ ἑνότητι καί τῇ καθολικότητι Αὐτῆς, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Συνόδων, ἀπό τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου ἐν Ἱεροσολύμοις (48 μ. Χ.) μέχρι τῆς σήμερον». Δι᾽ αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς πράξεως, Παναγιώτατε, ἀπεδείξατε εἰς τε τούς ἐγγύς καί τούς μακράν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μουσειακόν τι κειμήλιον, ἀλλά ζῶν ὀργανισμός, δρῶν καί ἀποφασίζων ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ὑπερβαίνων τάς ἐθνοφυλετικάς ἀγκυλώσεις καί τήν ἐσωστρέφειαν.
Ὡσαύτως, οὐδείς δύναται νά παρασιωπήσῃ τήν παρρησίαν καί τήν κανονικήν εὐθιξίαν, μεθ᾽ ἧς ἀντιμετωπίσατε τό χρονίζον ζήτημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἐνῷ ἕτεροι ἐσιώπησαν ἤ ἐσκέπτοντο κυρίως τάς πολιτικάς παραμέτρους, Ὑμεῖς, ὡς στοργικός Πατήρ καί ὑπεύθυνος Πρῶτος, ἐπράξατε τό δέον, ἀποκαθιστῶντες τήν κανονικήν τάξιν καί ἐντάσσοντες ἑκατομμύρια πιστῶν εἰς τήν κοινωνίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Αἱ ἀντιδράσεις, αἱ πικρίαι καί αἱ ἄδικοι ἐπιθέσεις, τά fake news, οὐδόλως ἔκαμψαν τό φρόνημα Ὑμῶν, διότι ἐρείδεσθε ἐπί τῆς πέτρας τῆς Ἀληθείας καί τῆς μακραίωνος κανονικῆς παραδόσεως τοῦ Θρόνου.
Καί τί νά εἴπωμεν, Παναγιώτατε, διά τήν παγκόσμιον ἐμβέλειαν τῆς φωνῆς Ὑμῶν ὡς πρός τήν προστασίαν τῆς Δημιουργίας; Δικαίως ἡ Οἰκουμένη ἀνεγνώρισεν Ὑμᾶς ὡς τόν «Πράσινον Πατριάρχην». Ὑμεῖς, Πρῶτος ἐκ τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν διεβλέψατε ὁτι ἡ οἰκολογική κρίσις εἶναι πρωτίστως κρίσις πνευματική, ἀπόρροια τῆς πλεονεξίας καί τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Δημιουργόν. Μετατρέψατε τήν οἰκολογίαν ἀπό κοσμικήν ἰδεολογίαν εἰς εὐχαριστιακήν θεολογίαν, καλοῦντες τόν ἄνθρωπον ἵνα καταστῇ «ἱερεύς» τῆς κτίσεως καί ὄχι δυνάστης αὐτῆς.
Ζῶμεν, Παναγιώτατε, εἰς ἐποχήν ἀβεβαιότητος, πολέμων καί ἀνακατατάξεων. Ἐν μέσῳ τοῦ ταραχώδους τούτου πελάγους τῆς ἱστορίας, τό Φανάριον παραμένει ἡ ἀσφαλής ναῦς τῆς ἐλπίδος, ἡ κιβωτός ἡ ἀκατάλυτος. Καί Ὑμεῖς, ὡς ἔμπειρος οἰακοστρόφος, κρατεῖτε τό πηδάλιον μετά συνέσεως, ὁδηγοῦντες τό σκάφος εἰς λιμένας εὐδίους.
Διό καί ἡμεῖς, Παναγιώτατε Πάτερ, ἡ περί Ὑμᾶς Ἱεραρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, οἱ ἐνταῦθα παρεστῶτες καί οἱ ἀνά τήν οἰκουμένην διακονοῦντες ἀδελφοί, ἐκ προσώπου τῶν ὁποίων ἔχω τήν τιμήν νά ὁμιλῶ τήν στιγμήν ταύτην, διαβεβαιοῦμεν Ὑμᾶς ὅτι δέν ἱστάμεθα ἁπλῶς ὡς θαυμασταί τοῦ ἔργου Ὑμῶν, ἀλλ᾽ ὡς συστρατιῶται καί συμπαραστάται. Ἀναγνωρίζομεν ὅτι ὁ Σταυρός τόν ὁποῖον αἴρετε, εἶναι βαρύς. Ἀλλά δέν τόν αἴρετε μόνος. Ἔχετε ἡμᾶς, ὡς ἄλλους Σίμωνας Κυρηναίους, ἑτοίμους ἵνα βαστάσωμεν μεθ᾽ Ὑμῶν τό βάρος τῆς ἡμέρας καί τόν καύσωνα. Ὑποσχόμεθα ὅτι στοιχήσομεν πιστῶς καί ἀμετακινήτως τοῖς Ὑμετέροις ὁράμασι καί βήμασι, διαφυλάττοντες τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.
Εὐχόμεθα δέ ὁλοθύμως, ὁμοῦ μετά τοῦ ἱεροῦ Κλήρου, τῶν Ἀρχόντων, καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, ὅπως ὁ Δωρεοδότης Κύριος ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βλαχερνίτιδος καί τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου χαρίζηται τῇ Ὑμετέρᾳ Θειοτάτῃ Παναγιότητι ἔτη πολλά, ὑγιεινά, πανευφρόσυνα καί καλλίκαρπα. Ἀξιῶσαι ἰδεῖν ἔτι καί ἔτι τούς σπόρους, τούς ὁποίους μετά κόπου καί δακρύων ἐσπείρατε, καρποφοροῦντας καί αὐξανομένους εἰς δόξαν τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καί εἰς εὔκλειαν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας.
Συνεχίσατε, παρακαλοῦμεν, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὀρθοτομοῦντες τόν λόγον τῆς ἀληθείας, φωτίζοντες τά ἐσκοτισμένα, ἑνοῦντες τά διεστῶτα καί μαρτυροῦντες τήν Ἀνάστασιν ἐν μέσῳ ἑνός κόσμου, ὁ ὁποῖος πολλάκις ἔχει ὀσμήν θανάτου. Ἡμεῖς ἐσόμεθα πάντοτε παρά τῷ πλευρῷ Ὑμῶν, πιστοί συγκυρηναίοι καί ἐν ταπεινώσει πρός Κύριον εὐχέται.
Πολλά τά ἔτη Ὑμῶν, Παναγιώτατε!
Πολλά, εὐλογημένα καί ἅγια!
