Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 22 / 12 / 2025 , 9:29 από news_room

Ακολουθεί το Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Καναδά Σωτήριου για την εορτή των Χριστουγέννων 2025:

Θεοφ. Επίσκοπο, Ευλαβ. Ιερατ. Προϊσταμένους, Αξιότ. Προέδρους και Εντιμ. Μέλη των Διοικ. Συμβουλίων, Εντιμολ. Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Φιλοπτώχους Αδελφότητες, Διδασκάλους, Διδασκάλισσες, Μαθητές και Μαθήτριες, Νεολαία των Κοινοτήτων και άπαν το ευλαβές πλήρωμα της Ελληνικής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Καναδά

“Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…” (Ιωάν. 3,16)

Αρχιεπισκόπου Καναδά Σωτηρίου:

Ν’ αγαπάς σημαίνει να ενδιαφέρεσαι. Να ενδιαφέρεσαι σημαίνει να ενεργείς. Να ενεργείς σημαίνει να θέτεις σε εφαρμογή αυτά που θεωρητικά συνέλαβες και σχεδίασες. Αν ο ίδιος δεν έχεις αγάπη, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι κατορθωτό. Αν την αγάπη σου δεν την θέτεις σε εφαρμογή, σημαίνει πως δεν έχεις πραγματική αγάπη.

Ο Θεός όχι μόνον έχει αγάπη. Είναι ο ίδιος αγάπη. Η απόλυτη αγάπη. Η τελεία αγάπη. Η ολοκληρωμένη αγάπη. Από αγάπη δημιούργησε τον κόσμο. Τον άνθρωπο. Τον συνδετικό αυτό κρίκο του πνευματικού και υλικού κόσμου. Την κορωνίδα του γήινου βασιλείου.

Τόση είναι η αγάπη του Θεού για τον κόσμο και ιδιαίτερα τον άνθρωπο, που ποτέ δεν έπαυσε να τον αγαπά. Τον αγαπούσε όταν τον δημιούργησε. Όταν τον έβαλε στον παράδεισο. Όταν ο άνθρωπος τον υπάκουε κι έκανε συντροφιά μαζί Του. Αλλά κι όταν τον παράκουσε. Όταν ολίσθησε. Έπεσε. Όταν αμάρτησε. Κι αμαρτωλό τον αγαπά. Όχι θεωρητικά. Ουσιαστικά. Πρακτικά.

Γι’ αυτό του υποσχέθηκε στην πτώση του, πως θα τον έσωζε. Και δεν άφησε την υπόσχεσή Του αυτή κενό λόγο. Ανεκπλήρωτο. Όχι. Όταν ήλθε ο καιρός, έδωκε τον μονογενή Του Υιό, τον Ιησού Χριστό, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να μη καταστρέφεται. Να έχει ζωή αιώνια.

Η γέννηση του Θείου Λόγου είναι το μυστήριο των μυστηρίων. Η αγάπη σαρκώνεται. Ξεπερνά κάθε νοητό σύνορο. Μπαίνει στην τροχιά της ανθρώπινης ιστορίας χρονικά. Κατεπλάγη ο πνευματικός κόσμος βλέποντας «το πλήρωμα της θεότητος» να γίνεται προσιτός άνθρωπος σε όλους. Ο ουρανός αγάλλεται. Η γη ευφραίνεται. Όρη και βουνά, κοιλάδες και πεδιάδες, ποτάμια και λίμνες μεγαλύνουν τον τικτόμενον Σωτήρα. Όλη η κτίση σκιρτά στη γέννησή Του.

Τα πάντα συγκινούνται. Αδιάφορος μένει ο άνθρωπος. Όχι όλοι. Ο πολύς κόσμος. Ο Λυτρωτής ήταν στον κόσμο, ενσαρκωμένος, γεννημένος, κι ο κόσμος δεν Τον γνώρισε. Ήλθε στους δικούς Του, να τους σώσει κι οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Του έκλεισαν ερμητικά την πόρτα. Δεν υπάρχει γι’ Αυτόν τόπος στο κατάλυμα. Κι Εκείνος εξακολουθεί ν’ αγαπά. Πηγαίνει στη φάτνη. Τίποτε δεν θα Τον αποτρέψει απ’ το έργο της αγάπης Του. Θ’ ανεβεί μέχρι και τον σταυρό. Θα κατεβεί μέχρι και τον Άδη. Για να σώσει τον άνθρωπο. Η αγάπη Του γι’ αυτόν είναι τέλεια. Καμμιά θυσία δεν μπορεί να Τον σταματήσει.

Με την γέννησή Του μας καλεί σε αναγέννηση. Μας έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Οι γενάρχες μας Αδάμ και Εύα απέτυχαν. Κληρονομήσαμε την αποτυχία τους. Φέρουμε το βάρος της αμαρτίας τους. Αλλ’ Αυτός, ο Σωτήρας, σηκώνει τον πόνο μας. Βαστάζει τις αμαρτίες μας. Με την πληγή Του γιατρευόμαστε. Ζητεί να μη πληγώνουμε τους εαυτούς μας. Να μη λαβώνουμε τους πλησίον μας. Ο ένας τον άλλο.

Με την πίστη μας σ’ Αυτόν να γειάνουμε τις πληγές μας. Τις πληγές των άλλων. Αδιάκριτα από ηλικία. Φύλο. Φυλή. Θρησκεία. Χρώμα. Να τους αγαπάμε όπως τον εαυτό μας και όπως είναι. Μη περιμένουμε πρώτα να τους διορθώσουμε κι ύστερα να τους αγαπήσουμε. Πρώτα η αγάπη. Κι ύστε-ρα το διόρθωμα. Ο πληγωμένος ανθρωπος χρειάζεται το φάρμακο. Φάρμακο είναι η αγάπη. Τι χρειάζεται το φάρμακο, αν γιατρευτεί ο άνθρωπος πρώτα, χωρίς το φάρμακο;

Η αγάπη που την κρατείς για τον εαυτό σου δεν είναι αγάπη. Είναι φιλαυτία. Είναι εμπαιγμός της αγάπης. Τι ωφελεί το παιδί σου αν το αγαπάς, αλλά δεν το φανερώνεις έμπρακτα; Παγώνει χωρίς την εκδήλωση της αγάπης σου. Φθάνει στην αυτοκτονία. Πώς να εκλάβει την αγάπη σου αυτή, που φωνάζει πεινάω κι ακούει να του λες «σε αγαπώ», αλλά δεν βλέπει το χέρι σου να του δίνει κάτι να φάει; Πώς θα νοιώθαμε την αγάπη του Θεού αν είμαστε αιώνια στην εξορία και δεν είχε στείλει τον Υιό Του να γίνει άνθρωπος και να μας λυτρώσει; Να μας αγιάσει; Να μας σώσει;

Η υπόσχεσή Του δεν έμεινε λόγος. Έγινε πράξη. Θυσία. Σαρκωμένη Αγάπη. Το ίδιο ζητεί από εμάς. Πρακτική εφαρμογή της αγάπης. Ν’ αγαπάς τον εαυτό σου σημαίνει να ξεριζώνεις τ’ αγριοβότανα της αμαρτίας. Να τα προσφέρεις δώρο στον γεννημένο Χριστό. Να κρατείς τον εαυτό σου καθαρό. Σίγουρα αυτό πονεί. Μα θεραπεύει. Να ζεις με τ’ αγριόχορτα, αργά ή γρήγορα θα σε πνίξουν. Θα μαραζώσεις. Θα πεθάνεις.

Ν’ αγαπάς τον πλησίον σημαίνει να φροντίζεις γι’ αυτόν. Να θεραπεύεις την όποια ανάγκη του. Όχι με όρους. Αγνά. Απεριόριστα. Στην καθημερινή ζωή.

Στα φετεινά Χριστούγεννα τα χιόνια αστράφτουν, χρώμα αγνότητας και ομορφιάς. Τα φώτα λάμπουν. Τα δένδρα στολίζονται. Τα δώρα ανταλλάσσονται. Τα τραπέζια γεμάτα φαγητά και πιοτά. Τα πάντα είναι έτοιμα. Η Βηθλεέμ ετοιμάζεται. Ο οίκος του Εφραθά ευτρεπίζεται. Τα σπίτια ζεστά. Δέχονται την Αγάπη. Την σαρκωμένη αγάπη. Αν, χριστιανοί μου, αστράφτουν κι οι ψυχές μας από καθαρότητα. Αν τα χείλη μας κινούνται σε δοξολογία. Αν τα πόδια μας τρέχουν για το καλό. Αν τα χέρια μας εργάζονται τα έργα Κυρίου. Ας μη γνωρίζει η δεξιά μας τι ποιεί η αριστερά μας. Αν οι ικανότητές μας χρησιμοποιούνται προς δόξαν Θεού και εξυπηρέτηση των ανθρώπων. Αν το χρήμα μας είναι στην υπηρεσία μας και στην υπηρεσία των πλησίον μας και δεν είμαστε εμείς στην υπηρεσία του. Τότε είμαστε μέτοχοι της θείας χαράς. Της σαρκωμένης αγάπης. Τότε είμαστε, όχι κατ’ όνομα, αλλά στην ουσία χριστιανοί.

Χριστέ μας. Σαρκωμένη Αγάπη. Θείο νεογέννητο Βρέφος. Έλα κοντά μας. Δεν Σου γυρίζουμε την πλάτη. Δεν Σου κλείνουμε την πόρτα. Κι αν κάποτε κι αυτό συμβαίνει, άθελα γίνεται. Είναι γιατί δεν Σε γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε το συμφέρον μας. Κάμε τούτα τα Χριστούγεννα να Σε νιώσουμε καλύτερα. Να σε νιώσουν όλοι οι άνθρωποι. Μη στερηθεί κανείς της γλυκιάς Σου παρουσίας. Όπως μας αγάπησες, κάμε να Σε αγαπήσουμε. Να αγαπήσουμε όλον τον κόσμο.

Ευλογημένοι μου Χριστιανοί, χαρείτε τα Χριστούγεννα. Αναγεννηθείτε. Ζήστε το μυστήριο της σωτηρίας.

Με πατρική αγάπη και θερμές ευχές εν Χριστώ Τεχθέντι

Ο Α Ρ Χ Ι Ε Π Ι Σ Κ Ο Π Ο Σ

Ο Κ Α Ν Α Δ Α Σ Ω Τ Η Ρ Ι Ο Σ

C H R I S T M A S 2 0 2 5

His Grace, Reverend Fathers, Honourable Archons, Honourable Presidents and Esteemed Members of the Boards of Directors, Members of the Philoptochos Societies, Teachers, Students and Youth Members of the Communities and to the Entire Plenitude of the Greek Orthodox Archdiocese of Canada

“For God so loved the world…” (John 3:16)

Archbishop Sotirios of Canada

To love means to care. To care means to act. To act means to put into practice what you have conceived and planned in theory. If you yourself do not have love, none of these is attainable. If you do not put your love into action, it means that you do not possess true love.

God not only has love. He Himself is love. Absolute love. Perfect love. Complete love. Out of love He created the world. The human being. That connecting link between the spiritual and material world. The crown of the earthly creation.

So great is God’s love for the world and especially for humanity, that He never ceased to love it. He loved humanity when He created it. When He placed it in Paradise. When the human being obeyed Him and kept company with Him. But also when humanity disobeyed. When it slipped; fell; when it sinned. He loves even the sinner; not theoretically, but truly; practically.

For this reason, He promised humanity in its fall that He would save it. And He did not leave this promise as an empty word, unfulfilled. No! When the time had come, He gave His Only-Begotten Son, Jesus Christ, so that whoever believes in Him should not perish but have eternal life.

The birth of the Divine Logos is the mystery of mysteries. Love becomes incarnate. It crosses every conceivable boundary. It enters the orbit of human history in time. The spiritual world was astonished when it saw “the fullness of the Godhead” become an approachable human being for all. Heaven rejoices. The earth is glad. Mountains and hills, valleys and plains, rivers and lakes magnify the newborn Savior. All creation leaps at His Nativity.

Everything is moved, but humanity remains indifferent. Not all, but the greater part. The Redeemer was in the world, incarnate, born, and the world did not know Him. He came to His own to save them, and His own did not receive Him. They shut the door tightly before Him. There is no place for Him in the inn. And He continues to love. He goes to the manger. Nothing will turn Him away from the work of His love. He will ascend even to the Cross. He will descend even to Hades. To save the human being. His love for him is perfect. No sacrifice can stop Him.

With His birth He calls us to rebirth. He created us in His image and likeness. Our ancestors Adam and Eve failed. We inherited their failure. We bear the burden of their sin. Yet He, the Savior, lifts our pain. He carries our sins. By His wound we are healed. He asks that we not wound ourselves. That we not injure our neighbor. One another.

Through our faith in Him, let us heal our wounds. The wounds of others. Regardless of age, gender, race, religion, or color. To love them as ourselves and as they are. Let us not wait to correct them first and then love them. Love comes first. Then correction. The wounded person needs medicine. The medicine is love. What use is the medicine if the person is healed without it?

Love that you keep for yourself is not love. It is self-loving. A mockery of true love. What benefit is it to your child if you love it, yet do not show it in action? It freezes without the expression of your love. It can reach the point of suicide. How can it understand your love when it cries, “I am hungry,” and hears you say “I love you,” but does not see your hand giving it something to eat? How would we have perceived God’s love if we were eternally exiled and He had not sent His Son to become human and redeem us? To sanctify us? To save us?

His promise did not remain merely a word. It became deed. Sacrifice. Love made flesh. The same He asks of us. Practical application of love. To love yourself means to uproot the wild weeds of sin. To offer them as a gift to the newborn Christ. To keep yourself pure. Surely this hurts. But it heals. If you live with the weeds, sooner or later they will choke you. You will wither. You will die.

To love your neighbor means to care for him. To tend to whatever his need may be. Not conditionally. Purely. Limitlessly. In everyday life.

This Christmas, the snow sparkles, its color one of purity and beauty. The lights shine. Trees are decorated. Gifts are exchanged. Tables are full of food and drink. Everything is ready. Bethlehem prepares. The house of Ephratha is adorned. Homes are warm. They receive Love. Love made flesh. But only if, my beloved in the Lord, our souls also shine with purity. If our lips move in doxology. If our feet run toward what is good. If our hands labor in the works of the Lord. Let not our right hand know what our left hand is doing. If our abilities are used for the glory of God and for the service of others. If our money is at our service and at the service of our neighbor, and we are not at its service. Then we are partakers of divine joy. Of incarnate love. Then we are Christians not only in name, but in essence.

Our Christ, Love incarnate, Divine newborn Child. Come to us. We do not turn our back to You. We do not shut the door on You. And if ever this happens, it is done unwittingly. It is because we do not know You. We do not know what is to our benefit. Make this Christmas one in which we feel You more deeply. Let all people feel You. Let no one be deprived of Your sweet presence. As You have loved us, grant that we may love You. And love the whole world.

Beloved in the Lord, rejoice in Christmas. Be reborn. Live the mystery of salvation.

With fatherly love and blessings in the Newborn Christ,

A R C H B I S H O P S O T I R I O S

GREEK ORTHODOX ARCHDIOCESE OF CANADA