Δημοσιεύθηκε: Τρίτη 25 / 11 / 2025 , 23:55 από news_room
ΕΛΛΑΔΑ – ΑΘΗΝΑ, ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, ΓΚΥΖΗ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗΣ, 25 Νοεμβρίου 2025 | Στον κατάμεστο από πιστούς Ιερό Ναό του Αγίου Στυλιανού χοροστάτησε και κήρυξε τον Θείο Λόγο σήμερα ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας (Θεοχάρης).
Στον λαμπρό εσπερινό για την εορτή του Αγίου Στυλιανού όπου τελέστηκε στον ως άνω Ιερό Ναό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, συμμετείχαν ο Προϊστάμενος της ενορίας του Αγίου Στυλιανού π. Χρήστος Παναγιωτόπουλος με Ιερείς και Ιεροδιάκονους της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Πανηγυρίζει σήμερα και αύριο ο Ιερός Ναός Αγίου Στυλιανού Γκύζη
Στον Θείο Λόγο του ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως σημείωσε:
*Και έτσι, λοιπόν, ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση, τον Πρόεδρο του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και αγαπητό μας αδελφό, τον πατέρα Χρήστο, και τους καλούς του συνεφημερίους και συνεργάτες του, και όλους εσάς που με αγάπη και χαρά μας υποδεχθήκατε, προκειμένου να συμπανηγυρίσουμε τη μνήμη του Επί γης Αγγέλου, του Θείου Στυλιανού, ο οποίος πραγματικά θησάυρισε επί της γης με αγαθά τα οποία δεν τα αφανίζει ούτε ως σκόρος, ούτε οι κλέπτες μπορούν να τα κλέψουν και να τα αφανίσουν. Αυτά, λοιπόν, τα αγαθά τα οποία διέθετε ο Άγιος Στυλιανός, είναι πρώτον η αγάπη, δεύτερον η καθαρότητα της ψυχής του και τρίτον η δικαιοσύνη.
Ας πούμε δύο λόγια για το κάθε ένα από αυτά, διότι πραγματικά μας βοηθούν να κατανοήσουμε πώς μπορούμε να πορευθούμε στη πνευματική μας ζωή και να παράξουμε και εμείς καρπούς αειθαλείς, καρπούς που δεν χάνονται, αλλά θα τους έχουμε στους αποσκευές μας όταν το ρολόι του χρόνου τερματίσει και θα πρέπει τότε να δώσουμε και εμείς απολογία και να μην την πάθουμε, όπως ο Άφρον, ο οποίος ετοίμαζε, αλλά ήρθε η ώρα που ακούστηκε η φωνή του Κυρίου :« Α δε ητοίμασας τίνι έσται΄;» (Λουκ. 12, 20). Έτσι, λοιπόν, ο Στυλιανός, όπως και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, διέθετε αγάπη, αγάπη η οποία δεν είναι απλά ένα συναίσθημα μόνο, αλλά είναι τρόπος ζωής και έχει δύο κατευθύνσεις. Αγάπη προς τον Θεό και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Κάθετη και οριζόντια διάστασις αγάπης. Αγαπάει, λοιπόν, πρώτα τον Θεό ευχαριστιακά και δοξολογικά ο άνθρωπος, όχι συμφεροντολογικά, όπως το παιδί αγαπάει τον πατέρα του ή μάλλον, καλύτερα να το πω, όπως πρέπει το παιδί να αγαπάει τον πατέρα και όχι όπως ο υπάλληλος ή ο φοβισμένος δούλος. Μια αγάπη η οποία είναι πραγματική, αυθεντική, ειλικρινής και βέβαια αδαμάντινη. Αγαπάει, λοιπόν, επειδή αυτός είναι ο μόνος υγιής τρόπος να ζήσει κάποιος και να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις καταστάσεις της ζωής. Όλη τη φύση την αγαπάει, όλα τα πλάσματα τα αγαπάει. Και βέβαια, η θυσιαστική αγάπη είναι αυτή η οποία έχει ταπείνωση μέσα της, έχει αρετή, έχει φιλότιμο και κάθε καλό.
Έτσι, λοιπόν, η θυσιαστική αγάπη είναι η αιτία της πραγματικής ελευθερίας. Και όποιος αγαπάει αληθινά, είναι αυτός ο οποίος μπορεί να κάνει και ό,τι θέλει. Γιατί στην αγάπη δεν μπορείς ποτέ να βρεις κάτι σκάρτο. Και βέβαια, δεν είναι αυτά που σήμερα ονομάζουμε αγάπη, μέχρι που λέει κιόλας τον σκότωσε τον άλλον, λέει, γιατί τον αγαπούσε. Μα πώς μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα. Μπορεί η αγάπη ποτέ να κάνει κάτι κακό. Γι’ αυτό οι πατέρες λένε, αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις. Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να κάνεις κάτι κακό, όταν πραγματικά, αυθεντικά, ειλικρινά αγαπάς.
Το δεύτερο στοιχείο, το οποίο πρέπει να κρατήσουμε από τη ζωή του Αγγέλου επί της γης, του Στυλιανού, είναι, όπως είπα, η καθαρότητα. Η καθαρότητα της ψυχής, όμως, απαιτεί δύναμη και αγώνα. Αγώνα εσωτερικό, αγώνα συνεχή. Η ψυχή έχασε την καθαρότητά της, πότε; όταν έχασε τον Θεό. Και μην πω μόνο τον έχασε, αλλά και τον ξέχασε. Όταν η ψυχή, λοιπόν, ξέχασε τον Θεό, τότε έχασε και την καθαρότητά της. Και βέβαια, έτσι ήρθε η βρωμιά μέσα στις ψυχές μας ως μόνιμη κατάσταση. Μόνιμη, όταν εμείς δεν θέλουμε με τους τρόπους που η Εκκλησία προτείνει, να καθαρίσουμε την ψυχή μας, να την πλύνουμε, να την εξαγνίσουμε, με το μυστήριο του Δευτέρου Βαπτίσματος, που δεν είναι άλλο από την Ιερά Εξομολόγηση και τη Μετάνοια, που όταν ειλικρινά γίνονται, τότε έχουν σημαντικότατα αποτελέσματα. Έτσι, λοιπόν, βρωμιά, κακού και τρόποι αμαρτίας έγιναν επικίνδυνοι και θανατηφόρα ασθένεια.
Η ψυχή, αν δεν κάνει αγώνα καθαρότητας, μολύνεται από τη βρωμιά της αμαρτίας και φθείρεται με αποτέλεσμα την πνευματική νέκρωση. Και εδώ τι έχουμε, όταν επέλθει μια τέτοια κατάσταση, όταν επέλθει πνευματική νέκρωση, τι συμβαίνει, όταν η ψυχή δεν λαμβάνει τα αντισώματα της εσωτερικής εξυγίανσης, τότε τι συμβαίνει, πνίγεται στο βούρκο με το κακό και έτσι γεννιούνται όλες οι δυσκολοθεράπευτες ψυχασθένειες. Να, λοιπόν, τι κακό μας βρίσκει μετά. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις ψυχασθένειες, οι οποίες βέβαια γεννιούνται από αυτή τη δυσκολία της ψυχής να πετάξει κάποια πράγματα από μέσα της. Γι’ αυτό λέμε, χρειάζεται καθαρή και ειλικρινής εξομολόγηση, για να καθαρίσει η ψυχή μας. Η καθαρή, λοιπόν, καρδιά αναπνέει το οξυγόνο της αρετής. Ο άνθρωπος, λοιπόν, που κάνει τον αγώνα για την κάθαρση γίνεται δυνατός εσωτερικά και μπορεί να διαχειρίζεται μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα της καθημερινότητας.
Με Διάυγεια και ευστροφία. Γιατί ο νους σκοτίζεται όταν η αμαρτία κυριαρχεί παντού μέσα μας. Περισσότεροι, λοιπόν, σήμερα πνιγόμαστε πολλές φορές σε μια κουταλιά νερό. Και πρέπει να κατανοήσουμε ότι κάθε ζήτημα δεν είναι αξεπέραστο. Υπάρχουν σοβαρά πράγματα βεβαίως και θέματα υγείας τα οποία είναι όντως πολύ δύσκολα. Ωστόσο, όμως, υπάρχουν και άλλα που ξεπερνούνται πιο εύκολα όταν αγωνιζόμαστε να έχουμε εσωτερική καθαρότητα. Διότι οι βρωμιές της ψυχής, τυφλώνονται. Η ψυχή μας τυφλώνεται από πάθη, από εξαρτήσεις, από επιθυμίες. Και ο νους που είναι το μάτι της ψυχής μας, όπως πολλές φορές έχουμε πει, τυφλώνεται από την αμαρτία αν δεν βλέπει καθαρά και δεν βρίσκει λύσεις στα προβλήματα. Αδερφοί μου, τελικά τι πρέπει να κάνουμε είπαμε. Να μπορέσουμε να αποκτήσουμε εσωτερική καθαρότητα η οποία είναι απαραίτητη στη ζωή μας για να μπορούμε να δούμε καθαρά τα πράγματα και να έχουμε ανάπαυση μέσα μας. Και αν έχουμε ανάπαυση μέσα μας, θα δημιουργούμε και γύρω μας ανάπαυση στους άλλους. Ο κόσμος έχει ανάγκη, λοιπόν, από καθαρούς ανθρώπους. Όχι μόνο με φροντισμένη εξωτερική εμφάνιση και μέσα να είμαστε γεμάτοι από ακαθαρσίες και δυσμορφία και άσχημες καταστάσεις αλλά καθαρές ψυχές. Θυμάσαι εκείνον τον ωραίο ύμνο της Μεγάλης Εβδομάδας: «Ψυχαίς καθαραίς και αρρυπώτοις χείλεσι, δεύτε μεγαλύνωμεν την ακηλίδωτον και υπέραγνον Μητέρα του Εμμανουήλ» (Θ΄ Ωδή Καταβασιών – Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης).
Και το τρίτο και κλείνω να μην σας κουράζω, είπαμε ότι ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγών, ο άγγελος της γης είχε και δικαιοσύνη και γι’ αυτό τον βλέπουμε στις αγιογραφίες (σσ που τόσο ωραία τις καθάρισε εδώ το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και μπράβο σας!) Ο Άγιος Στυλιανός είχε δικαιοσύνη η δικαιοσύνη όχι ως μια νομική κατάσταση αλλά με την έννοια της ψυχικής εσωτερικής ισορροπίας.
Έτσι μπορούμε να εννοήσουμε εδώ τη δικαιοσύνη η ψυχή λοιπόν αυτή που έχει εσωτερική ισορροπία μπορεί και ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος, το σωστό από το κακό και βέβαια μπορεί και βλέπει τις επιπτώσεις, ανάλογα με τις επιλογές. Υιοθετεί το Θείο Θέλημα όχι σαν σύστημα δεσμευτικών κανόνων αλλά σαν οντολογική προδιαγραφή. Έτσι λοιπόν η δικαιοσύνη κάνει τον άνθρωπο, όχι άρρωστο και ανισόρροπο αλλά υγιή και ισορροπημένο, σε μία κοινωνία που ξέρετε, δύσκολα μπορεί κανείς να βρεί αυτά τα αγαθά. Και η Εκκλησία τα προβάλει στα πρόσωπα των Αγίων της. Για ποιόν λόγο; – Για να τα μιμηθούμε και εμείς για να μπορέσουμε να πλουτήσουμε με θησαυρούς που δεν αφανίζονται, όπως είπα αλλά που μένουν εις τον αιώνα. Η διασάλευση της εσωτερικής ισορροπίας φέρνει υπαρξιακές συγκρούσεις, που γεμίζουν την ψυχή με εντάσεις και αμέτρητες ανασφάλειες. Ψυχικά συμπλέγματα ονομάζονται αυτά που ταλαιπωρούν. Που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους και βέβαια απουσιάζει η ψυχική ισορροπία από τις ψυχές αυτές. Να, γιατί η ψυχική ισορροπία είναι μία ανεκτίμητη κατάσταση γιατί πρέπει και οφείλουμε να καλλιεργήσουμε όλοι γιατί έτσι εξισορροπούνται όλα τα δεδομένα της ζωής και βαδίζει ο άνθρωπος στη μέση και βασιλική οδό που θα τον οδηγήσει στη Βασιλεία των Ουρανών. Δικαιοσύνη λοιπόν ως ψυχική ισορροπία, αιτία γαλήνης. Τελικά τι λέτε;. Βάζοντας ως ορόσημο την Ιερά Μνήμη του Αγίου Στυλιανού, θα προσπαθήσουμε και εμείς στην ζωή μας να τακτοποιήσουμε τα πράγματα και να βαδίσουμε με αγάπη ειλικρινή και με δικαιοσύνη αλλά και με καθαρότητα ψυχής. Τις οποίες αρετές να καλλιεργήσουμε, με τις ευχές του πνευματικού μας Πατρός, και Ποιμενάρχου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου του Β΄. Ο Άγιος να είναι πάντοτε βοηθός και συμπαραστάτης του αγώνα μας και να μας αξιώσει με υγεία τη Μητρόπολη των εορτών.
Μετά το Θείο Κήρυγμα τον λόγο έλαβε ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού όπου καλωσόρισε θερμά και προσωπικά τον Επίσκοπο κ. Βαρνάβα στην ενορία του Αγίου Στυλιανού και στην συνέχεια και όπως έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια, ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού π. Χρήστος απένειμε έπαινο με μικρό βραβείο σε νεοεισερχόμενους σε ΑΕΙ, αριστούχους μαθητές της 3ης Λυκείου από την Ενορία. Τον έπαινο και το βραβείο επέδωσε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως στους νεαρούς και τις νεαρές και τους ευχήθηκε καλή φώτιση.
*Μετεγγραφή από ηχητικό απόσπασμα
Πηγή – Φωτογραφίες: Βαγγέλης Καρπαθάκης
