Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 14 / 4 / 2025 , 8:33 από news_room

Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η Κυριακή των Βαΐων  στην ακριτική νήσο Λέρο. Ο βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας,  Θεοφ. Επίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος, την Κυριακή των Βαΐων, τέλεσε την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Θείας Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χριστού στον Πλάτανο της Λέρου, συμπαραστατουμένου υπό του αρχιερατικού επιτρόπου εν Λέρω, εφημερίου πρωτ. Νικοδήμου Φωκά.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Θεοφιλέστατος κ. Στέφανος, ο οποίος ομίλησε καταλλήλως.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος το εσπέρας της Κυριακής, ίδια ημέρα, χοροστάτησε στην ακολουθία του Νυμφίου στον Ιερό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Λακκί της Λέρου, συμπαραστατούμενος υπό του εφημερίου π. Δαμασκηνού.

Επίσης τελέστηκε η ακολουθία του Νυμφίου στον Ιερό Ναό Σωτήρος Χριστού Λέρου της οποίας ακολουθίας προεξήρχε ο Εφημέριος και αρχιερατικός επίτροπος π. Νικόδημος Φωκάς καθώς και στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Η σημασία των στίχων της Ακολουθίας του Νυμφίου:

Οι στίχοι παραπέμπουν σε δύο παραβολές. Η πρώτη φράση προέρχεται από την παραβολή των δέκα παρθένων (κατά Ματθαίον, κεφ. 25, στίχοι 1-13). Λέει ότι δέκα κορίτσια είχαν βγει να προϋπαντήσουν το γαμπρό σε κάποιο γάμο. Όμως εκείνος άργησε και αποκοιμήθηκαν. Και καταμεσίς της νύχτας ακούστηκε φωνή: «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται!». Οι κοπέλες ξύπνησαν, αλλά «οι λαμπάδες τους» έσβηναν.

Οι πέντε απ’ αυτές (οι «φρόνιμες» = συνετές), είχαν μαζί τους λάδι και ανανέωσαν τη φλόγα, αλλά οι άλλες πέντε (οι «μωρές» = επιπόλαιες) δεν είχαν. Έτσι, μέχρι να βρουν να αγοράσουν, ο Γαμπρός μπήκε στο σπίτι του γάμου, έκλεισε η πόρτα και έμειναν απ’ έξω.

Όπως φαίνεται στα λόγια του Χριστού, ο γαμπρός της ιστορίας συμβολίζει το Χριστό, που όλοι περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία Του, αλλά αυτή καθυστερεί.

Θα έρθει ξαφνικά («μέσα στη νύχτα») και τότε κάποιοι θα είναι έτοιμοι να εμφανιστούν μπροστά Του, γιατί θα είναι καλοί άνθρωποι, ενώ κάποιοι άλλοι θα είναι ανέτοιμοι (επειδή φέρθηκαν ανόητα και δε φρόντισαν να καθαρίσουν την καρδιά τους) και θα μείνουν έξω από «το γάμο», δηλαδή τη βασιλεία του Θεού (τον παράδεισο).

Η δεύτερη παραβολή (κατά Λουκάν, κεφ. 12, στίχοι 36-46) μιλάει για κάποιους δούλους, που περιμένουν τον κύριό τους να επιστρέψει από γάμο. Καλότυχος, λέει ο Ιησούς, εκείνος ο δούλος, που ο κύριος θα τον βρει σε επιφυλακή να τον περιμένει, ενώ αλίμονο σ’ εκείνον που θα σκεφτεί «αργεί ο κύριος» και θ’ αρχίσει να μεθοκοπάει, να δέρνει και να καταπιέζει τους άλλους δούλους.

Και αυτή η παραβολή δηλώνει ότι ο Χριστός θα επιστρέψει «ως κλέπτης εν νυκτί», σε στιγμή που κανείς δε θα Τον περιμένει.

Εννοείται ότι η στιγμή, για την οποία ο καθένας πρέπει να είναι έτοιμος, είναι η στιγμή του θανάτου μας, που πιθανότατα θα προηγηθεί της Δ. Παρουσίας και είναι ουσιαστικά η στιγμή της κρίσης μας μπροστά στο Θεό.

Ας είμαστε έτοιμοι, έχοντας καθαρίσει την καρδιά μας από τα ελαττώματα που μας εμποδίζουν να αγαπήσουμε το Θεό και τον πλησίον μας.