Δημοσιεύθηκε: Σάββατο 1 / 2 / 2025 , 8:41 από news_room
Επικήδειος λόγος Πατριάρχη Ιεροσολύμων στη εξόδιο του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου
Μετά τό πέρας τῆς Ἀκολουθίας ἐπεδόθη ὁ ἐπικήδειος λόγος πρός τιμήν τοῦ ἐκλιπόντος Ἱεράρχου τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἔχων ὡς ἕπεται:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Κορυτσᾶς κ. Ἰωάννη, Τοποτηρητά τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας,
Παναγιώτατε,
Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἁὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν,
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ἡνωμένοι ἐν Χριστῷ ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης συλλυπούμεθα σήμερον τήν Ὀρθόδοξον Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλβανίας εἰς τό κατά Χριστόν πένθος αὐτῆς ἐπί τῇ πρός Κύριον ἐκδημίᾳ τοῦ Ποιμενάρχου αὐτῆς μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κυροῦ Ἀναστασίου. Συλλυπούμεθα μετέχοντες εἰς τήν νεκρώσιμον Ἀκολουθίαν ταύτην πέριξ τοῦ σεπτοῦ σκηνώματος αὐτοῦ καί προσευχόμενοι ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων. «Ἀθυμοῦντες ὡς εἰκός ἐπί τῷ χωρισμῷ», παραμυθούμεθα ἐκ τῶν λόγων τοῦ ἀφάτῳ ἐλέει δι’ ἡμᾶς Ἐνανθρωπήσαντος, Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅτι «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή καί ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται», (Ἰω. 11,25-26).
Εἰς τάς προσευχάς ἡμῶν ἡγούμεθα ἄξιον καί δίκαιον, ὅπως ἐπισυνάψωμεν τήν εὔφημον μνείαν ὅτι ὁ δωρεοδότης Κύριος ἐπροίκισε αὐτόν διά πολλῶν χαρισμάτων, ἐνεπιστεύθη αὐτῷ πολλά τάλαντα, τά ὁποῖα οὖτος, «ἀποδεικνυόμενος δοῦλος ἀγαθός καί πιστός», (Μτθ. 25,21), ἐκαλλιέργησε, ηὔξησε καί ἐπολυπλάσιασε.
Ἐν πρώτοις ὅτι ὡς πρωτοπόρος ἱεραπόστολος μετελαμπάδευσε τήν Ὀρθόδοξον χριστιανικήν πίστιν εἰς τήν ἤπειρον τῆς Ἀφρικῆς. Ὡς καθηγητής τῆς Ἱστορίας Θρησκευμάτων εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἔσχε πλειάδα φοιτητῶν, ὅτε καί ἡ Ἡμετέρα Μετριότης ηὐτύχησε νά ἔχῃ αὐτόν διδάσκαλον καί καθηγητήν καθώς καί ἄλλοι Ἁγιοταφῖται Πατέρες.
Τά προσόντα ὅμως τῆς ταλαντούχου προσωπικότητος αὐτοῦ, χαιρούσης διεθνοῦς ἀναγνωρίσεως, ἔθεσεν ἐπί τριάκοντα καί τρία συναπτά ἔτη εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας, τήν ὁποίαν ἀνέθεσεν αὐτῷ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. Εἰς ταύτην ἐξήσκησεν ἔργον ἱεραποστολικόν ὄντως ἀπαράμμιλον, μιμούμενος τούς μεγάλους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Τήν Ἐκκλησίαν ταύτην ἐθεράπευσεν ἐκ τῶν πληγῶν τοῦ ἀπηνοῦς διωγμοῦ τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος καί ἀνέστησεν καί ἀναδιωργάνωσεν ἐκ τῆς τέφρας. Ἀνήγειρε ἑκατοντάδας ναῶν, ἐχειροτόνησε καί ἐπεμόρφωσεν ἱερεῖς, ἵδρυσε νοσοκομεῖα, ἰατρικά κέντρα, ἐκπαιδευτικά Πανεπιστημιακά ἱδρύματα καί πλειάδα φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων, τά ὁποῖα προσφέρουν ἀρωγήν καί ἀνακούφισιν εἰς πάντα ἄνθρωπον ἔχοντα τήν ἀνάγκην αὐτῶν ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς τάξεως, θρησκεύματος ἤ ἐθνικότητος. Διωργάνωσε διά τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος τήν ἐκκλησίαν τῆς Ἀλβανίας μέ σεβασμόν πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀγωνιῶν καί ἀγωνιζόμενος πάντοτε διά τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τήν πόλιν τῶν Τιράνων διεκόσμησε διά τοῦ καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τοῦ οἰκοδομήματος τούτου τῆς ἐκπάγλου ἀρχιτεκτονικῆς ὡραιότητος εἰς τό κέντρον αὐτῆς, ὡς διαπρυσίου κήρυκος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Τά ἐγκαίνια τούτου ἐπετέλεσεν τό ἔτος 2014 ἐν Διορθοδόξῳ συμμετοχῇ, εἰς τήν ὁποίαν φιλαδέλφως προσεκλήθη καί συμμετέσχε διά τῆς ταπεινότητος Ἡμῶν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί δή καταθέσαν τεμάχιον λίθου ἐκ τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου.
Ἡ πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου ἐστέρησε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλβανίας καί τήν Ὀρθοδοξίαν ὅλην τῆς ζωντανῆς παρουσίας αὐτοῦ, τά ἔργα ὅμως αὐτοῦ τά ἀγαθά παραμένουν ὡς ἰσχυρά παρακαταθήκη ἰδίως διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλβανίας. Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων συλλυπούμενον αὐτήν εὔχεται, ὅπως διά τοῦ παραδείγματος καί τῶν προσευχῶν αὐτοῦ συνεχίζῃ νά πορεύεται τόν ἀνάντην δρόμον, τόν ὁποῖον οὗτος ἐχάραξε δι’ αὐτήν. Δυνατόν νά εἴπῃ τις περί αὐτοῦ ὅτι ἐκπληρῶν τό ὄνομά αὐτοῦ ἔζη ἀναστημένην ζωήν πρό τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ καί τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως.
«Ἐπιλείψει ἡμᾶς ὁ χρόνος διηγουμένους», (Ἑβρ. 11,32) ἔτι περί τῶν ἔργων αὐτοῦ τῶν ἀγαθῶν, διό καί ἀφήνοντες ταῦτα εἰς τήν ἐν Χριστῷ συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας, παρακαλοῦμεν τόν Θεόν, ὅπως συγχωρήσῃ αὐτῷ εἴτι ὡς ἄνθρωπος ἥμαρτε ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως καί κατατάξῃ αὐτόν ἐν χώρᾳ ζώντων μετά ὁσίων καί δικαίων, καθ’ ὅτι «τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισται, τόν δρόμον τετέλεκε, τήν πίστιν τετήρηκε, ἀπόκειται λοιπόν αὐτῷ ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσῃ αὐτῷ ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ οὐ μόνον δέ αὐτῷ ἀλλά καί πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τήν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ», (Β΄ Τιμ. 4,7-8) Γένοιτο.
Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη!»
Ἠκολούθησεν ὁ τελευταῖος ἀσπασμός τοῦ σκηνώματος ὑπό ἑνός ἑκάστου τῶν Προκαθημένων.
Ἠκολούθησεν ἡ ταφή τοῦ Ἱεράρχου ὑποκάτω τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ ὑπερκαλλοῦς καί παμμεγέθους Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε κτίτωρ.
