Τήν Παρασκευήν, 11ην/24ην Ἰανουαρίου 2025, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, τῇ ἐπιμελείᾳ καί τῇ προετοιμασίᾳ τοῦ Γέροντος Ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱεροθέου εἰς τήν ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου Ἱεράν Μονήν, τήν κειμένην μεταξύ Χωρίου τῶν Ποιμένων καί τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου.
Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία, ἰδίᾳ ἡ τῶν Ἱεροσολύμων ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος προσῆλθεν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν ἐκ τῆς γενετείρας αὐτοῦ Μογαρισσοῦ τῆς Καππαδοκίας τό ἔτος 451.
Ἀρχικῶς ἠσκήθη εἰς τήν Μονήν τῆς Ἰκελίας, πλησίον τῶν Ἱεροσολύμων καί ἀκολούθως εἰς ἄλλας Μονάς τῆς ἐρήμου εἰς ἄκραν νηστείαν, προσευχήν, ταπείνωσιν καί ἀναχώρησιν, ἄχρις οὗ οἱ Πατέρες τῆς ἐρήμου ἀνεγνώρισαν εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ τόν χαρισματοῦχον πνευματικόν ὁδηγόν καί παρεκάλεσαν αὐτόν νά ἀναλάβῃ τήν πνευματικήν καθοδήγησιν αὐτῶν.
Ἀνταποκρινόμενος μετά δισταγμοῦ εἰς τήν παράκλησιν αὐτῶν, ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος ἵδρυσε Μονήν-μοναστήριον εἰς τήν περιοχήν τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Μάγων «δι’ ἄλλης ὁδοῦ εἰς τήν πατρίδα αὐτῶν» (Ματθ. 2,12).
Εἰς τήν Μονήν ταύτην ἠσκοῦντο οἱ μοναχοί ἐπί πολλά ἔτη ἐν ὑπακοῇ πρός τόν ἡγούμενον αὐτῶν, μέ κοινήν προσευχήν, κοινήν τράπεζαν, κοινήν ἐργασίαν, ἄχρις οὗ κριθοῦν κατάλληλοι καί λάβουν εὐλογίαν διά νά μεταβοῦν εἰς Λαύραν δι’ αὐστηροτέραν ἡσυχαστικήν ζωήν. Οἱ μοναχοί αὐτοί εἰργάζοντο καί εἰς τό ἐργόχειρον καί διά τοῦ εἰσοδήματος ἐκ τῆς ἐργασίας αὐτῶν συνετήρουν τούς ἐνδεεῖς καί τά φιλανθρωπικά ἱδρύματα τῆς Μονῆς καί τῶν περιχώρων. Ὅρος ἀπαραίτητος διά τήν εἴσοδον εἰς τήν Μονήν ἦτο ἡ ἐργασία. Μέχρι σήμερον εἶναι ἀναγεγραμμένη εἰς τήν εἴσοδον τῆς Μονῆς ἡ ἐπιγραφή: «μηδείς ράθυμος εἰσίτω ἐν αὐτῇ».
Ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος διωρίσθη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Σαλλουστίου ὡς ἀρχηγός τοῦ Κοινοβιακοῦ βίου, ἐν ᾧ ὁ Ἅγιος Σάββας ὡς ἀρχηγός τοῦ Λαυρεωτικοῦ βίου. Εἰς τήν Μονήν τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου ἠσκήθησαν ἐπίσης καί οἱ Πατριάρχαι Ἱεροσολύμων Μόδεστος καί Σωφρόνιος.
Ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος μετά τοῦ συμπατριώτου αὐτοῦ Ἁγίου Σάββα, καταγομένου ἐκ τῆς Μουταλάσκης τῆς Καππαδοκίας, διεδραμάτισαν σημαντικώτατον ρόλον εἰς τήν ὑπεράσπισιν τῶν ἀποφάσεων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος τό 451, ὑποστηρίζοντες τό δόγμα τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης ἐν τῇ μιᾷ ὑποστάσει Αὐτοῦ.
Πρός τιμήν τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου ἐτελέσθη εἰς τήν Μονήν ταύτην ἱερά ἀγρυπνία ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας Θεοδοσίου, τοῦ καί ἑορτάζοντος, συλλειτουργούντων τοῦ Πνευματικοῦ τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα Ἀρχιμανδρίτου π. Εὐδοκίμου καί τῶν Ἀρχιμανδριτῶν π. Ἰγνατίου καί π. Κλαυδίου, τοῦ παρεπιδημοῦντος ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θηβῶν Λεβαδείας καί Αὐλίδος π. Ἀθανασίου, τοῦ π. Γεωργίου τοῦ Μπετσαχούρ, τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου καί τοῦ διακόνου π. Εὐσταθίου, συμπροσευχομένου τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Βηθλεέμ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διοκαισαρείας κ. Βενεδίκτου καί τοῦ Τελετάρχου τῶν Πατριαρχείων Ἀρχιμανδρίτου π. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος μετέφερε καί τήν κάραν τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου ἐκ τοῦ Σκευοφυλακείου τοῦ Παναγίου Τάφου διά προσκύνησιν, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών μετά χορῳδίας καί μετεχόντων ἐν προσευχῇ μοναζουσῶν, ὁλίγων πιστῶν ἐκ τῶν περιχώρων τῆς Βηθλεέμ καί ὀλίγων προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι ἠψήφισαν τήν ἔκρυθμον κατάστασιν καί ἦλθον.
Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς πολιός και γηραιός Ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἱερόθεος παρέθεσε κέρασμα ἀναψυχῆς εἰς τήν Ἀρχιρατικήν Συνοδείαν καί τούς πιστούς.
