Δημοσιεύθηκε: Τρίτη 16 / 7 / 2024 , 19:25 από news_room

Η Α. Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, την Κυριακή, 14 Ιουλίου 2024, ήμερα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των 630 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος, προεξήρχε της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας που τελέστηκε στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου Πριγκήπου, με αφορμή τη διπλή επέτειο της εκατονταετηρίδος της Ι. Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων και της πεντηκονταετίας ιερατικής διακονίας του Ποιμενάρχου αυτής.

Με τον Παναγιώτατο συλλειτούργησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβάστειας κ. Σεραφείμ, Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Σμύρνης κ. Βαρθολομαίος, Σύμης κ. Χρυσόστομος και ο Πανιερώτατος Φαναρίου κ. Αγαθαγγελος. Συμμετείχε, επίσης, ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης κ. Ναθαναήλ, Ηγούμενος της Ι. Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους.

Εκκλησιάστηκαν οι Αρχιερείς Σεβ. Ανθηδώνος κ. Νεκτάριος, Επίτροπος του Πανάγιου Τάφου στην Πόλη, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου κ. Στέφανος, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέας, Προύσης κ. Ιωακείμ, και ο Θεοφιλ. Ξανθουπόλεως κ. Παΐσιος, Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε., εκπρόσωποι άλλων χριστιανικών Κοινοτήτων της Πόλεως, ομογενειακοί κοινοτικοί παράγοντες, εκπρόσωποι των συλλόγων των εν Αθήναις Πριγκηπιανών και Χαλκητών, και πλήθος πιστών από τα Πριγκηπόννησα και την Πόλη. Επίσης, παρέστη ο Δήμαρχος Πριγκηποννήσων (Adalar) Εντιμ. κ. Ali Ercan Akpolat.

Στην ομιλία του o Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

“Δοξάζομεν τον Θεόν των πατέρων ημών, τον αξιώσαντα πάντας ημάς να συναχθώμεν επί το αυτό εις τον πανίερον και καλλιμάρμαρον Μητροπολιτικόν Ναόν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου Πριγκήπου, διά να τιμήσωμεν και να συνεορτάσωμεν σκιρτώντες τω πνεύματι την συμπλήρωσιν εκατονταετίας όλης από της ιδρύσεως της Ιεράς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων υπό του Αγιωτάτου Αποστολικού και Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, κατά το «κανονικόν έθος» και συμφώνως προς «τας ανάγκας των καιρών και την κοινήν του όλου της Εκκλησίας συγκροτήματος ωφέλειαν».

Όντως, θεοκίνητος η απόφασις αύτη του αοιδίμου Προκατόχου της ημών Μετριότητος Οικουμενικού Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ’ και της περί αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδου, προσθέσασα εις τας εν Τουρκία Επαρχίας του Θρόνου, μετά την επελθούσαν συρρίκνωσιν του πληρώματος της Μεγάλης Εκκλησίας διά της Συνθήκης της Λωζάννης, μίαν νέαν εύπλουν ολκάδα. Έκτοτε, η Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων, υπό την σοφήν διακυβέρνησιν των εννέα οιακοστρόφων της, επορεύθη άχρι της σήμερον εν καιροίς ευδίας και εν καιροίς οδυνών και ωδίνων, μαρτυρούσα θεαρέστως περί της ελθούσης εν Χριστώ χάριτος και της ερχομένης αιωνίου Βασιλείας του Θεού, διακονούσα τον επίγειον και τον αιώνιον προορισμόν των πνευματικών τέκνων αυτής.

Και οι εννέα Μητροπολίται Πριγκηποννήσων εφοίτησαν εις την Τροφόν Ιεράν Θεολογικήν Σχολήν Χάλκης, φορείς άπαντες του πνεύματός της, του πνεύματος του Φαναρίου, της ακλονήτου πιστότητος δηλονότι εις τα πατρώα δόγματα και τας θεοτερπείς παραδόσεις της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και της αγαπητικής μερίμνης διά τον άνθρωπον, δι’ ον Χριστός απέθανεν. Εις την Θεολογικήν μας Σχολήν ίσχυε το Πατερικόν, ότι η «πράξις» είναι «επίβασις» της «θεωρίας».Εκ της μετοχής εις την λειτουργικήν, κοινοβιακήν και ασκητικήν ζωήν, εδιδάχθημεν να ανιχνεύωμεν ολόκληρον την πίστιν και την θεολογίαν μας εις το ράσον, το πετραχήλι, την κανδήλαν, το κερί, το θυμίαμα, εις τους εκκλησιαστικούς ύμνους και την ψαλμωδίαν, εις την γλυκύτητα των ιερών προσώπων εις τας εικόνας. Η καθημερινή λατρευτική εμπειρία ήτο ο ασφαλέστερος και πληρέστερος τρόπος οικειώσεως των αληθειών της πίστεώς μας. Αυταί συνδέουν, ενώνουν και χαρακτηρίζουν όλους τους Χαλκίτας.”

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, απευθυνόμενος προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Πριγκηποννήσων, ο Παναγιώτατος είπε:

“Υμείς, Ιερώτατε και αγαπητέ Μητροπολίτα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριε, εορτάζετε κατά το τρέχον έτος την συμπλήρωσιν πεντηκονταετίας ιερωσύνης, εξ ης τα τριάκοντα τέσσαρα έτη ως αρχιερεύς. Σας συγχαίρομεν διά την επέτειον, σας επαινούμεν ολοκαρδίως διά την προσφοράν σας εις την Εκκλησίαν εκ των πολλών θέσεων ευθύνης τας οποίας κατείχετε επαξίως και κατέχετε εν αυτή. Εξαίρομεν την καλλίκαρπον διακονίαν σας εις την Ιεράν Μητρόπολιν Πριγκηποννήσων, την ποιμαντικήν σας ευαισθησίαν, την θαρρύνουσαν παρουσίαν και συμπαράστασιν προς τα πνευματικά σας τέκνα, τα οποία αγαπάτε και σας αγαπούν, εξαίρομεν την ωριμότητά σας, την φιλόξενον διάθεσιν και την αρίστην οργάνωσιν των εκκλησιαστικών πραγμάτων, τας ωραίας πρωτοβουλίας σας, και την διαδικτυακήν προβολήν των δράσεων της Μητροπόλεώς σας, συμφώνως και προς το Κυριακόν «ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη» (Ματθ. ε’, 14).

Διακονείτε τους πιστούς, χωρίς να τους αποκόπτετε από τον σύγχρονον πολιτισμόν, ο οποίος είναι ο χώρος όπου εκτυλίσσεται η ζωή των, περιβάλλον με πολλάς προκλήσεις και αδιέξοδα, αλλά και με πολλάς θετικάς προοπτικάς, τας οποίας είναι αδιανόητον να αγνοώμεν. Η αληθής πρόοδος όμως είναι βεβαίως συνυφασμένη με την καλλιέργειαν των πνευματικών αξιών και με την πίστιν εις τον υψηλόν προορισμόν του ανθρώπου, πεποίθησις, η οποία ζη από την αίσθησιν διά το μέγα, το υπέρ λόγον και έννοιαν μυστήριον του Θεού. Έχει ορθώς παρατηρηθή, ότι η λήθη της θρησκευτικής διαστάσεως εξασθενίζει το αισθητήριον διά το απαραβίαστον της αξιοπρεπείας του ανθρώπου και οδηγεί εις ποικίλας συρρικνώσεις της ανθρωπίνης υπάρξεως. Υμείς, άγιε αδελφέ, εις την εκκλησιαστικήν διακονίαν σας μαρτυρείτε περί της άληθείας ότι «ο άνθρωπος δεν είναι πείραμα, ότι είναι ένα ον ξεκάθαρα καθορισμένο ως προς την προέλευση και τον προορισμό του».” [Διαβάστε το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Πατριάρχου εδώ]

Προηγουμένως, τον Παναγιώτατο προσφώνησε ο επιχώριος Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στην εορταζoμένη επέτειο, καθώς και οι Ευγεν. κυρίες Αγνή Νικολαΐδου, εκ μέρους των Κοινοτήτων της Μητροπόλεως, και Ζωρζέτα Αναγνωστοπούλου, Πρόεδρος του εν Αθήναις Συλλόγου Πριγκηπιανών. Επίσης, σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο Εντιμ. Δήμαρχος Πριγκηποννήσων, εκφράζοντας τις εγκάρδιες ευχές με αφορμή τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της τοπικής Μητροπόλεως.

Το μεσημέρι ο Πατριάρχης ευλόγησε την εόρτιο τράπεζα που παρέθεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων και στη συνέχεια προσκύνησε στην Ι. Μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά, προτού επιστρέψει αργά το εσπέρας στην Πόλη.

Ἀντιφώνησις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τόν ἐπίσημον ἑορτασμόν τῆς ἑκατονταετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων (Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Ἁγίου Δημητρίου Πριγκήπου, 14 Ἰουλίου 2024, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ’ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Πριγκηποννήσων κύριε Δημήτριε, Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,

Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ, Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει,

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν, Değerli misafirler,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί καί ὁσιώτατοι μονασταί,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,

Ἐντιμότατοι καί ἀγαπητοί προσκυνηταί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Δοξάζομεν τόν Θεόν τῶν πατέρων ἡμῶν, τόν ἀξιώσαντα πάντας ἡμᾶς νά συναχθῶμεν ἐπί τό αὐτό εἰς τόν πανίερον καί καλλιμάρμαρον Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου Πριγκήπου, διά νά τιμήσωμεν καί νά συνεορτάσωμεν σκιρτῶντες τῷ πνεύματι τήν συμπλήρωσιν ἑκατονταετίας ὅλης ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων ὑπό τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατά τό «κανονικόν ἔθος» καί συμφώνως πρός «τάς ἀνάγκας τῶν καιρῶν καί τήν κοινήν τοῦ ὅλου τῆς Ἐκκλησίας συγκροτήματος ὠφέλειαν».

Ὄντως, θεοκίνητος ἡ ἀπόφασις αὕτη τοῦ ἀοιδίμου Προκατόχου τῆς ἡμῶν Μετριότητος Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ’ καί τῆς περί αὐτόν Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, προσθέσασα εἰς τάς ἐν Τουρκίᾳ Ἐπαρχίας τοῦ Θρόνου, μετά τήν ἐπελθοῦσαν συρρίκνωσιν τοῦ πληρώματος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης, μίαν νέαν εὔπλουν ὁλκάδα. Ἔκτοτε, ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων, ὑπό τήν σοφήν διακυβέρνησιν τῶν ἐννέα οἰακοστρόφων της, ἐπορεύθη ἄχρι τῆς σήμερον ἐν καιροῖς εὐδίας καί ἐν καιροῖς ὀδυνῶν καί ὠδίνων, μαρτυροῦσα θεαρέστως περί τῆς ἐλθούσης ἐν Χριστῷ χάριτος καί τῆς ἐρχομένης αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, διακονοῦσα τόν ἐπίγειον καί τόν αἰώνιον προορισμόν τῶν πνευματικῶν τέκνων αὐτῆς.

Καί οἱ ἐννέα Μητροπολῖται Πριγκηποννήσων ἐφοίτησαν εἰς τήν Τροφόν Ἱεράν Θεολογικήν Σχολήν Χάλκης, φορεῖς ἅπαντες τοῦ πνεύματός της, τοῦ πνεύματος τοῦ Φαναρίου, τῆς ἀκλονήτου πιστότητος δηλονότι εἰς τά πατρῷα δόγματα καί τάς θεοτερπεῖς παραδόσεις τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀγαπητικῆς μερίμνης διά τόν ἄνθρωπον, δι᾿ ὅν Χριστός ἀπέθανεν. Εἰς τήν Θεολογικήν μας Σχολήν ἴσχυε τό Πατερικόν, ὅτι ἡ «πρᾶξις» εἶναι «ἐπίβασις» τῆς «θεωρίας».Ἐκ τῆς μετοχῆς εἰς τήν λειτουργικήν, κοινοβιακήν καί ἀσκητικήν ζωήν, ἐδιδάχθημεν νά ἀνιχνεύωμεν ὁλόκληρον τήν πίστιν καί τήν θεολογίαν μας εἰς τό ράσον, τό πετραχήλι, τήν κανδήλαν, τό κερί, τό θυμίαμα, εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς ὕμνους καί τήν ψαλμῳδίαν, εἰς τήν γλυκύτητα τῶν ἱερῶν προσώπων εἰς τάς εἰκόνας. Ἡ καθημερινή λατρευτική ἐμπειρία ἦτο ὁ ἀσφαλέστερος καί πληρέστερος τρόπος οἰκειώσεως τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεώς μας. Αὐταί συνδέουν, ἑνώνουν καί χαρακτηρίζουν ὅλους τούς Χαλκίτας.

Τιμῶμεν σήμερον, κατά τήν εὔσημον ἡμέραν τοῦ ἐπισήμου ἑορτασμοῦ τῆς ἐπετείου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, τούς 630 Πατέρας τῆς Δ’ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι διετύπωσαν τόν θεοδίδακτον Ὅρον τῆς Θεανδρικότητος, τῆς ἀσυγχύτου, ἀτρέπτου, ἀδιαιρέτου καί ἀχωρίστου ἑνότητος τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῶ ἑνί προσώπῳ τοῦ προαιωνίου Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ἔχει γραφῆ, «τό δόγμα τῆς Χαλκηδόνος εἶναι ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης, πού σώζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τούς λαβυρίνθους τοῦ ὑλισμοῦ καί τοῦ ἰδεαλισμοῦ. Οὔτε ὁ μονοφυσιτισμός οὔτε ὁ νεστοριανισμός γεφυρώνουν τό χάσμα μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς. ῾Τό γάρ ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον· ὅ γάρ ἥνωται τῷ Θεῷ, τοῦτο καί σώζεται᾽. Ὁλόκληρη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζει αὐτή τήν ἀλήθεια, ἀποτελεῖ πραγμάτωση τοῦ μυστηρίου τῆς Θεανθρωπινότητος». Ἡ ἀλήθεια αὐτή βιοῦται κατ᾿ ἐξοχήν εἰς τό μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τό ὁποῖον εὐστόχως ἀπεκλήθη «τό DNA τῆς Ἐκκλησίας». Συμφώνως δέ πρός τήν Εὐχαριστιακήν Ἐκκλησιολογίαν, διακονεῖ ὁ ἐπίσκοπος, ὡς ὁ προεστώς τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ex officio τήν θεανδρικήν ὑπόστασιν τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπό αὐτήν τήν ἰδιότητα τοῦ ἐπισκόπου τρέφονται ὅλαι αἱ λοιπαί εὐθύναι του, εἰς τάς ὁποίας ἀποκαλύπτεται πάντοτε ἡ ἐσχατολογική ἀναφορά συνόλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Ὑμεῖς, Ἱερώτατε καί ἀγαπητέ Μητροπολῖτα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριε, ἑορτάζετε κατά τό τρέχον ἔτος τήν συμπλήρωσιν πεντηκονταετίας ἱερωσύνης, ἐξ ἧς τά τριάκοντα τέσσαρα ἔτη ὡς ἀρχιερεύς. Σᾶς συγχαίρομεν διά τήν ἐπέτειον, σᾶς ἐπαινοῦμεν ὁλοκαρδίως διά τήν προσφοράν σας εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐκ τῶν πολλῶν θέσεων εὐθύνης τάς ὁποίας κατείχετε ἐπαξίως καί κατέχετε ἐν αὐτῇ. Ἐξαίρομεν τήν καλλίκαρπον διακονίαν σας εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Πριγκηποννήσων, τήν ποιμαντικήν σας εὐαισθησίαν, τήν θαρρύνου-σαν παρουσίαν καί συμπαράστασιν πρός τά πνευματικά σας τέκνα, τά ὁποῖα ἀγαπᾶτε καί σᾶς ἀγαποῦν, ἐξαίρομεν τήν ὡριμότητά σας, τήν φιλόξενον διάθεσιν καί τήν ἀρίστην ὀργάνωσιν τῶν ἐκκλησια-στικῶν πραγμάτων, τάς ὡραίας πρωτοβουλίας σας, καί τήν διαδικτυ-ακήν προβολήν τῶν δράσεων τῆς Μητροπόλεώς σας, συμφώνως καί πρός τό Κυριακόν «οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. ε’, 14).

Διακονεῖτε τούς πιστούς, χωρίς νά τούς ἀποκόπτετε ἀπό τόν σύγχρονον πολιτισμόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ χῶρος ὅπου ἐκτυλίσσεται ἡ ζωή των, περιβάλλον μέ πολλάς προκλήσεις καί ἀδιέξοδα, ἀλλά καί μέ πολλάς θετικάς προοπτικάς, τάς ὁποίας εἶναι ἀδιανόητον νά ἀγνοῶμεν. Ἡ ἀληθής πρόοδος ὅμως εἶναι βεβαίως συνυφασμένη μέ τήν καλλιέργειαν τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν καί μέ τήν πίστιν εἰς τόν ὑψηλόν προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου, πεποίθησις, ἡ ὁποία ζῇ ἀπό τήν αἴσθησιν διά τό μέγα, τό ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν μυστήριον τοῦ Θεοῦ. Ἔχει ὀρθῶς παρατηρηθῆ, ὅτι ἡ λήθη τῆς θρησκευτικῆς διαστάσεως ἐξασθενίζει τό αἰσθητήριον διά τό ἀπαραβίαστον τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρώπου καί ὁδηγεῖ εἰς ποικίλας συρρικνώσεις τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ὑμεῖς, ἅγιε ἀδελφέ, εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν διακονίαν σας μαρτυρεῖτε περί τῆς άληθείας ὅτι «ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι πείραμα, ὅτι εἶναι ἕνα ὄν ξεκάθαρα καθορισμένο ὡς πρός τήν προέλευση καί τόν προορισμό του».

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Γενεαί καί αἰῶνες ἔρχονται καί παρέρχονται, καί τά ἀνθρώπινα πράγματα, ἀφ᾿ ἑνός ἀποτελοῦν ἅλυσιν ἐπαναλήψεων, συγχρόνως δέ ἐμπερικλείουν ἀπροβλέπτους ἐξελίξεις. Οἱ πιστοί ὅμως δέν ἔχομεν διλήμματα. Ὁ Λόγος ἐγένετο σάρξ, ἦλθεν ὁ Βασιλεύς, καί ἅπαντες οἱ πιστοί συμμετέχομεν ἤδη, ἐν τῷ μυστηρίῳ καί τοῖς μυστηρίοις τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν πορείαν πρός τήν Βασιλείαν, πρός τήν πληρότητα τοῦ ἔργου τῆς ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας. Εἰς τόν Χριστόν ἀνήκει τό παρόν καί τό μέλλον, ἡ δέ Ἐκκλησία Του θά παραμένῃ εἰς τόν αἰῶνα τόπος ἁγιασμοῦ καί ἐνθέου βιοτῆς, θά συνεχίσῃ «νά διανέμῃ εἰς τήν οἰκουμένην», ὅπως διακηρύττει πνευματοκινήτως ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη 2016), «τά δῶρα τοῦ Θεοῦ: τήν ἀγάπην του, τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην, τήν καταλλαγήν, τήν δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως καί τήν προσδοκίαν τῆς αἰωνιότητος» (Ἐγκύκλιος, Προοίμιον). Ὡς ἀνεφέρομεν καί εἰς ἄλλo κείμενόν μας, τό σύγχρονον ἰδεολόγημα περί «μεταχριστιανικῆς ἐποχῆς» εἶναι ἄτοπον. «Μετά Χριστόν», τά πάντα εἶναι καί θά παραμείνουν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων «ἐν Χριστῷ».

Μέ αὐτήν τήν ἀκλόνητον βεβαιότητα, ἡμεῖς οἱ ἐνταῦθα κληρονόμοι τῶν ὁσίων καί τῶν ἱερῶν τοῦ Γένους δηλοῦμεν, γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ, ὅτι θά συνεχίσωμεν ἀμετακίνητοι τήν παρουσίαν καί τήν καλήν μαρτυρίαν τῆς πίστεως εἰς Χριστόν, τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐλπίδος, φυλάσσοντες ἅ παρελάβομεν, τά ἱερά καί τά ὅσια τῶν πατέρων ἡμῶν, τούς ναούς καί τά προσκυνήματά μας, τάς παραδόσεις καί τήν ἀρχοντιά τῆς Ρωμιοσύνης, κοινωνοί τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος ἀλλά καί τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. η’, 28).

Περαίνοντες τόν λόγον, δοξάζομεν τόν πανοικτίρμονα Κύριον, διά τήν μεγάλην χαράν τοῦ πανηγυρικοῦ ἑορτασμοῦ, ἐν εὐχαριστιακῇ συνάξει, τῆς ἑκατονταετηρίδος τῆς θεοτηρήτου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, μετά τῶν προσελθόντων ἀδελφῶν ἁγίων Ἀρχιερέων, τοῦ εὐαγοῦς ἱεροῦ κλήρου, τῶν μελῶν τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας, τῶν προσκυνητῶν καί τῶν φίλων ἐξ Ἑλλάδος καί ἀλλαχόθεν, τῶν ἐκπροσώπων θεσμῶν καί φορέων. Ἡ ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἐπικοινωνία τῶν προσώπων εἶναι πάντοτε μεγάλη εὐλογία. Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ, τά πάντα κοινωνία ζωῆς. Δέν εἶναι ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἀπρόσωπον σύνολον ἀτόμων, ἀλλά «κοινωνία προσώπων», χῶρος «κοινῆς σωτηρίας», «κοινῆς ἐλευθερίας». Ὁ Θεός τῆς πίστεώς μας εἶναι «κοινόν ἀγαθόν». Ἐγκαρδίως καλωσορίζομεν καί εὐχαριστοῦμεν τούς ἁγίους ἀδελφούς Ἱεράρχας ἐξ Ἑλλάδος διά τήν παρουσίαν καί τήν ἀγάπην των. Τινές ἀνήκουν εἰς τήν Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τινές εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ὅμως ἅπαντες ἕν σῶμά ἐσμέν καί ἐσθίομεν τό αὐτό σῶμα τοῦ κοινοῦ Κυρίου ἡμῶν καί μεταλαμβάνομεν ἐκ τοῦ αὐτοῦ Ποτηρίου Ζωῆς τοῦ αἵματος Αὐτοῦ, κατά τό Γραφικόν «πάντες τό αὐτό πνευματικόν βρῶμα ἐφάγομεν καί πάντες τό αὐτό πνευματικόν ἐπίομεν πόμα» (Α´ Κορ. ι´, 3-4).

Εὐχόμεθα, ἐν τῷ προσώπῳ ὑμῶν, Ἱερώτατε καί ἀγαπητέ Ποιμενάρχα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, πᾶν δώρημα τέλειον πρός τό χριστώνυμον πλήρωμα αὐτῆς διά τόν ἀρξάμενον νέον αἰῶνα πορείας καί μαρτυρίας, δεόμενοι τοῦ πανοικτίρμονος καί ἀγαθοδότου Θεοῦ, ὅπως κρατύνῃ ὑμᾶς, ἅγιε ἀδελφέ, εἰς τήν πνευματικήν ὑμῶν διακονίαν, εὐλογῇ δέ τόν εὐσεβῆ κλῆρον, τά ἐντιμότατα μέλη τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτροπῶν Πριγκήπου, Χάλκης, Ἀντιγόνης καί Πρώτης, πάντας ὑμᾶς τούς προσελθόντας καί συμπροσευχομένους ἐν τῇ παρούσῃ ἐπετειακῇ ἱερᾷ συνάξει καί τούς δι᾿ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντας.

Εἰς τούς ἀποδήμους ἀδελφούς ἡμῶν τούς ἐκ τῶν ἐρατεινῶν Πριγκηποννήσων καταγομένους, ὅπου καί ἄν εὑρίσκωνται σήμερον, στέλλομεν τόν στοργικόν χαιρετισμόν καί τήν ὁλοκάρδιον εὐχήν τῆς φαιδρῶς πανηγυριζούσης Γενετείρας των, μαζί μέ τήν εὐλογίαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.

Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἀδελφοί καί τέκνα!

Χρόνια πολλά!