Δημοσιεύθηκε: Κυριακή 14 / 7 / 2024 , 19:59 από news_room

Η εορτή των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στους Αγίους Τόπους

Τήν Παρασκευήν, 29ην Ἰουνίου /12ην Ἰουλίου 2024, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ἰδιαιτέρως τῶν δύο τούτων ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου, ἀδελφοῦ Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου ἀκολουθήσαντος τόν Χριστόν ἀπ’ ἀρχῆς ἀπό τῆς κλήσεως εἰς Τιβεριάδα, ὁμολογήσαντος Αὐτόν «ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ», ἀρνηθέντος Αὐτόν, γενομένου δεκτοῦ καί πάλιν διά τῆς μετανοίας, κηρύξαντος Αὐτόν, συγγράψαντος δύο Καθολικάς ἐπιστολάς τῆς Καινῆς Διαθήκης καί μαρτυρήσαντος ἐν Ρώμῃ διά σταυροῦ περί τό ἔτος 66 μ.Χ.

Ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ὡσαύτως καί τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὡς διώκτου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ, ὡς κληθέντος δι’ ὁράματος καί καταστάντος σκεῦος ἐκλογῆς, κηρύξαντος ὑπέρ πάντα ἄλλον τόν Χριστόν, ὡς μαρτυρεῖται εἰς τάς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί εἰς τάς δέκα τέσσαρας ἐπιστολάς αὐτοῦ καί μαρτυρήσαντος ἐπί Νέστορος εἰς Ρώμην δι’ ἀποκεφαλισμοῦ.

Ἡ ἑορτή αὐτή ἑωρτάσθη πανηγυρικῶς εἰς τήν Ἱεράν Μονήν ἐπ’ ὀνόματι αὐτῶν εἰς τήν Δυτικήν ὄχθην τῆς Τιβεριάδος θαλάσσης καί εἰς τήν θέσιν τῆς ἀρχαίας πόλεως Καπερναούμ διά πανηγυρικῆς θείας Λειτουργίας, προεξάρχοντος τοῦ τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, Καττάρων κ. Μακαρίου, Ἱερομονάχων ὧν πρῶτος ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Μελέτιος, Πρεσβυτέρων Ρωσσοφώνων καί Ἀραβοφώνων τῆς περιοχῆς ταύτης τῆς ἄνω Γαλιλαίας, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Δοσιθέου, ψαλλούσης τῆς Ρωσσοφώνου χορῳδίας τῆς κώμης Μπέρ-Σέβα ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων κ. Ἀριστοβούλου δεξιά καί τῆς χορῳδίας τῆς Ἄκκρης ἀριστερά, προσευχομένων Ρωσοφώνων καί Ἀραβοφώνων πιστῶν ἐκ τοῦ βορείου Ἰσραήλ, πιστῶν προσελθόντων ὡσαύτως ἐξ Ἱερουσαλήμ καί ἄλλων πόλεων καί εὐλαβῶν προσκυνητῶν.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον διά τοῦ κάτωθι κηρύγματος Αὐτοῦ ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

«Κύριε φωτίζεις σύ θαυμαστῶς ἀπό ὀρέων αἰωνίων», (Ψαλμ. 75,5) ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός.

“Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος τοῦ ἀναδείξαντος τούς ἁγίους Ἀποστόλους καί δή Πέτρον καί Παῦλον συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἁγιογραφικῷ τούτῳ ἱερῷ τόπῳ τῆς Καπερναούμ, ἵνα ἐπισήμως ἑορτάσωμεν τήν μνήμην τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων καί Πρωτοκορυφαίων Πέτρου καί Παύλου.

Οὗτοι οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος διακρίνονται τῶν δώδεκα καί τῶν ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων, διότι θεωροῦνται τά στηρίγματα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός: «Ἔδωκας στηρίγματα τῇ Ἐκκλησίᾳ σου Κύριε, τήν τοῦ Πέτρου στερρότητα, καί Παύλου τήν σύνεσιν, καί λαμπράν σοφίαν, καί τήν ἑκατέρων, θεηγορίαν ἀληθῆ, τῆς ἀθεΐας πλάνην διώκουσαν· διό μυσταγωγούμενοι, παρ’ ἀμφοτέρων ὑμνοῦμέν σε, Ἰησοῦ παντοδύναμε, ὁ Σωτήρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἀναγνωρίζονται οἱ πρωτοκορυφαῖοι Ἀπόστολοι «στηρίγματα τῆς Ἐκκλησίας», διότι οὗτοι ἔλαβον ἕκαστος «τήν ἀληθῆ θεηγορίαν», τοὐτέστιν τήν ἀπό Θεοῦ καί περί τοῦ Θεοῦ θείαν ὁμιλίαν κατά τήν ἀδιάψευστον μαρτυρίαν τῶν Εὐαγγελιστῶν: «λέγει αὐτοῖς [τοῖς μαθηταῖς ὁ Ἰησοῦς]· ὑμεῖς δέ τίνα με λέγεται εἶναι; ἀποκριθείς δέ Σίμων Πέτρος εἶπε· σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος· καί ἀποκριθείς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ΄ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· κἀγώ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν, καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», (Πρβλ. Ματθ. 16, 15-18).

Ἡ νέα ὀνομασία τοῦ Σίμωνος εἰς Πέτρον καταδεικνύει τό ἔργον τό ἀποστολικόν, τό ὁποῖον ἀνέθεσεν ὁ Κύριος εἰς τόν Πέτρον. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ἐξαιρετική αὐτή ἐκλογή τοῦ Πέτρου καί τό μεγαλεῖον τό ὁποῖον συνοδεύει αὐτήν στηρίζονται εἰς τήν ἱεράν ἀποστολήν, τήν ὁποίαν ἐνεπιστεύθη Αὐτός Οὗτος ὁ Χριστός καί τήν ὁποίαν ὤφειλε νά ἐκπληρώσῃ μέ τήν εἰλικρινῆ ἀγάπην αὐτοῦ ὁ Πέτρος: «λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ ᾿Ιησοῦς· Σίμων ᾿Ιωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων; λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε· λέγει αὐτῷ· βόσκε τά ἀρνία μου», (Ἰωάν. 21,15).

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν κλῆσιν τοῦ Παύλου εἰς τό ἀποστολικόν ἀξίωμα διακρίνονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: Πρῶτον ὅτι οὗτος ἔλαβε τήν κλῆσιν οὐρανόθεν διά τῆς φωνῆς Κυρίου λέγοντος: «πορεύου, ὅτι σκεῦος ἐκλογῆς μοί ἐστιν οὗτος τοῦ βαστάσαι τό ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνῶν καί βασιλέων υἱῶν τε ᾿Ισραήλ· ἐγώ γάρ ὑποδείξω αὐτῷ ὅσα δεῖ αὐτόν ὑπέρ τοῦ ὀνόματός μου παθεῖν», (Πράξ. 9, 15-16). Καί δεύτερον ὅτι ὁ θεῖος Παῦλος εἶχεν ἐμπειρίαν «ὀπτασιῶν καί ἀποκαλύψεων Κυρίου», (Β΄ Κορ. 12,1).

Κατά δέ τήν ὁμολογίαν αὐτοῦ τοῦ θεσπεσίου Παύλου, οὗτος ὡς ἄλλος Προφήτης Ἠλίας ἡρπάγη ἕως τρίτου οὐρανοῦ καί «οἶδα», λέγει, «ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρό ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτός τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεός οἶδεν· ἁρπαγέντα τόν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. καί οἶδα … ὅτι ἡρπάγη εἰς τόν παράδεισον καί ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι», (Β΄ Κορ. 12, 2-4).

Ὁ ἱερός Χρυστόστομος ἑρμηνεύων τήν εἰς οὐρανούς ἁρπαγήν τοῦ Παύλου λέγει: «Τίνος ἕνεκεν καί ἡρπάγη (ὁ Παῦλος); Ὑπέρ τοῦ μή δοκεῖν (=νομίζειν) αὐτόν… ἔλαττον ἔχειν τῶν λοιπῶν ἀποστόλων. Ἐπειδή γάρ ἐκεῖνοι συνεγένοντο τῷ Χριστῷ οὗτός δε οὐδαμῶς διά τοῦτο εἰς δόξαν ἥρπασε καί τοῦτον».

Ἀξιοσημείωτον τόσον ἡ ὁμολογία τοῦ Πέτρου ὅτι ὁ Χριστός «εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», (Ματθ. 16, 16), ὅσον καί ἡ τοῦ Παύλου ὅτι ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, «ἅ οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι», (Β΄ Κορ. 12,4), εἶναι ἀποκαλύψεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Πνεῦμα ὁ Θεός», λέγει Κύριος, (Ἰωάν. 4,24). Αἱ ἀποκαλύψεις αὗται συνιστοῦν «τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ», ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «ἐμοί τῷ ἑλαχιστοτέρω πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ Χάρις αὕτη ἐν τοῖς ἔθνεσιν εὐαγγελίσασθαι τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ», (Ἐφεσ. 3,8).

Ὁ ἀνεξιχνίαστος δέ οὗτος πλοῦτος τοῦ Χριστοῦ εἶναι τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ», (Α’ Κορ. 7,7), λέγει ὁ θεηγόρος Παῦλος:«ἕκαστος καθώς ἔλαβε χάρισμα εἰς ἑαυτούς αὐτό διακονοῦντες ὡς καλοί οἰκονόμοι ποικίλης χάριτος Θεοῦ», παραγγέλλει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, (Α’ Πέτρ. 4,10). Κατά δέ τήν μαρτυρίαν τοῦ συγγραφέως τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων: «…τήν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό· …καί ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καί ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου…», (Πράξ. 2, 1-4).

Ἑρμηνεύων τό γεγονός ὅτι «ἐπλήσθησαν ἅπαντες (οἱ ἀπόστολοι) Πνεύματος Ἁγίου λέγει ὁ Θεοδώρητος Κύρου: «Ἔδειξεν (ὁ Κύριος) πολλά μέν καί διάφορα τά διδόμενα χαρίσματα, μίαν δέ τήν τούτων πηγήν». Ἡ πηγή τῶν διαφόρων χαρισμάτων εἶναι Αὐτό τοῦτο τό Ἅγιον Πνεῦμα, ὡς ἐναργέστατα κηρύττει καί ὁ θεσπέσιος Παῦλος λέγων: «Διαιρέσεις δέ χαρισμάτων εἰσί, τό δέ αὐτό Πνεῦμα· … ἑκάστῳ δέ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος πρός τό συμφέρον», (Α΄ Κορ. 12, 4-7). Ἐνταῦθα δέον νά ἐννοήσωμεν τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τιμᾷ ἰδιαιτέρως τούς Ἁγίους Ἀποστόλους Πέτρον καί Παῦλον, διότι ὡς ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός: «εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καί εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τά ρήματα αὐτῶν», (Ψαλμ. 18,5). Ἡ ἐξέχουσα θέσις τοῦ Πέτρου καί τοῦ Παύλου μεταξύ τῶν λοιπῶν ἀποστόλων ὀφείλεται εἰς τό γεγονός ὅτι ὁ μέν Πέτρος πρῶτος ὡμολόγησε τόν Χριστόν εἶναι Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ὡς εὐστόχως ἐπισημαίνει ἑρμηνεύων τόν λόγον τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν Πέτρον: «καί δώσω σοι τάς κλεῖς τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν», (Ματθ. 16, 19), ὁ Ζυγαβηνός λέγων: «Καί μήν (=βεβαίως) τό δῶρον τοῦτο καί τῶν ἄλλων Ἀποστόλων γέγονεν, ἀλλά πρώτῳ τῷ Πέτρῳ δέδοται· διότι πρῶτος οὗτος υἱόν τοῦ Θεοῦ γνήσιον τόν Χριστόν εἶναι ἀνωμολόγησε».

Ὁ δέ οὐρανοβάμων Παῦλος ἔτυχε: «ὑπερβολῆς τῶν ἀποκαλύψεων», ἀλλά ἐδόθη αὐτῷ «σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν», ἵνα κολαφίζῃ αὐτόν, ἵνα μή ὑπεραίρεται, παρακαλέσας τόν Κύριον, ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ αὐτόν καί εἴρηκε αὐτῷ ὁ Κύριος· «ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου…», (Πρβλ. Β΄ Κορ. 12, 7-9).

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καλούμεθα ὑπό τῆς ξυνωρίδος τῶν Πρωτοκορυφαίων, ἵνα μετά μέν τοῦ Παύλου εἴπωμεν: «ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διά τό ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ τοῦ Κυρίου μου, … καί ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστόν κερδήσω καί εὑρεθῶ ἐν αὐτῷ…», (Φιλιπ. 3,9)· ὑπό δέ τοῦ Πέτρου ἀκούσωμεν τό παράγγελμα αὐτοῦ, τό ἐπισημαῖνον τούς πολλαπλούς κινδύνους τῆς συγχρόνου ἡμῶν ἐποχῆς τῆς ἀνομίας καί τῆς διαστροφῆς τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας: «Ὑμεῖς οὖν, ἀγαπητοί, προγινώσκοντες φυλάσσεσθε, ἵνα μή τῇ τῶν ἀθέσμων πλάνῃ συναπαχθέντες ἐκπέσητε τοῦ ἰδίου στηριγμοῦ, αὐξάνετε δέ ἐν χάριτι καί γνώσει τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί σωτῆρος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ…», (Β΄ Πέτρ. 3, 17-18). Ἀμήν. Ἔτη πολλά καί εἰρηνικά!”

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν καί τήν δεξίωσιν ὁ ἀνακαινίσας τήν Ἱεράν Μονήν καί ἁγιογραφήσας τόν Ἱερόν Ναόν Ἐπιστάτης μοναχός Εἰρήναρχος παρέθεσε ἑόρτιον τράπεζαν «παρά θῖν’ ἁλός».