Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 17 / 6 / 2024 , 4:27 από news_room
Τήν Πέμπτην, 31ην Μαΐου/ 13ην Ἰουνίου 2024, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως, ἤτοι ἡ μνήμη τῆς εἰς οὐρανούς ἐνδόξου ἀνόδου τήν τεσσαρακοστήν ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν μαθητῶν ὁρώντων ἐν χαρμολύπῃ ἀπό τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, συμφώνως τοῖς Εὐαγγελίοις καί τῷ βιβλίῳ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, (Πράξ. 1,1-11).
Ἡ ἑορτή αὐτή ἑωρτάσθη διά θείας Λειτουργίας εἰς τόν Ἱερόν Μοναστηριακόν καί Πατριαρχικόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.
Ἡ ἑορτή ἑωρτάσθη πανηγυρικῶς καί εἰς τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, εἰς τόν τόπον ἀπό τοῦ ὁποίου ἔλαβε χώραν ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου.
Ἐνταῦθα ἐτελέσθη Ἑσπερινός ἀφ᾽ ἑσπέρας, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου.
Ἠκολούθησε λιτανεία πρός τό προσκύνημα τῶν Γαλιλαίων Ἀνδρῶν (Galili Viri), ἔνθα καί ἡ πάλαι ποτέ κατοικία τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Βενεδίκτου. Εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Μονῆς ταύτης ἀνέμενεν ὁ Μακαριώτατος μετά τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί ἀκούσας τό Α´ Ἑωθινόν Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον ηὐλόγησε τήν Ἀρχιερατικήν Συνοδείαν.
Ἡ λιτανεία ἐπέστρεψεν εἰς τό Προσκύνημα ἐπί τοῦ τόπου τῆς Ἀναλήψεως, ἔνθα συνεπληρώθη ἡ ἀνάγνωσις τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου καί ἡ ψαλμῳδία τοῦ Κανόνος τῆς Ἀναλήψεως.
Τήν πρωΐαν εἰς τόν αὐτόν τόπον ἐτελέσθη θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὧν πρῶτος ὁ Γέρων Καμαράσης Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος μετά τῶν Ἀρχιμανδριτῶν π. Μελετίου, π. Μακαρίου, π. Στεφάνου, π. Χριστοδούλου καί π. Διονυσίου, τῶν Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων ἐφημερίων τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί βοηθούντων τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ἀραβιστί, καί προσευχομένων ἐντοπίων πιστῶν καί προσκυνητῶν, παρουσίᾳ δέ καί τῆς Ἑλληνίδος Προξένου κ. Ἄννης Μάντικα.
Διαρκούσης τῆς θείας Λειτουργίας ἐπεσκέφθη τό Ἱερόν Προσκύνημα διά προσκύνησιν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱερόσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.
Ἐν συνεχείᾳ ἀπέδωσεν ἐπίσκεψιν εἰς τόν κατοικοῦντα εἰς τό προσκείμενον τέμενος Σεΐχην καί εἰς τήν Μονήν τῆς Ἀναλήψεως τῆς ὁποίας ἐπιμελεῖται ὁ φίλεργος μοναχός π. Ἀχίλλιος, ἔνθα ἐπέβλεψε τάς συνεχιζομένας ἐργασίας εἰς τόν νεόδμητον Ἱερόν Ναόν τοῦ Παντοκράτορος καί παρεκάθισεν διά μικράν ἀναψυχήν.
Ἀκολούθως ὁ Μακαριώτατος ἐπεσκέφθη τόν προσκείμενον μεγαλοπρεπῆ Ναόν τῆς Ἀναλήψεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς (ROCOR), ἔνθα καί ὑπεδέχθη Αὐτόν ὁ Ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Ρωμανός καί ηὐλόγησε τό ἐκκλησίασμα. Ἐνταῦθα ὁ Μακαριώτατος ἐξεφώνησε τό ἀκόλουθον κήρυγμα ἀγγλιστί:
“Your Eminences,
Your Graces,
Dear Archimandrite Roman,
Dear Abbess Varvara,
Beloved Sisters of this Venerable Convent,
Christ is risen!
On this joyous feast, when we celebrate the fulfilment of the promise of our Lord Jesus Christ and
the Gospel,we bring to you the blessing of the Holy and Life-Giving Tomb. As the hymnographer
writes
O Christ our God,
upon fulfilling your dispensation for our sake,
you ascended in glory,
uniting the earthly with the heavenly.
You were never separate but remained inseparable,
and cried out to those who love you,
“I am with you and no one is against you.”
(Kontakion for the Ascension)
These words remain of crucial significance for us, especially in this time of the crisis of the war
and of the extreme difficulties that we are facing in our region. We hold fast to the promise of
our Lord Jesus Christ who has assured us that he is always with us, even to the end of the age
(Mt 28:20). We are a people of the resurrection, and even in challenging times, we cannot
abandon hope. And we must be a beacon of hope to all.
As Saint Paul says, though you might have ten thousand instructors in Christ, you do not have
many fathers (1 Cor. 4:15). By divine providence, the mission of the Patriarchate of Jerusalem is
to be both father and instructor of the Church, for here the Church was revealed at Pentecost,
and from here the teaching of our Lord spread throughout the world. So all are united under the
wings of the Patriarchate. This double vocation of the Church of Jerusalem means, therefore,
that we cannot be frightened by the war to neglect our work. On the contrary, our mission and
moral obligation is so to intensify our prayers that we may have the courage to meet these difficult
days with resolve and faith in the resurrection.
We also remember that here we have no lasting city, but we are looking for the city that is to
come (Heb. 13:14). For we are thankful that we are privileged to be standing today on the mount
on which our Lord gathered his disciples, and from which he ascended. As we read in the Gospel
of Saint Luke, he led them out as far as Bethany, and, lifting up his hands, he blessed them. While
he was blessing them, he withdrew from them and was carried up into heaven (Lk. 24:50-51).
So the disciples were looking toward the eternal city. Today we are celebrating the fulfilment of
the promise of our Lord who takes our humanity into the eternal city, and so opens up for us the
possibility of eternal union with God. We are hopeful because we have inherited this same power
that our Lord promised to his disciples on this mount (cf. Lk. 24:48-49), and therefore our hope
in unwavering. In all this we rejoice in this bright and holy feast.
ΜΑΥ God bless you, dear Father Roman and dear Abbess Varvara, and this venerable convent, as
you shine like a beacon on a hill to show to the world the hope of the resurrection.
Christ is risen!”.
Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐπεσκέφθη τήν Μονήν τῶν Γαλιλαίων Ἀνδρῶν, ἔνθα ὑπεδέχθη Αὐτόν φιλοφρόνως ἡ ἐπιμελῶς ἐπιβλέπουσα καί συντηροῦσα τήν Μονήν Ἐπιστάτρια μοναχή Δανιηλία.
