Δημοσιεύθηκε: Τρίτη 13 / 6 / 2023 , 23:50 από news_room

Ο μεγιστάνας, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και κύριος των πολιτικών και προσωπικών αντιπαραθέσεων σπάνια ήταν έξω από τα πρωτοσέλιδα.

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο μεγιστάνας που έγινε πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, πέθανε στο Μιλάνο σε ηλικία 86 ετών .

Ο ηγέτης της δεξιάς, γεννημένος στο Μιλάνο στις 29 Σεπτεμβρίου 1936, ήταν ευρέως γνωστός για τα οικονομικά και σεξουαλικά του σκάνδαλα, αλλά και άλλαξε την ιταλική πολιτική. Η κυριαρχία του στην εκλογική σφαίρα επηρέασε τις απόψεις μιας γενιάς Ιταλών.

Συχνά σε σύγκριση με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπερλουσκόνι έκανε την πρώτη του περιουσία στα ακίνητα και τις κατασκευές, και στη συνέχεια επεκτάθηκε σιγά-σιγά, κυρίως στον κόσμο των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Μεταξύ των τέλους της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980, έχτισε μια αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσης. Περιλάμβανε έναν εκδοτικό οίκο και ένα δημοφιλές δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης, το Mediaset, το οποίο αναγνωρίστηκε ως ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της κρατικής τηλεόρασης της Ιταλίας.

Το 1986, αγόρασε τη δημοφιλή ποδοσφαιρική ομάδα AC Milan, σώζοντάς την από βέβαιη χρεοκοπία.

Μόλις το 1994, ωστόσο, ο «Ιππότης» – το δημοφιλές παρατσούκλι του Μπερλουσκόνι, μπήκε στη σφαίρα της ιταλικής πολιτικής.

Με την ίδρυση ενός νέου δεξιού κόμματος, του Forza Italia (Go Italy), ξεκίνησε μια νέα εποχή της ιταλικής πολιτικής και ο Μπερλουσκόνι εξασφάλισε την πρώτη του εκλογή ως πρωθυπουργός την ίδια χρονιά.

«Έγινε το σύμβολο μιας νέας ιστορικής φάσης για την Ιταλία, όπου η πολιτική δεν διαμορφώνεται πλέον από κόμματα, αλλά από μεμονωμένους, δυνατούς χαρακτήρες», δήλωσε ο Τζιοβάνι Ορσίνα, διευθυντής της Σχολής Διακυβέρνησης Luiss στη Ρώμη.

«Το Μπερλουσκόνι είναι προϊόν της χρυσής εποχής της ιταλικής εμπορικής τηλεόρασης».

Αν και η πρώτη θητεία του Μπερλουσκόνι διήρκεσε μόνο ένα χρόνο, καθώς κατηγορήθηκε για απάτη και επικρίθηκε για τον έλεγχο των ιταλικών μέσων ενημέρωσης, διατήρησε την πολιτική του εξουσία.

Οι υποσχέσεις του για οικονομική ανάπτυξη προσέλκυσαν νέους ψηφοφόρους, γεγονός που τον οδήγησε να κερδίσει ξανά τις εκλογές το 2001 και το 2008.

Παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τα τέλη του 2011, όταν παραιτήθηκε αφού έχασε την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου μετά από ένα πολυδιαφημισμένο σεξουαλικό σκάνδαλο.

Μετά την είσοδό του στην πολιτική, ο Μπερλουσκόνι ήταν τακτική τροφή για τα ταμπλόιντ της Ιταλίας που αναφέρονταν στις περισσότερες από 20 δίκες του για κατάχρηση εξουσίας, οικονομική απάτη και φήμες για πρόστυχα πάρτι στην ιδιωτική του βίλα λίγο έξω από το Μιλάνο.

Η υπόθεση που παρακολουθήθηκε περισσότερο χρονολογείται από τον Φεβρουάριο του 2011, όταν κατηγορήθηκε ότι έκανε σεξουαλική επαφή από μια 17χρονη Αιγύπτια εργάτρια του σεξ.

Επικρίθηκε έντονα για την υποστήριξη ενός νόμου που επέτρεπε στους πολιτικούς να ξεφύγουν από τις δίκες όσο ήταν στην εξουσία.

Το επεισόδιο έπληξε τη δημοτικότητα του Μπερλουσκόνι και αργότερα αντικαταστάθηκε από μια σειρά προσωρινών τεχνοκρατικών κυβερνήσεων.

«Οι πολιτικοί ως κλόουν»

«Υπήρξαν πολλές ανησυχίες σχετικά με την κάλυψη των ξένων μέσων ενημέρωσης που απεικονίζουν τους πολιτικούς μας ως κλόουν. Αλλά η αλήθεια είναι ότι φτιάξαμε μόνοι μας αυτό το σενάριο», είπε η Ορσίνα.

«Τα ξένα μέσα στήριξαν τις αναφορές τους στη δική μας κάλυψη, η οποία επικεντρώθηκε σε ασήμαντες πτυχές και παρέβλεψε την πραγματική πολιτική πολυπλοκότητα».

Σύμφωνα με τον Francesco Galietti, Ιταλό πολιτικό αναλυτή, ο Μπερλουσκόνι θα πρέπει επίσης να τον θυμόμαστε για την ικανότητά του να διαχειρίζεται δύσκολες σχέσεις, ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

«Ήταν ο μόνος ηγέτης τα τελευταία χρόνια που κατάλαβε τον πιθανό ρόλο της Ιταλίας σε διεθνή σενάρια. Κατάφερε να συγκεντρώσει ηγέτες όπως ο [Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ] Πούτιν, ο [Τούρκος Ρετζέπ Ταγίπ] Ερντογάν και [Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ] Μπους σε ορισμένες περιπτώσεις. Κανένας άλλος Ιταλός ηγέτης μετά από αυτόν δεν θα μπορούσε να χειριστεί αυτό το επίπεδο διεθνούς δέσμευσης», είπε ο Γκαλιέτι.

Ωστόσο, δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία με τον πρώην Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί και την τότε καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ το 2011, οι οποίοι πίεζαν την Ιταλία για ταχεία αναδιάρθρωση της αγοράς καθώς το ιταλικό χρέος και η κρίση του ευρώ οδηγούνταν σε σπειροειδή μορφή.

Η δημοτικότητά του έφτασε στο ιστορικό χαμηλό και αυτή η περίοδος σήμανε το τέλος της τελευταίας θητείας του Μπερλουσκόνι.

«Από τότε, πολλοί ηγέτες ιταλικών κομμάτων προσπάθησαν να αναπαράγουν την επιρροή του Μπερλουσκόνι, αλλά κανείς δεν κατάφερε να φτάσει τόσο μακριά», εξήγησε ο Γκαλιέτι.

«Όλοι θέλουν να κληρονομήσουν την κληρονομιά του, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς, ειδικά πέρα ​​από την εσωτερική πολιτική».

Ακόμη και όταν ήταν εκτός γραφείου, ο Μπερλουσκόνι κυριαρχούσε στα πρωτοσέλιδα.

Τον Δεκέμβριο του 2012, η ​​ανακοίνωσή του για επίσημη επιστροφή στην πολιτική συνέβαλε στην κατάρρευση της τεχνοκρατικής κυβέρνησης του Μάριο Μόντι.

Αν και το 2013 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε απαγορεύσει στον Μπερλουσκόνι να ασκεί πολιτικά αξιώματα, κατάφερε να ανατρέψει την απόφαση.

Κατά τις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας του 2017, υποστήριξε τον νικητή δεξιό συνασπισμό που περιελάμβανε το κόμμα του, Forza Italia, καθώς και τα αντιμεταναστευτικά κόμματα Lega Nord (Northern League) και Brothers of Italy (Fratelli d’Italia).

Η νίκη της Σικελίας αντιπροσώπευε ένα στρατηγικό βήμα για να καταστρέψει επίσημα τις ελπίδες του πρώην αριστερού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι για πιθανή επιστροφή του και επιβεβαίωσε την επιρροή της δεξιάς στο νότο.

Οι εθνικές κυβερνητικές εκλογές του 2018 κατέληξαν σε μια λαϊκιστική νίκη, όπου το Movimento 5 Stelle (Κίνημα Πέντε Αστέρων) και η Lega Nord σχημάτισαν συνασπισμό και ο Ματέο Σαλβίνι αναδείχθηκε νέος ηγέτης της ακροδεξιάς.

Ο Μπερλουσκόνι συνέχισε να επιδιώκει τους πολιτικούς του στόχους προωθώντας μια ατζέντα υπέρ της ΕΕ στην τελευταία του περίοδο.

Το 2019, σε ηλικία 83 ετών και αφού υποβλήθηκε σε μια λεπτή επέμβαση στην κοιλιακή χώρα, εξελέγη ευρωβουλευτής.

«Οι ευρωπαϊκές εκλογές αντιπροσώπευαν μια σημαντική φάση για τη Forza Italia και έφεραν νέες ευκαιρίες, επιβεβαιώνοντας επίσης το κόμμα του Μπερλουσκόνι που είναι ακόμη πυλώνας της κεντροδεξιάς», εξήγησε ο νομοθέτης της Forza Italia Alfio Papale, ο οποίος συγκεντρώθηκε προσωπικά δίπλα στον Μπερλουσκόνι κατά τις περιφερειακές εκλογές του 2017. στη Σικελία.

«Η νίκη στη Σικελία μας υπέδειξε ότι ο μετριοπαθής συντηρητισμός του είναι μια ελκυστική πολιτική δύναμη που παραμένει ακίνητη διαχρονικά».

Τα τελευταία χρόνια, καθώς αγωνιζόταν να παραμείνει επίκαιρος στην πολιτική σφαίρα της Ιταλίας μετά την COVID-19, η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2020, κόλλησε τον ιό και από τότε νοσηλευόταν τακτικά στο νοσοκομείο.

Πρόσφατα, ωστόσο, προκάλεσε ξανά διαμάχη, υπονοώντας ότι η Ουκρανία ήταν υπεύθυνη για τη ρωσική εισβολή, καθώς καταδίκασε την ακροδεξιά πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι για τη συνάντηση με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι – μια κίνηση που είπε ότι δεν θα είχε κάνει ως ηγέτης.

Συνολικά, θα τον θυμούνται ακόμη επειδή διαμόρφωσε μια γενιά Ιταλών millennials.

«Για 20 χρόνια, μεγαλώναμε με μια κατανόηση της πολιτικής που αφορούσε αποκλειστικά τον Μπερλουσκόνι ή κατά του Μπερλουσκόνι», είπε ο 36χρονος Γκαλιέτι.

«Ως παιδιά της εποχής του Μπερλουσκονισμού, θα ένιωθα περίεργο να μην τον ξαναδούμε, έστω και για ένα γρήγορο φλας στην τηλεόραση. Επηρέασε την ύπαρξή μας».

Ο Μπερλουσκόνι από τη φίλη του Marta Fascina, τις δύο πρώην συζύγους του Carla Dall’Oglio και Veronica Lario,  απέκτησε τρεις κόρες – την Barbara, Marina και Eleonora, και δύο γιους – Luigi και Pier Silvio, ο οποίος είναι ο κληρονόμος της αυτοκρατορίας των μέσων ενημέρωσης και εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Mediaset TV.