Τα αναλόγια κόσμησαν οι πρωτοψάλτες Παναγιώτης Παπαδόπουλος, Χρίστος Καράλης και ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χαράλαμπος Ζούμος.

Κατά την ώρα τού Κοινωνικού, ο Καθηγούμενος Επίσκοπος Χύτρων κήρυξε τον θείο λόγο και τόνισε το παράδειγμα ορθής σκέψης και βίου των σήμερα εορταζομένων πατέρων τής Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι ως φώτα αειλαμπή οδηγούν όλους μας στην ευθεία πορεία προς τη Βασιλεία τού Θεού. Ο Θεοφιλέστατος, ανάμεσα σε άλλα, επισήμανε ότι οι πατέρες μας ήταν «ακριβείς φύλακες των αποστολικών παραδόσεων» και πως η κύρια αιτία όλων των αιρέσεων σε όλες τις εποχές, ήταν ο εγωισμός. «Ο εγωιστής αποστασιοποιείται από την Εκκλησία. Περιφρονεί τα θεσμικά όργανά της, που είναι εντεταλμένα να περιφρουρούν τη γνησιότητα τής διδασκαλίας της και θέτει τον εαυτό του πάνω από αυτήν. Αντίθετα, η ταπείνωση και η υπακοή στην Εκκλησία περιφρουρούν το εκκλησιαστικό φρόνημα και προφυλάσσουν τον πιστό από την αίρεση και την πλάνη».

Σχετικά με το παράγγελμα τού Κυρίου μας προς τους μαθητές Του να είναι φως στους άλλους ανθρώπους, ο Θεοφιλέστατος επέστησε την προσοχή σε όλους λέγοντας πως «απαιτείται μεγάλη προσοχή, διότι μια τέτοια φωτεινή ζωή δεν πρέπει να επισκιάζεται από υποκρισία και κενοδοξία. Τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για το «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις», ούτε και να αποβλέπει στην ανθρώπινη δόξα, αλλά μόνο στην δόξα τού Θεού. Η αγαθοεργός ακόμη καρποφορία τής δεν πρέπει να αποβλέπει στην αυτοδικαίωση, αλλά να γίνεται ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον Ένα και μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό. Να λέμε όπως Εκείνος πως ἀχρεῖοι δοῦλοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν (Λουκ. 17, 10), χωρίς καμία απαίτηση για αμοιβή, καθότι η δικαίωση και η σωτηρία μάς προσφέρονται χαριστικά και πηγή αυτής τής Χάριτος είναι η σταυρική θυσία τού Θεανθρώπου».

Στη συνέχεια, αναγνώστηκε η εγκύκλιος τού Μακαριωτάτου σχετικά με την πανδημία, σύμφωνα με την οποία «κανεὶς δὲν θὰ ἐξαναγκαστεῖ νὰ ἐμβολιασθεῖ, ὅμως ἡ ἀγάπη καὶ ἡ μέριμνά μας γιὰ τὴν προστασία τῶν ἄλλων ἐπιβάλλουν τὸν ἐμβολιασμό. Κι ὅσοι ἀποφασίσουν νὰ ἐμβολιασθοῦν ἀς μὴν ἐπιβαρύνουν τὴ συνείδησή τους μὲ ἀνεδαφικὲς καὶ ἀντιεπιστημονικὲς προλήψεις. Αὐτὸ ἐπιτάσσει τὸ χριστιανικό μας καθῆκον, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ὕψιστης ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν κάθε ἄνθρωπο, ὅπως καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς τονίζει: ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν … ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ» (Α΄ Ιω. 4, 18-21)».

Πριν την απόλυση, εψάλησαν τα Ευλογητάρια και τελέστηκαν μαζί με τα μνημόσυνα για τους πεσόντες κατά την τουρκική εισβολή τού 1974, το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο τού μακαριστού π. Αλεξίου Εγκλειστριώτου καθώς και το τέταρτο ετήσιο μνημόσυνο τού επίσης Εγκλειστριώτου π. Χαρίτωνος. Οι πνευματικοί δεσμοί αμφοτέρων με τον Μακαριώτατο υπήρξαν πολλοί, καθότι υπήρξαν συμμοναστές και συλλειτουργοί τού Μακαριωτάτου για πολλά χρόνια, ιδιαίτερα δε ο μακαριστός π. Αλέξιος, έλαβε τον πρώτο βαθμό τής ιερωσύνης κατά την ημέρα χειροτονίας σε πρεσβύτερο και ενθρονίσεως σε ηγούμενο τής Μονής τού Αγίου Νεοφύτου τού νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Β΄.

Μετά το πέρας τής Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χύτρων, οι λοιποί πατέρες, συγγενείς και φίλοι των μακαριστών ιερομονάχων, μετέβησαν στο Κοιμητήριο τής Μονής, όπου τελέστηκε τρισάγιο.