Δημοσιεύθηκε: Κυριακή 25 / 4 / 2021 , 22:53 από news_room

Άρθρο του Χριστόφορου Ρίμπα | Για όλα λίγο πολύ που γίνονται φταίει ο άνθρωπος και οι πράξεις του. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο το θέμα επισιτισμού των ανθρώπων έχει διογκωθεί και ολοένα αυξάνεται παγκοσμίως. Αν μιλούσαμε για επισιτιστική κρίση για κάποια χώρα του τρίτου κόσμου τότε θα ήταν θεμιτό να αρκεστούμε μόνο στο συμβάν. Το συμβάν όμως αυτό δεν είναι παρά μία φρικτή αλήθεια την οποία τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη και το πρόβλημα εντονότερο σε παγκόσμια κλίμακα ακόμα και για ανεπτυγμένες χώρες. Δεν θα αναλύσουμε από τι προέκυψε το πρόβλημα για να λέμε ότι δεν έχουν τα ώς προς το ζείν χώρες όπως η κίνα ή Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να φτάνουν να έχουν χιλιάδες αστέγους ή εργαζόμενους που ζούν στα όρια της ανέχειας της πείνας και της οικονομικής εξαθλίωσης με ότι αυτό συνεπάγεται για την ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση.

Αναφορικά με χώρες οι οποίες πλέον φαίνεται τι περνούν δεν είναι μόνο οι υποσαχάριες περιοχές όπως η Μοζαμβίκη η λίγο παραπάνω στον παγκόσμιο χάρτη όπως η Συρία. Είναι και η Κίνα στην οποία χώρα ο Πρόεδρος  Σι Τζιπίνγκ κάλεσε τους πολίτες, σύμφωνα με ρεπορτάζ από τον Αύγουστο του 2018 του Lifo, να μην πετούν φαγητό. «Το πέταμα του φαγητού είναι αισχρό και η οικονομία του είναι έντιμη» τόνισε ο Πρόεδρος της Κίνας. Ακόμα παραπέρα πρίν λίγες ημέρες εν έτη 2021 το viadiplomacy.gr σε ρεπορτάζ του αναφέρει ότι κινέζος αξιωματούχος σημείωσε ότι η πανδημία του κορονοϊού απειλεί να προκαλέσει τεράστιο σοκ στο διεθνές εμπόριο τροφίμων και να προκαλέσει μια νέα επισιτιστική κρίση. «Η ταχέως διαδεδομένη παγκόσμια επιδημία έφερε τεράστια αβεβαιότητα στο διεθνές εμπόριο και τις αγορές της γεωργίας», δήλωσε ο  Γιου Καντζεν, αναπληρωτής υπουργός γεωργίας της Κίνας.

Η Ρουμανία, ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός σιταριού στην ΕΕ διέκοψε τις εξαγωγές σιτηρών λόγω της πανδημίας του κορονοϊού ανέφερε ο ιστότοπος liberal.gr στο ρεπορτάζ του Γιάννη Μαντζίκου που έγγραψε πέρσι την ίδια εποχή.

Επίσης η Αϊτή, η Νιγηρία, η Σενεγάλη,το  Καµερούν, η Μπουρκίνα Φάσο, η Μαυριτανία, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Αίγυπτος, το Μαρόκο, η Υεµένη, το Μπαγκλαντές και το Μεξικό είναι µερικές από τις 33 χώρες που ο ΟΗΕ προβλέπει ότι θα ξεσπάσει διατροφική κρίση και στις οποίες είχαµε µικρότερες ή µεγαλύτερες διαδηλώσεις, συγκρούσεις ή εξεγέρσεις για ένα και µόνο λόγο: την πείνα.

Κυριολεκτικά λοιπόν η πείνα μαστίζει τον πλανήτη και η πανδημία έχει επιδράσει και έχει κάνει το πεδίο αρνητικότερο. Στην εποχή που η τεχνολογική ανάπτυξη έχει ξεπεράσει κάθε ιστορική πορεία της ανθρωπότητας  σε διαστάσεις, στην εποχή που η παραγωγικότητα της κοινωνικής εργασίας έχει πιάσει ασύλληπτα νούµερα, ξεπερνώντας εκατοντάδες φορές τα επίπεδα παλαιότερων ιστορικών περιόδων, το φάσµα της πείνας όχι µόνο δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά απειλεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στον πλανήτη, πυκνώνοντας τα σύννεφα της εξαθλίωσης όλο και πιο κοντά στον «πολιτισµένο» κόσµο.

Η Συρία τώρα. Έπειτα από δέκα χρόνια εμφυλίου πολέμου, η Συρία υπομένει τη χειρότερη επισιτιστική κρίση που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τη γερμανική μη κυβερνητική οργάνωση Deutsche Welthungerhilfe. Περισσότερα από 12 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε να φάνε στη Συρία έτσι πέραν της Κίνας, της Αφρικής ερχόμαστε και λίγο πιο κοντά, στη μέση ανατολή που και εκεί δεν υπάρχουν ποσότητες τροφής.

Στην Αφρική πάλι όπως αναφέρει δημοσίευμα του efsyn.gr οι γυναίκες η ακόμα και κορίτσια 12 χρονών κάνουν σεξ για ένα καρβέλι ψωμί. Σαράντα σεντ. Τόσο αξίζει ένα καρβέλι ψωμί, που συχνά είναι και το μόνο φαγητό της οικογένειας. Τόσα παίρνουν για να κάνουν σεξ στη νότια Αγκόλα, μία από τις χώρες του νοτίου κέρατος της Αφρικής, που αντιμετωπίζει από τις μεγαλύτερης ξηρασίες των τελευταίων δεκαετιών, με τη συνακόλουθη αύξηση της πείνας.

Στην Αμερική τώρα, την ισχυρότερη δύναμη του κόσμου και την παγκόσμια οικονομική αυτοκρατορία 41 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Χιλιάδες στο Σαν Φρανσίσκο που ζούν σε καταυλισμούς. Το Λός Άντζελες έχει περίπου 8.000 άστεγους. Η Καλιφόρνια ήτανε το κατάλληλο σημείο εκκίνησης για την επίσκεψη του ΟΗΕ αναφέρει στο δημοσίευμα του το tvxs.gr.

Ο Φίλιπ Άλστον είναι Αυστραλός ακαδημαϊκός και ορίστηκε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών ως Ειδικός Επιτετραμμένος του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα συνοδευόμενος λοιπόν από ένα συνεργείο τής εφημερίδας Guardian πραγματοποίησε μια ειδική αποστολή δύο εβδομάδων στις ΗΠΑ. Και όλα αυτά πλήττουν δυσανάλογα τους Αφροαμερικανούς. Οι μαύροι είναι το 13% του πληθυσμού των ΗΠΑ, αλλά το 23% αυτών βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση φτώχειας και το 39% είναι άστεγοι. Το φυλετικό στοιχείο της κρίσης της φτώχειας της Αμερικής δεν συναντάται πουθενά τόσο, όσο στο βαθύ Νότο, όπου οι ανοιχτές πληγές της δουλείας συνεχίζουν να αιμορραγούν.

Τα συμπεράσματα του Φίλιπ Άλστον;

• Ένα παιδί που γεννιέται στη φτώχεια δεν έχει σχεδόν καμιά πιθανότητα να ξεφύγει απ’ αυτή στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες.
• Οι φτωχοί δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ακουστούν οι φωνές τους, καμιά πιθανότητα να επηρεάσουν την κοινή πολιτική.
• Ενώ τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το 14% των κατοίκων των ΗΠΑ ζουν σε συνθήκες φτώχειας, τόσο πολλοί άλλοι ζουν σε κατάσταση ανασφάλειας και κακοπληρωμένης εργασίας (σ.σ.: πρεκάριοι) ώστε ένα 20% θα ήταν πιο ρεαλιστικό ως ποσοστό. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στα Wal-Mart βασίζονται στα κουπόνια τροφίμων που μοιράζει η κυβέρνηση επειδή δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν με όσα κερδίζουν από την εργασία τους, παρ’ ότι πρόκειται για εργασία πλήρους απασχόλησης.

Επισιτιστική κρίση και στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ευρώπη αφού από την μία με το ατύχημα στην διώρυγα του Σουέζ από την άλλη οι χιλιάδες απαγορεύσεις μετακινήσεων και προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί σε επιχειρήσεις αποκαλύπτουν πώς το σκηνικό θα είναι κινηματογραφικό και περιπετειώδες ακόμα και για την Ευρώπη που μέχρι τώρα την έχει γλιτώσει αφού η στενή δημοσιονομική πολιτική χρόνων από προτροπές της Γερμανίας κυρίως προς τα οικονομικά ασθενέστερα κράτη για λιτότητα ίσως να έχουν κρατήσει ένα ισοζύγιο περισσότερο σταθερό.

Ας ευχηθούμε να πάνε όλα καλά λοιπόν και οι ισχυροί να μπορέσουν να δημιουργήσουν μία περισσότερο ωφέλιμη πολιτική για όλους τους πολίτες όλου του κόσμου.