Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 25 / 1 / 2021 , 10:26 από news_room
Τήν Κυριακήν, 11ην/24ην Ἰανουαρίου 2021, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Παριαρχείου ἡ ἑορτή τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου.
Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ὅλη, ἰδίᾳ δέ ἡ τῶν Ἱεροσολύμων, ἐπιτελεῖ τήν μνήμην τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου, συμφώνως πρός τό Συναξάριον καί ἄλλας ἐκκλησιαστικάς πηγάς. Ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ ἅγιος Θεοδόσιος προσῆλθεν ἐκ τῆς πατρίδος αὐτοῦ Μογαρισσοῦ τῆς Καππαδοκίας εἰς τήν ἀγίαν Γῆν περί τό 451 μ.Χ.
Ἀσκηθείς ἀρχικῶς εἰς τήν πλησίον τῶν Ἱεροσολύμων Ἱεράν Μονήν τῆς Ἰκελίας, ἀνεχώρησεν εἰς τήν ἔρημον τῆς Ἰουδαίας καί ἵδρυσε τήν ἄχρι τῆς σήμερον φέρουσαν τό ὄνομα αὐτοῦ Ἱεράν Μονήν ὡς Κοινόβιον. Ἐνταῦθα ἐδέχετο τούς ἀρχαρίους μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἠσκοῦντο εἰς τήν ὑπακοήν, τήν κοινήν ζωήν καί τήν ἐργασίαν εἰς ἐργόχειρον, ἐξ οὗ συνετήρουν πτωχούς καί πάντας τους δεομένους. Μετά τήν ἄσκησιν ταύτην οἱ μοναχοί ἐλάμβανον εὐλογίαν καί μετέβαινον δι’ αὐστηροτέραν ἄσκησιν εἰς μοναστηριακήν Λαύραν, ὡς ἦτο ἡ τοῦ ἁγίου Σάββα. Ὁ ἅγιος Θεοδόσιος ἀνεδείχθη ἡγούμενος / Ἔξαρχος τοῦ Κοινοβιακοῦ βίου εἰς Παλαιστίνην, ἐν ᾧ ὁ ἅγιος Σάββας τοῦ Λαυρεωτικοῦ. Ἀμφότεροι ἅγιος Θεοδόσιος καί ἅγιος Σάββας, ὁμοπάτριοι, σύγχρονοι συνειργάσθησαν καί εἰς τήν καταπολέμησιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καί τήν ἐπικράτησιν τοῦ δόγματος τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος τοῦ 451μ.Χ. περί τῆς ἐν τῇ μιᾷ ὑποστάσει τοῦ Χριστοῦ ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως συνυπάρξεως τῶν δύο φύσεων Αὐτοῦ, τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης.
Ἡ Μονή αὕτη, κειμένη εἰς τήν θέσιν, ἐξ ἧς οἱ Μάγοι ὑπέστρεψαν δι΄ ἄλλης ὁδοῦ εἰς τήν πατρίδα αὐτῶν, ἀνεδείχθη ἰσχυροτέρα τῶν καταστροφῶν τῶν κατακτητῶν καί τῶν φθορῶν τοῦ χρόνου, ἀνεκαινίσθη ὑπό τῶν ἐκ Κρήτης μοναχῶν Γαλακτίωνος καί Λεοντίου περί τάς ἀρχάς τοῦ 20οῦ αἰῶνος, μεσοῦντος δέ τοῦ αἰῶνος τούτου ὑπό τοῦ ἐκ Χίου μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων Βαρθολομαίου, ὑπερμεσοῦντος δέ τούτου ὑπό τοῦ νῦν πολιοῦ καθηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Ἱεροθέου, κτίσαντος νέαν πτέρυγα εἰς τήν Μονήν, ἁγιογραφήσαντος τόν Ἱερόν Ναόν καί προστατεύσαντος τήν πέριξ τῆς Μονῆς περιουσίαν τοῦ Πατριαρχείου.
Εἰς τήν Μονήν ταύτην ἐτέλεσε μεταμεσονύκτιον ἀγρυπνίαν, λόγῳ τῶν μέτρων τοῦ covid-19 ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, τῶν Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων π. Γεωργίου καί π. Γιοῦσεφ, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου Συμεών, ψάλλοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων κ. Ἀριστοβούλου καί τοῦ Πνευματικοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Σάββα Ἀρχιμανδρίτου π. Εὐδοκίμου καί μοναχῶν τῆς Μονῆς.
Πρό τοῦ Κοινωνικοῦ ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:
«Kύριε, τίς παροικήσει ἐν τῷ σκηνώματί σου; ἢ τίς κατασκηνώσει ἐν ὄρει ἁγίῳ σου; πορευόμενος ἄμωμος καί ἐργαζόμενος δικαιοσύνην, λαλῶν ἀλήθειαν ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, ὃς οὐκ ἐδόλωσεν ἐν γλώσσῃ αὐτοῦ, οὐδέν ἐποίησε τῷ πλησίον αὐτοῦ κακόν καί ὀνειδισμόν οὐκ ἔλαβεν ἐπί τοῖς ἔγγιστα αὐτοῦ», (Ψαλμ. 14, 1-3).
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,
Σήμερον, τόν καιρόν τῆς Θεοφανείας, κατά τόν ὁποῖον ὁ Χριστός ἐπέφανεν ἡμῖν, ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ καί ἐφώτισε τόν κόσμον, ἐπέλαμψεν ἡ ἑόρτιος μνήμη τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Θεοδοσίου, διό καί κλῆρος καί λαός συνήλθομεν ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῆς ἀσκήσεως αὐτοῦ, ἵνα εὐχαριστιακῶς δῶμεν δόξαν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ καί τιμήσωμεν τόν ἅγιον Αὐτοῦ.
Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Θεοδόσιος, ὁ τό ἄγονον τῆς ἐνταῦθα ἐρήμου [τῆς Ἰουδαίας] γεωργήσας, ἀνεδείχθη ἄξιος τῆς παροικήσεως καί τῆς κατασκηνώσεως εἰς τά σκηνώματα τά ἐπίγειά τε καί τά ἐπουράνια τοῦ Κυρίου, ἐφαρμόζων ὅλας τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, ὡς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Δεῖ οὐ μόνον ποιεῖν τήν δικαίαν πρᾶξιν, ἀλλά καί ἀπό διαθέσεως δικαίως ἐργάζεσθαι, κατά τό «δικαίως τό δίκαιον διώξει», (Δευτερον. 16,20). Με ἄλλα λόγια, ὁ θεσπέσιος Θεοδόσιος συνεκέντρωνεν εἰς ἑαυτόν ὅλας τάς ἀρετάς τάς διακρίνουσας τόν δίκαιον καί ἅγιον ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ.
Τοῦτο ἐξάλλου διατυπώνει ἐναργῶς ὁ βιογράφος τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου, ἀποκαλῶν αὐτόν «ἀξιομακάριστον καί οὐρανοπολίτην, τό μέγα κλέος τῆς Παλαιστίνης καί τῆς ἐρήμου τό καύχημα καί τοῦ μοναχικοῦ σχήματος τό στήριγμα καί τῶν ὀρθῶν δογμάτων ὁ στρατηγός καί ὑπέρμαχος καί τοῦ κοινοβιακοῦ κανόνος ὁ ὁδηγός».
Ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Θεοδόσιος, ἐλθών εἰς τήν ἁγίαν Γῆν, συνανεστράφη μετά τῶν μεγάλων τῆς ἐποχῆς του μορφῶν τῆς ἐρήμου, ὡς τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου, Σάββα τοῦ ἡγιασμένου καί τοῦ ἐν ἁγίοις ἀββᾶ Μαρκιανοῦ τοῦ ἐν Βηθλεέμ Κοινοβιαρχοῦντος, ὁ ὁποῖος καί προεῖπεν αὐτῷ: «Οὐ γάρ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη», (Ματθ. 5,14)· “καί σε τοίνυν τόν κεκρυμμένον πᾶσιν περιφανῆ ποιήσει ὁ Θεός καί κατάδηλον». Ὡς ἐπίσης μετά τινος σεβαστοῦ γέροντος Λογγίνου Καππαδόκου, τοῦ ἀνήκοντος εἰς τό τάγμα τῶν σπουδαίων τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Ἀναστάσεως, ὁ ὁποῖος παρέπεμψεν αὐτόν εἰς τήν ὑπό τῆς ἁγίας Ἰκελίας οἰκοδομηθεῖσαν Ἐκκλησίαν τοῦ Καθίσματος τῆς Θεοτόκου, ἔνθα διετέλεσε καί οἰκονόμος μετά τόν θάνατον αὐτῆς.
Ὁ θεοφόρος Πατήρ Θεοδόσιος τόσον πολύ διέπρεψεν εἰς τήν μετά πίστεως ἀληθοῦς καί ὀρθοδόξου ἀκριβεστάτην ἄσκησιν, ὥστε ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ βοᾷ καί λέγει: «Ἄνθρωπος μέν τῇ φύσει ἐχρημάτισας Πάτερ, ἀλλ’ ὤφθης συμπολίτης ἀγγέλων· ὡς γάρ ἄσαρκος ἐπί γῆς βιοτεύσας σοφέ, τῆς σαρκός ἅπασαν τήν πρόνοιαν ἀπέρριψας, διό καί παρ’ ἡμῶν ἀκούεις· χαίρεις, ὅτι ἐκ νεότητος ἠκολούθησας Χριστῷ· χαίροις ὅτι κατεμάρανας τῆς σαρκός τάς ἡδονάς».
Ὄντως, ὁ τῆς ἐρήμου πολιστής Θεοδόσιος κατεδάμασε τό φρόνημα τῆς σαρκός καί κατεμάρανε τάς ἡδονάς αὐτῆς, ἀκούων εἰς τήν φωνήν τοῦ Θείου Παύλου: «τό γάρ φρόνημα τῆς σαρκός θάνατος, τό δέ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωή καί εἰρήνη· διότι τό φρόνημα τῆς σαρκός ἔχθρα εἰς Θεόν· τῷ γάρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδέ γάρ δύναται· οἱ δέ ἐν σαρκί ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται», (Ρωμ. 8, 6-8).
Ὄντως ὁ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας Χριστῷ Πατήρ ἡμῶν Θεοδόσιος, ἐγένετο συμπολίτης τῶν ἀγγέλων. Καί τοῦτο, διότι «ὅσοι γάρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοι εἰσιν υἱοί Θεοῦ», (Ρωμ. 8,14), κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος. Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει: «Οὐκ εἶπεν ὅσοι Πνεῦμα Θεοῦ λάβωσιν, ἀλλ’ ὅσοι Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, δεικνύς ὅτι οὕτω βούλεται αὐτό [= τό Πνεῦμα] κύριον εἶναι τῆς ἡμετέρας ζωῆς ὡς τόν κυβερνήτην τοῦ πλοίου καί τόν ἡνίοχον τοῦ ζεύγους τῶν ἵππων». Ὁ δέ Ἱερώτατος Παῦλος λέγει: «Ὁ δέ Κύριος τό Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δέ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία», (Β΄ Κορ. 3,17).
Με ἄλλα λόγια, ὁ στέφανος τῆς νίκης τοῦ Πνεύματος ἐπί τοῦ Νόμου ἤ μᾶλλον τοῦ φρονήματος τῆς σαρκός εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ὡς διακηρύττει τοῦτο ὁ θεῖος Παύλος: «ὁ γάρ νόμος τοῦ πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ἠλευθέρωσέ με ἀπό τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου», (Ρωμ. 8,2). Ἡ ἐν Χριστῷ δέ αὕτη ἐλευθερία κατορθοῦται διά τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀφ’ ἑνός καί τῇ συνεργείᾳ τῆς θείας Χάριτος ἀφ’ ἑτέρου.
Ἰδού λοιπόν διά τί ὁ ὑμνῳδός ἀναφωνεῖ: «τό τῆς προαιρέσεως αἷμα μαρτυρικῷ, προέμενος ζήλῳ καί μάρτυς ἀναίμακτος εὐσεβείας ἀναδέδειξαι, θεόφρον Θεοδόσιε». Καυχᾶται ἐν Χριστῷ ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, διότι δέν ἀνέδειξε μόνον μάρτυρας αἵματος ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί μάρτυρας ἀναιμάκτους ὑπέρ τοῦ μυστηρίου τῆς εὐσεβείας, δηλονότι τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. «Οὐ μόνον οἱ διά τήν εἰς Χριστόν πίστιν δεξάμενοι τόν θάνατον μάρτυρές εἰσιν, ἀλλά καί διά τήν τῶν ἐντολῶν Αὐτοῦ τήρησιν ἀποθνῄσκοντες», λέγει ὁ Εὐάγριος ὁ Σχολαστικός.
Τόν ἀναίμακτον τοῦτον μάρτυρα τῆς ἀγάπης τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, τήν κλίμακα τῶν ἀρετῶν καί τό ἐγκαλλώπισμα τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου τῆς Παλαιστίνης, Θεοδόσιον τόν θεοφόρον παρακαλέσωμεν, ἵνα μετά τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας πρεσβεύει πρός τόν ἐν Ἰορδάνῃ ὑπό Ἰωάννου βαπτισθέντα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δοθῆναι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τό μέγα Αὐτοῦ ἔλεος καί τήν εἰρήνην Αὐτοῦ εἰς τήν περιοχήν ἡμῶν καί ἅπαντα τόν κόσμον. Ἀμήν. Ἔτη πολλά καί ἀπηλλαγμένα τῆς θανατηφόρου λοιμώδους νόσου τοῦ κορωνοϊοῦ».
Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν, ὁ ἀσθενῶν ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης Ἱερόθεος ἐδεξιώθη σεμνῶς τόν Μακαριώτατον διά τῶν βοηθῶν αὐτοῦ.
