Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, συμπαραστατούμενος από τον Επίσκοπο Μεσαορίας κ. Γρηγόριο, χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στο πολυπληθές εκκλησίασμα.

Στο κήρυγμά του ο Μακαριώτατος ανέφερε πως οι δύο απόστολοι ήταν χαρακτήρες διαφορετικοί, οι οποίοι όμως αναζητούσαν τον Κύριο. Ο μεν Πέτρος Τον αναζητούσε εκεί που βρισκόταν, ο Παύλος εκεί που δεν βρισκόταν πραγματικά. Αμφότεροι όμως υπήρξαν  ειλικρινείς στον πόθο τους για τον Μεσσία. Αγαπούσαν τον Μεσσία, ανέμεναν τον Μεσσια. Ο πρώτος, αγράμματος αλιεύς, ο Πέτρος, ο μαθητής του Προδρόμου και αδελφός τού Πρωτοκλήτου Ανδρέα. Μόλις ο πρωτόκλητος Ανδρέας βρήκε τον Μεσσία, το ανήγγειλε στον Πέτρο. Η χαρά τους ήταν ανεκλάλητη. Και ευθύς αμέσως όταν ο ίδιος ο Κύριος τους κάλεσε, άφησαν τα πάντα, ακόμα και την οικογένειά τους και ακολούθησαν τον Χριστό. Έκανε λάθη ο Πέτρος, εξαιτίας του αυθορμητισμού του και μέσα στον παρορμητισμό του υπερέβαινε το μέτρο και αυτό ήταν η αιτία να δεχθεί ελέγχους από τον Χριστό· όμως ήταν ειλικρινής.

Ο Παύλος, ρωμαίος πολίτης, μορφωμένος, με λιπαρή μόρφωση, καλός γνώστης τού Μωσαϊκού νόμου, μαθητής του Γαμαλιήλ. Αναζητούσε τον Θεό, όμως σε λανθασμένη οδό. Και στον διωγμό τού Στεφάνου, πίστευε πως υπηρετούσε τον Θεό με την στάση του. Όμως ο Αναστάς Κύριος τού απεκαλύφθη, γνώρισε δηλαδή ο Παύλος τον Χριστό δι’ αποκαλύψεως. Κι αφού μετανόησε ολοκληρωτικά, έγινε σκεύος εκλογής. Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα τον επέλεξε (αφόρισε) στην Αντιόχεια να ηγηθεί τον ευαγγελισμό των εθνών.