Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 29 / 6 / 2020 , 14:34 από

28 Ιουνίου 2020

Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Πέτρου

Μπρονξ, Νέα Υόρκη

Οι αγαπημένοι μου Χριστιανοί,

Σήμερα το απόγευμα έχουμε συγκεντρωθεί για να γιορτάσουμε τον Ουράνιο προστάτη σας, και τον συνάδελφό του Κορυφαίο Ἀπόστολο, τον Άγιο Παύλο, την ημέρα που τιμούμε τη θυσία και το μαρτύριό τους για την αγάπη τους για τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Δεν γνωρίζουμε κανέναν άλλο Μαθητή του Κυρίου πιο στενά από τον Άγιο Πέτρο, το όνομα που σημαίνει «Ροκ», για το δεδομένο του όνομα ήταν ο Σίμον. Είναι αυτός του οποίου τα συναισθήματα μπορούμε να διαβάσουμε σαν ένα ανοιχτό βιβλίο στις σελίδες των Ευαγγελίων.

Είναι ταυτόχρονα θαρραλέος και φοβισμένος. Περπατάει στο νερό, όμως αρνείται τον Κύριο. Ομολογεί ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, αλλά δεν ξέρει τι να κάνει στο Όρος της Μεταμόρφωσης, και κοιμάται με θλίψη – ακόμη και κατάθλιψη, στον Κήπο της Γεθσημάνης. Μιλάει ηρωικά, αλλά τότε κλαίει πικρά. 

Είναι η πλήρης έκφραση ενός ανθρώπου – με όλη την αδυναμία του και όλη τη δύναμή του. Υπενθυμίζει σε όλους μας ότι παρόλο που δεν είμαστε τέλειοι με κανέναν τρόπο, ο Κύριος ξέρει πώς να μας χρησιμοποιεί με όλα τα λάθη μας για τη δόξα Του.

Λέγεται, ο Κύριος, προσευχήθηκε ειδικά για τον Simon Peter, γνωρίζοντας ότι θα αποτύχει. Αυτός είπε:

Ω Simon, Simon! Βλέπω! Ο Σατανάς ζήτησε να κοσκινίσεις όλους σαν σιτάρι! Αλλά προσευχήθηκα για σένα, ώστε η πίστη σας να μην σας εγκαταλείψει, και όταν έχετε αναρρώσει, ενισχύστε τους αδελφούς σας! [*]

Παρά τις αποτυχίες του, η αγάπη του ήταν πολύ μεγαλύτερη. Θυμηθείτε πώς μετά την Ανάσταση, όταν οι μαθητές είχαν κατακλυστεί από αυτή τη νέα πραγματικότητα, έχασαν την καρδιά τους και επέστρεψαν στην καθημερινή τους ζωή. Ήταν σαν να μην μπορούσε να διατηρηθεί η κορυφαία εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου, και επέστρεψαν στην αίσθηση του τι γνώριζαν ως κανονικότητα. Λέει στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη:

Ο Σάιμον Πέτρος, ο Θωμάς (ο «Δίδυμος»), ο Ναθαναήλ (που ήταν από την Κάνα της Γαλιλαίας), οι γιοι του Ζεβεντέι και δύο άλλοι από τους μαθητές του ήταν όλοι μαζί.

«Πάω να ψαρεύω» τους είπε ο Simon Peter.

«Και ερχόμαστε μαζί σου.» απάντησαν.

Στη συνέχεια, έφυγαν και έπλεαν με το σκάφος τους, αλλά για όλη τους τη νύχτα, δεν έπιασαν τίποτα. Καθώς το πρωί έσπαζε, ο Ιησούς στεκόταν στην ακτή, αλλά οι μαθητές δεν είχαν ιδέα ότι ήταν ο Ιησούς.

“Μικρά παιδιά!” Ο Ιησούς τους φώναξε: «έχετε πιάσει κάτι να φάτε;»

“Οχι!” φώναξαν πίσω.

“Πετάξτε το δίχτυ στη δεξιά πλευρά του σκάφους.” Ο Ιησούς τους σκηνοθέτησε. “Υπάρχει το εύρημα σου!” 

Έριξαν το δίχτυ, αλλά δεν μπόρεσαν να το βρουν λόγω του μεγέθους των αλιευμάτων. «Είναι ο Κύριος!» ο μαθητής, αυτός που αγαπούσε ο Ιησούς, [†]  φώναξε στον Πέτρο. Όταν ο Simon Peter άκουσε «Είναι ο Κύριος», έδεσε τη ρόμπα του στη μέση του (ήταν εκείνη τη στιγμή γυμνός) και έριξε τον εαυτό του στη θάλασσα. [‡]

Εδώ είναι ο Πέτρος! Εξαντλημένος από την έκπληξη και το θαύμα της Αναστάσεως, πηγαίνει από τα ύψη και περιπλανιέται για να γίνει ψαράς ψαριών, όχι πια ψαράς ανθρώπων, ακόμη και να πάρει τους άλλους μαθητές μαζί του. Και όμως, ξεχνώντας ότι κάποτε περπατούσε πάνω στο νερό, πήδηξε στη θάλασσα και κολυμπά στον Κύριο και τον Κύριό του. Αυτή είναι η ζωή του Πέτρου. Αυτή είναι η ζωή κάθε μαθητή του Κυρίου. Όπως ο Πέτρος, ανεβαίνουμε και μετά κατεβαίνουμε ξανά και ξανά.

Υπάρχει μια αποκρυφική ​​ιστορία που όταν άρχισε η δίωξη του Νέρωνα – αυτή που προκάλεσε τελικά τους θανάτους των Αγίων Πέτρου και Παύλου – ο Άγιος Πέτρος, ο οποίος ήταν τώρα γέρος και ο πρώτος επίσκοπος της Ρώμης, έφυγε από τη Ρώμη για να ξεφύγει από το ερχόμενη μανία. Λέγεται ότι καθώς έφευγε, είδε τον ίδιο τον Χριστό να έρχεται αντίθετα και να μεταφέρει έναν σταυρό. Ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο: «Πού θα πας;» [§]

Ο Κύριος απάντησε: «Να πεθάνεις ξανά επειδή δεν θα πεθάνεις για Μένα.» [**]  Με αυτό, ο Άγιος Πέτρος γύρισε, επέστρεψε στην πόλη και αργότερα σταυρώθηκε ανάποδα στο λόφο του Βατικανού, την ίδια τη σημερινή τοποθεσία της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη.

Το τέλος του Πέτρου, μαζί με τον Παύλο που αποκεφαλίστηκε, δεν ήταν το τέλος της Εκκλησίας στη Ρώμη. Αντίθετα, ήταν η αρχή της κατάκτησης της Ρώμης από την Εκκλησία, που κορυφώθηκε με τη νίκη του Σταυρού που είδε ο Άγιος Κωνσταντίνος στον Ρωμαϊκό ουρανό πριν από τη Μάχη της Γέφυρας της Μιλβανίας σχεδόν τριακόσια χρόνια αργότερα.

Αυτό που ξεκίνησε από την αδύναμη ανθρωπότητά τους – τόσο του Πέτρου όσο και του Παύλου – φέρεται στην τελειότητα από τον Θεό.

Αγαπημένη μου, το ίδιο ισχύει και για εμάς σήμερα. Ο Θεός γνωρίζει κάθε αδυναμία μας, κάθε αδυναμία και λάθος μας. Και μας αγαπά παρά όλα αυτά. Και είναι έτοιμος κάθε στιγμή να τους μεταμορφώσει σε δύναμη, θάρρος και ηθική αντοχή για να ζήσει τη ζωή μας για Εκείνον και για τον άλλο.

Μέσω των μεσολάβησης των ηγετών των αποστόλων, του Αγίου Πέτρου και του Παύλου, μπορούμε να θεωρούμε πάντα άξια να μεταμορφωθούμε σε πρόσωπα που πρέπει να είμαστε, στη δόξα του Θεού και στο καλό που μπορούμε να επιτύχουμε στον κόσμο. Αμήν.