Η εορτή των Χριστουγέννων έχει πολλά να διδάξει τον άνθρωπο. Π.χ. φανερώνει την μανική αγάπη του Δημιουργού για τα δημιουργήματά Του. Δείχνει την μεγάλη αγαθότητα του Θεού, την θαυμαστή ταπείνωσή Του και άλλα πολλά. Πράγματι με την ενσάρκωσή Του ο Χριστός μας έδωσε άριστο υπόδειγμα ταπεινώσεως. Αυτός που κρατεί στην παλάμη Του όλη την δημιουργία, ενδύεται την ανθρώπινη φύση και γίνεται παρομοιοπρόσωπος με μας. «Σύμμορφος τοις δούλοις ο Δεσπότης γέγονεν ίνα οι δούλοι γένωνται σύμμορφοι πάλιν Θεού», γράφει ο Αμφιλόχιος Ικονίου. Είναι κοινή παρατήρηση της Αγίας Γραφής και των Πατέρων η αλήθεια πως για να ανορθώσει από την πτώση το ανθρώπινο γένος ο Λόγος του Θεού ταπεινώθηκε και έγινε σαν και μας, δηλαδή τέλειος άνθρωπος. Ας δούμε μερικά δείγματα.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει· «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν υμίν (κεφ. 1,14). Ο ίδιος εις την πρώτην καθολική του επιστολή επισημαίνει πως «παν πνεύμα ο ομολογεί Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα εκ του Θεού εστιν» (κεφ. 4,2).
Ο απόστολος Παύλος θα διακηρύξει πως ο Χριστός εταπείνωσεν «εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου» (Φιλιπ. 2,8).
Τα αυτά φρονούν και οι Πατέρες· ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας διαπιστώνει ότι ο Χριστός εταπείνωσε για μας τον εαυτό Του και χρημάτισε υιός ανθρώπου «ίνα και ημείς δι᾽ αυτού πλουτίσωμεν πατέρα τον Θεόν», δηλ. έγινε άνθρωπος για να αποκτήσουμε και μείς πατέρα τον Θεό.
Ο Ιωσήφ ο Βρυένιος κάνει μια σημαντική παρατήρηση· ο Χριστός δεν έγινε άγγελος για να σώσει τους εκπεσόντες αγγέλους, αλλά γεννιέται άνθρωπος, επειδή «δια τον άνθρωπον το παν συνεστήσατο», επειδή όλη η δημιουργία έγινε για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος αμάρτησε και ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος για να τον σώσει.
Ένας σύγχρονος μελετητής γράφει πως ο Χριστός «ζει την ζωή Tου πάνω στην γη κάτω από τις συνθήκες της πτώσεως (δηλ. τρώγει, κλαίει για τους πονεμένους και δυστυχείς, προσεύχεται, ταπεινώνεται). Ο ίδιος δεν είναι αμαρτωλό πρόσωπο, αλλά μέσα στην συμπαράστασή Του για τον πεπτωκότα άνθρωπο δέχεται ως έσχατο όριο τις συνέπειες της αμαρτίας του Αδάμ». Κατέβηκε από τον ουρανό μέχρι τον άδη για να βρει τα πλάσματά Του.
Έτερος μελετητής θα επισημάνει πως η κένωση του Χριστού δεν είναι πράξη μειωτική, αλλά «καρπός της απεριόριστης δυνάμεως του Θεού, που μπορεί να εισέρχεται στα επί μέρους, φαίνεται δείγμα της άπειρης αγάπης του Θεού προς την ανθρωπότητα».
Όταν όλα αυτά τα έχουμε κατά νουν, θλιβόμεθα από την συμπεριφορά των σημερινών χριστιανών. Δεν ωφελούνται, ούτε παραδειγματίζονται από την ταπείνωση του Χριστού. Μάλιστα αυτοί που κατέχουν θέσεις διοικήσεως, είτε είναι κοσμικοί, αλλά και εκκλησιαστικοί, δεν φροντίζουν με ταπείνωση και φιλανθρωπία τις ανάγκες των άλλων, αλλά την επικράτηση του θελήματός τους. Φαντάζονται τον εαυτό τους σαν σοφό, μοναδικό, ανεπανάληπτο. Θέλουν όλοι να τους κάνουν υπακοή. Λείπει η ταπείνωση από την ζωή μας. Έτσι δημιουργούνται άσχημες καταστάσεις· έριδες, λογομαχίες, αντιπάθειες, καχυποψίες, αμφισβητήσεις και χωρισμοί. Η ταπείνωση του Χριστού ενώνει, ενώ η εγωϊστική συμπεριφορά πολλών μεγαλοϊδεατών διαιρεί. Είναι ανάγκη να βιώσουμε την ταπείνωση του Χριστού.

Ως Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εύχομαι σε όλους σας ο Ιησούς Χριστός, που είναι η άκρα ταπείνωση, να αγιάζει εσάς και τις οικογένειές σας εις παν έργον αγαθόν και ευάρεστον.