Ο Ντοστογιέφσκι είναι από τους πλέον δύσκολους να κατανοηθούν Ρώσους συγγραφείς. Όπως κανείς άλλος αναγκάζει τον αναγνώστη να προβληματισθεί θέτοντας ερωτήσεις χωρίς να δώσει σε αυτές ευθείς απαντήσεις. Και το Ευαγγέλιο αποτελεί ένα κλειδί με τη βοήθεια του οποίου αποκαλύπτεται το κοσμοείδωλο του Ντοστογιέφσκι. Ενώ τα έργα του με τη σειρά τους μπορούν να γίνουν κλειδί για κάποιον να ανακαλύψει το Ευαγγέλιο.

Ο τίτλος του βιβλίου έχει διττό νόημα, καθώς ο συγγραφέας του πραγματεύεται όχι μόνον εκείνο το Ευαγγέλιο, το οποίο μελετούσε διά βίου ο Ντοστογιέφσκι, αλλά και εκείνο το οποίο συνέγραφε. Διότι το δημιουργικό του έργο ήταν μια «χαρμόσυνη είδηση» για τον ρωσικό λαό, δηλαδή προφητικό και αποστολικό μήνυμα για τη διά Χριστού σωτηρία. Ο Ντοστογιέφσκι εκλάμβανε το Ευαγγέλιο με ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο, υπό το φως της ιδικής του εμπειρίας. Με τη Θεία Πρόνοια έμελλε να αναδειχθεί προφήτης, που ανακηρύσσει ευαγγελικές αλήθειες και στον 20ο και στον 21ο αι.

Το βιβλίο εξετάζει τη χριστιανική θεώρηση του περίφημου συγγραφέα με υπόβαθρο τη βιογραφία του και βάσει των τεσσάρων μυθιστορημάτων του: «Έγκλημα και τιμωρία», «Ο ηλίθιος», «Οι δαιμονισμένοι» και «Αδελφοί Καραμαζώφ». Ως συμπληρωματικές πηγές χρησιμοποιούνται και άλλα συγγράμματά του, συμπεριλαμβανομένων των μυθιστορημάτων «Ο έφηβος» και «Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα», επιστολές και σημειώσεις καθώς και αναμνήσεις συγγενών και φίλων για τον Ντοστογιέφσκι. Το έργο του συγγραφέα παρουσιάζεται εντός του γενικού πλαισίου της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αι. και της κοινωνικοπολιτικής καταστάσεως της Ρωσίας της εποχής του.