Δημοσιεύθηκε: Σάββατο 25 / 7 / 2026 , 23:19 από news_room

Με λαμπρότητα ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός της Αγίας Παρασκευής στον ομώνυμο Δήμο Αθηνών

Φωτορεπορτάζ: Βαγγέλης Καρπαθάκης

Με ιδιαίτερη εκκλησιαστική λαμπρότητα τελέστηκε σήμερα απόγευμα Σαββάτου 25 Ιουλίου 2026 ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός επί τη μνήμη της Αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής του ομωνύμου Δήμου Αθηνών.

Της ιεράς ακολουθίας χοροστάτησε και τον θείο λόγο κήρυξε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Επιδαύρου κ. Νικόδημος, ο οποίος αναφέρθηκε στο φωτεινό παράδειγμα πίστεως, υπομονής και ομολογίας της Αγίας Παρασκευής, προτρέποντας τους πιστούς να εμπνέονται από τη ζωή και το μαρτύριό της. Πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Ομωνύμου Δήμου Αττικής – Πρόγραμμα

Τον Θεοφιλέστατο πλαισίωσε πλήθος ιερέων, ιεροδιακόνων, μοναχών, ενώ εκατοντάδες πιστοί κατέκλυσαν από νωρίς τον Ιερό Ναό, συμμετέχοντας με ευλάβεια στην πανηγυρική ακολουθία και προσήλθαν για να τιμήσουν και να συμπανηγυρίσουν την πολιούχο και προστάτιδα της πόλεως, Αγία Παρασκευή, σε κλίμα κατάνυξης και πνευματικής χαράς.

Ακολουθεί ολόκληρο το κήρυγμα* του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Επιδαύρου κ. Νικοδήμου από τον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό της Αγίας Παρασκευής (25 Ιουλίου 2026):

Εορτάζουμε σήμερα τη μνήμη της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Παρασκευής της Αθλοφόρου.

Εντιμότατοι άρχοντες όλων των βαθμίδων, κύριοι Υπουργοί, κύριοι Δήμαρχοι, αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, αγαπητοί μου αδελφοί, προσκυνητές της Αγίας Ενδόξου Παρθενομάρτυρος Παρασκευής της Αθλοφόρου.

Ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε και να ασπασθούμε την ιερά της εικόνα και το ιερό της λείψανο, αλλά και να ζητήσουμε τις πρεσβείες της, ώστε να αντλήσουμε δύναμη από το φωτεινό παράδειγμα της ζωής της.

Ίσως, όμως, κάποιος αναρωτηθεί: Τι μπορεί να πει σήμερα μία γυναίκα του δευτέρου αιώνα στον άνθρωπο του εικοστού πρώτου αιώνα; Τι μπορεί να πει σε μια εποχή που αγωνιά για το μέλλον της; Σε έναν πατέρα, σε μία μητέρα που ανησυχούν για τα παιδιά τους; Σε έναν άνθρωπο που κουράστηκε από τις δυσκολίες της ζωής και αναζητά λίγη ελπίδα;

Η απάντηση, αδελφοί μου, βρίσκεται στην ίδια τη ζωή της Αγίας.

Η Εκκλησία μας δεν προβάλλει τους Αγίους ως πρόσωπα ενός μακρινού παρελθόντος. Δεν τους προβάλλει μόνο για να τους θαυμάζουμε, αλλά κυρίως για να τους μιμούμαστε. Οι Άγιοι είναι άνθρωποι που έζησαν το Ευαγγέλιο. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, με αγώνες, πειρασμούς, δυσκολίες και δοκιμασίες, οι οποίοι όμως επέτρεψαν στη Χάρη του Θεού να μεταμορφώσει τη ζωή τους.

Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε σε μία δύσκολη εποχή, σε μία κοινωνία που λάτρευε τη δύναμη, τον πλούτο και τα είδωλα. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την κοινωνία δεν παρασύρθηκε, δεν συμβιβάστηκε. Δεν άφησε τον κόσμο να αποφασίσει ποια θα γίνει, αλλά άφησε τον Χριστό να γίνει το θεμέλιο της ζωής της.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης την ονομάζει «βράχο αρετής». Και πράγματι ήταν βράχος. Πάνω της έσπασαν όλα τα κύματα της ζωής: η ορφάνια, ο πλούτος, οι διωγμοί, τα βασανιστήρια, ακόμη και ο ίδιος ο θάνατος. Και όμως, η Αγία δεν λύγισε. Όχι γιατί ήταν από τη φύση της πιο δυνατή από τους άλλους ανθρώπους, αλλά γιατί είχε θεμελιώσει τη ζωή της στον Ιησού Χριστό.

Έζησε αυτό που λέγει ο Κύριος στο Ευαγγέλιο: «Όποιος ακούει τα λόγια μου και τα εφαρμόζει, μοιάζει με άνθρωπο που έκτισε το σπίτι του πάνω στον βράχο. Και όταν ήρθαν οι άνεμοι και οι ποταμοί, το σπίτι έμεινε όρθιο».

Αγαπητοί μου αδελφοί, αν κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τον κόσμο μας, θα διαπιστώσουμε ότι άλλαξαν πολλά. Άλλαξαν οι συνθήκες, η τεχνολογία, οι τρόποι επικοινωνίας. Δεν άλλαξε όμως η καρδιά του ανθρώπου.

Και σήμερα ο άνθρωπος εξακολουθεί να αναζητά εκείνα που πάντοτε αναζητούσε: την αγάπη, την αλήθεια, την ειρήνη, την ασφάλεια, αλλά και το νόημα της ζωής.

Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες δυνατότητες επικοινωνίας, κι όμως οι άνθρωποι παραμένουν μόνοι. Ποτέ δεν είχαμε τόση γνώση, κι όμως τόση σύγχυση. Ποτέ δεν υπήρξαν τόσες επιλογές, κι όμως τόσοι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η καρδιά του ανθρώπου δεν δημιουργήθηκε για να γεμίζει με πράγματα. Δημιουργήθηκε για να γεμίζει με τον Θεό.

Ο ιερός Αυγουστίνος το διατύπωσε με τον γνωστό του λόγο: «Ανήσυχη είναι η καρδιά μας, μέχρι να αναπαυθεί σε Σένα».

Αυτό το είχε καταλάβει η Αγία Παρασκευή. Είχε πλούτο, ομορφιά, νεότητα και πολλές προοπτικές. Θα μπορούσε να ζήσει μια άνετη ζωή. Κατάλαβε όμως ότι ο μεγαλύτερος θησαυρός του ανθρώπου δεν βρίσκεται σε όσα κατέχει, αλλά σε Εκείνον που κατοικεί μέσα στην καρδιά του.

Γι’ αυτό μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς. Γι’ αυτό αφιέρωσε τη ζωή της στη διακονία του Ευαγγελίου. Έγινε ιεραπόστολος και διδάσκαλος, ενισχύοντας τους πιστούς και κηρύττοντας τον Χριστό στους ανθρώπους της εποχής της.

Και όταν ήρθε η ώρα της δοκιμασίας, δεν αρνήθηκε τον Χριστό, γιατί δεν μπορούσε να αρνηθεί Εκείνον που είχε γίνει η ίδια της η ζωή.

Ο υμνογράφος της Εκκλησίας, στο Απολυτίκιο της εορτής, λέγει: «Την επώνυμόν σου πίστιν κατάλληλον ἐργασαμένη».

Τι όμορφος λόγος! Έκανε, δηλαδή, αντάξια τη ζωή της του ονόματός της. Η Παρασκευή είναι η ημέρα του Σταυρού, και εκείνη έκανε τον Σταυρό κατοικία της. Όχι ως σύμβολο πόνου, αλλά ως τρόπο ζωής.

Έμαθε να αγαπά όπως ο Χριστός. Να προσφέρει χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Να συγχωρεί χωρίς να κρατά μέσα της καμία πικρία. Να ελπίζει ακόμη και όταν όλα γύρω της φαίνονταν χαμένα.

Αυτό είναι το μήνυμα που έχουμε σήμερα όλοι ανάγκη να ακούσουμε.

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να μιλούν με απαισιοδοξία για την εποχή μας. Να λένε ότι οι νέοι χάθηκαν, ότι οι οικογένειες διαλύονται, ότι ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο.

Η Εκκλησία όμως δεν είναι φωνή απαισιοδοξίας. Είναι φωνή ελπίδας.

Δεν αγνοεί την πραγματικότητα. Δεν ωραιοποιεί τα προβλήματα. Όμως δεν απελπίζεται ποτέ.

Η Εκκλησία στιλιτεύει το λάθος, αλλά ποτέ δεν παύει να αγαπά τον άνθρωπο. Γιατί κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού. Και όσο μακριά κι αν βρεθεί, πάντοτε μπορεί να επιστρέψει. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να τον αγγίξει η Χάρη του Θεού.

Ιδιαίτερα οι νέοι μας δεν έχουν ανάγκη από ανθρώπους που απλώς θα τους υποδεικνύουν τα λάθη τους. Έχουν ανάγκη από πρόσωπα που θα τους εμπνεύσουν. Από ανθρώπους που χαίρονται την πίστη τους, που αγαπούν αληθινά, που συγχωρούν και μεταδίδουν την ειρήνη του Χριστού.

Και οι Άγιοί μας είναι αυτοί οι άνθρωποι. Δεν εγκατέλειψαν τον κόσμο. Έμαθαν να ζουν μέσα στον κόσμο χωρίς να χάσουν τον Χριστό. Δεν μίσησαν τον κόσμο· αγάπησαν τόσο πολύ τον Χριστό, ώστε έγιναν φως για ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς σήμερα: να γίνουμε λίγο περισσότερο φως. Φως μέσα στην οικογένειά μας. Φως στην εργασία μας. Φως στην κοινωνία μας, στην ενορία μας, σε κάθε κύτταρο της ζωής μας.

Ο κόσμος σήμερα δεν χρειάζεται άλλες φωνές που θα τον καταδικάζουν. Χρειάζεται ανθρώπους που θα τον εμπνέουν. Δεν χρειάζεται περισσότερο θυμό. Χρειάζεται περισσότερη αγάπη. Δεν χρειάζεται περισσότερη απελπισία. Χρειάζεται περισσότερη ελπίδα.

Αυτή είναι η προσφορά του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας προς τον κόσμο: να υπενθυμίζει ότι ο Χριστός δεν εγκατέλειψε ποτέ τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό, αδελφοί μου, ας μη φύγουμε σήμερα έχοντας ανάψει μόνο ένα κερί μπροστά στην εικόνα της Αγίας Παρασκευής. Ας ανάψουμε και ένα κερί ελπίδας και ένα κερί προσφοράς μέσα στην καρδιά μας.

Ας παρακαλέσουμε την Αγία Παρασκευή να ενισχύει τους νέους μας στους αγώνες τους, να θεραπεύει και να παρηγορεί όσους υποφέρουν στην ψυχή και στο σώμα.

Και όλους εμάς, η Αγία μας Παρασκευή ας μας διδάσκει εκείνο που δίδαξε με ολόκληρη τη ζωή της: ότι ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά μεγάλος όχι όταν αποκτήσει πολλά, αλλά όταν αγαπήσει πολύ· όταν μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό και να Τον κάνει θεμέλιο της ζωής του.

Είθε, με τις πρεσβείες της Αγίας Παρασκευής της Αθλοφόρου Παρθενομάρτυρος, να συνοδεύεται η ζωή όλων μας από τη Χάρη του Θεού και να οδηγούμαστε πάντοτε «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ».

Αμήν.

*Μετεγγραφή από ηχητικό απόσπασμα Βαγγέλης Καρπαθάκης

Φωτογραφίες – Ρεπορτάζ – Επιμέλεια: Βαγγέλης Καρπαθάκης