Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 17 / 7 / 2026 , 23:47 από news_room

Φωτογραφίες – Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Καρπαθάκης 

Ο πανηγυρίζων Ιερός Ναός Αγίου Αιμιλιανού στον Λόφο Σκουζέ της Αθήνας υποδέχθηκε την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026 πλήθος πιστών, οι οποίοι συμμετείχαν με κατάνυξη στον πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό προς τιμήν του Αγίου Αιμιλιανού του Μάρτυρος. Η ενορία του Αγίου Αιμιλιανού γιορτάζει – Οι λατρευτικές εκδηλώσεις

Της ιεράς ακολουθίας του εσπερινού προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ρωγών κ. Φιλόθεος, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο του Ιερού Ναού, πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Αργυρόπουλο, κληρικούς της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών καθώς και τον ιεροδιάκονο της Αρχιεπισκοπής.

Η παρουσία των πιστών ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς εκατοντάδες άνθρωποι προσήλθαν για να συμμετάσχουν στις λατρευτικές εκδηλώσεις και να αποδώσουν τιμή στον Άγιο Αιμιλιανό, έναν από τους σημαντικούς μάρτυρες της Εκκλησίας.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώνονται κατά την κυριώνυμη ημέρα της εορτής, Σάββατο 18 Ιουλίου όπου θα τελεστεί ο Όρθρος και η πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, παρουσία Αρχιερέως. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα πραγματοποιηθεί ο μεθέορτος Εσπερινός, ενώ θα ακολουθήσει η καθιερωμένη Ιερά Λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Αιμιλιανού στους δρόμους γύρω από τον ιστορικό ναό, με τη συμμετοχή κλήρου και λαού.

Ο Θεοφιλέστατος στο επίκαιρο κήρυγμά του μεταξύ άλλων σημείωσε:

«Βρισκόμαστε ακριβώς μετά τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης και σήμερα τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Αιμιλιανού, ενός Αγίου που ίσως δεν έχει αξιολογηθεί όσο θα έπρεπε. Ο Άγιος Αιμιλιανός μπορεί να μη φέρει τον τίτλο του Μεγαλομάρτυρος, αλλά να τιμάται απλώς ως Μάρτυρας. Όμως η ομολογιακή του δύναμη και το μαρτύριο της συνειδήσεώς του, μπροστά στα μάτια του Θεού, θα λέγαμε ότι ξεπερνούν ακόμη και την άθληση πολλών μεγάλων μαρτύρων της πίστεώς μας.

Και αυτό γιατί ο Άγιος Αιμιλιανός δεν έζησε την εποχή του Διοκλητιανού και των άλλων αιμοσταγών και φοβερών διωκτών, αλλά αργότερα, όταν είχε ήδη έρθει ο Μέγας Κωνσταντίνος, είχε αποκατασταθεί η ειρήνη στο σκάφος της Εκκλησίας και είχε συγκληθεί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, ώστε να διασφαλιστεί και η εσωτερική ειρήνη της Εκκλησίας απέναντι στους διωγμούς των αιρετικών.

Τότε ανεβαίνει στην εξουσία ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Διαδέχεται τον Κωνσταντίνο και, για το μικρό διάστημα που βασίλεψε, προσπάθησε να επαναφέρει τη θρησκεία των ειδώλων. Όμως ο Χριστιανισμός είχε ήδη επικρατήσει· η αληθινή πίστη είχε ήδη ριζώσει και τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά όσο στους πρώτους διωγμούς.

Παρότι εξέδωσε διάταγμα με το οποίο υποχρέωνε τους πολίτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να θυσιάζουν στους θεούς, πολλοί επέλεξαν να παίξουν ένα διπλό παιχνίδι· το γνωστό παιχνίδι της πολιτικής και της διπλωματίας. Ένα παιχνίδι που, όπως ανέφερε ο Επίσκοπος, συναντάται ακόμη και σήμερα σε χριστιανούς που ζουν στη γειτονική Τουρκία. Εξωτερικά εμφανίζονται ως μουσουλμάνοι, στην πραγματικότητα όμως παραμένουν πιστοί χριστιανοί. Μάλιστα, έκανε αναφορά σε λόγο του Αγίου Παϊσίου, σύμφωνα με τον οποίο, εάν κάποτε επικρατήσει πλήρης ανεξιθρησκία στην Τουρκία, θα φανερωθεί ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού διατηρεί την ορθόδοξη χριστιανική πίστη, είτε κατά συνείδηση είτε και στην πράξη, καθώς συνεχίζονται μυστικά βαπτίσεις. Όπως εξήγησε, οι άνθρωποι αυτοί αναγκάζονται να ενεργούν έτσι για να διαφυλάξουν τη ζωή, τα δικαιώματα και την ασφάλειά τους.

Ο Άγιος Αιμιλιανός, όμως, δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο.

Όταν ο έπαρχος Καπιτωλίνος έφθασε στο Δορόστολο της Σκυθίας, στη σημερινή Βουλγαρία, ως εκπρόσωπος του Ιουλιανού του Παραβάτη, για να διαπιστώσει αν τηρούνταν οι αυτοκρατορικές διαταγές, οργανώθηκε μεγάλη ειδωλολατρική εορτή με θυσίες και συμπόσιο.

Ο Άγιος θα μπορούσε να είχε απομακρυνθεί και να μην εμπλακεί, αφού τότε κανείς δεν έφερε κάποιο εξωτερικό γνώρισμα που να τον χαρακτηρίζει ως χριστιανό. Όμως, βλέποντας όλα όσα συνέβαιναν, δεν άντεξε.

Την ώρα της διασκέδασης και της κραιπάλης των ισχυρών της εποχής εισήλθε στον ναό, γκρέμισε τα είδωλα, έχυσε το κρασί που είχε ετοιμαστεί για τις σπονδές προς τους θεούς και κατέστρεψε όλο τον ειδωλολατρικό διάκοσμο. Έπειτα αποχώρησε χωρίς να γίνει αντιληπτός.

Όταν αποκαλύφθηκε η καταστροφή, ο Καπιτωλίνος εξοργίστηκε και διέταξε τους στρατιώτες να εντοπίσουν τον υπεύθυνο. Επειδή όμως δεν κατάφεραν να τον βρουν, συνέλαβαν έναν αθώο αγρότη που επέστρεφε από τα χωράφια του. Τον χτύπησαν, τον έδεσαν και τον οδήγησαν ενώπιον του δικαστή ως δήθεν υπεύθυνο.

Ο Άγιος Αιμιλιανός όμως δεν μπορούσε να ανεχθεί ούτε την ειδωλολατρία ούτε την αδικία εις βάρος ενός αθώου ανθρώπου. Παρουσιάστηκε μόνος του, παραδόθηκε με απόλυτη ευθύνη και ειλικρίνεια και ομολόγησε ότι εκείνος είχε καταστρέψει την ειδωλολατρική τελετή, ομολογώντας ταυτόχρονα την πίστη του στον Χριστό.

Έτσι έδωσε τη ζωή του για αυτή τη μεγάλη ομολογία και για την αλήθεια.

Θα μπορούσε να είχε διαφύγει. Θα μπορούσε να είχε βρει τρόπους να δικαιολογηθεί. Πόσες φορές κι εμείς βρίσκουμε πολλούς τρόπους να ξεφεύγουμε από τις ευθύνες μας; Δεν εννοώ βέβαια την πολυγλωσσία ως γνώση γλωσσών, αλλά τις πολλές “γλώσσες”, τους πολλούς τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος προσπαθεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του και να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων, των λόγων και των ομολογιών του.

Γι’ αυτό ο Άγιος Αιμιλιανός είναι ένας μεγάλος ομολογητής της αληθείας.

Καταδικάστηκε να θανατωθεί διά πυρός. Όταν άναψε η φωτιά και τον έριξαν μέσα, οι φλόγες δεν τον έβλαψαν, αλλά στράφηκαν εναντίον των δημίων και των φρουρών που βρίσκονταν γύρω από την πυρά. Εκείνοι απανθρακώθηκαν, ενώ ο Άγιος παρέμεινε αβλαβής.Και όταν αντιλήφθηκε ότι είχε ολοκληρωθεί η επίγεια αποστολή του, γονάτισε και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.» Κανένας δεν λαμβάνει υπόψη το μαρτύριο της συνειδήσεως που πέρασε. Το μαρτύριο της μεγάλης και σπουδαίας αυτής ευθύτητας και λεβεντιάς που είχε το νεαρό αυτό παλικάρι, που εικονογραφείται νέο και στις εικόνες που τον προσκυνούμε και τον επικαλούμεθα.Κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει τη μεγάλη του καρδιά και το σπουδαίο του φιλότιμο.

Και μάλιστα στην εποχή μας αυτά ξεχαστήκανε, ξεχαστήκανε εντελώς. Σήμερα έχουμε μάθει αυτό που λέει ο κόσμος: «Πάτα και περπάτα». Πάτα τον άλλον και πάνω στο πτώμα, στο πεσμένο και διασαλευμένο και τραυματισμένο σώμα του άλλου, προχώρησε και περπάτησε, γιατί ο δρόμος άνοιξε. Αυτή είναι, αδελφοί μου, η εποχή μας. Η εποχή μας είναι εποχή ιδιαιτέρου σκότους. Σκότος το οποίο ήρθε απ’ έξω βέβαια, και δεν μας ενδιαφέρει τόσο τι γίνεται στην παγκόσμια κοινότητα, αλλά μας πονάει, βρε αδελφέ, τι γίνεται στην Ελλάδα.

Τέτοια φοβερή κατάπτωση των ηθών δεν είχε δει ποτέ η Ελλάδα. Χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ. Τέτοιο κατήφορο, φανερό.

Τέτοια, αδελφοί μου, ατιμία, η οποία προβάλλεται ως παράδειγμα προς μίμηση και όχι ως ντροπή προς αποφυγή, δεν το είχε δει ποτέ η Ελλάδα. Είμαστε σε μια εποχή όπως περιγράφει το ιερό κείμενο του Ευαγγελίου. Αν θυμάστε, όταν ο Χριστός σταυρώθηκε, «σκότος εγένετο εφ’ άπασαν την γην».

Εδώ το σκότος έγινε εφ’ άπασαν την πατρίδα μας. Ολοκληρώθηκε αυτό το σκότος με πολλούς αντίχριστους νόμους, με πολλές σκοτεινές παρεμβάσεις. Και δυστυχώς, μέσα σε αυτή την κατάσταση, προσπαθεί η Εκκλησία να κρατήσει τη λαμπάδα με το λίγο αναστάσιμο φως. Και ποιος κρατάει τη λαμπάδα; Τη λαμπάδα την κρατάνε κυρίως οι Άγιοι. Γι’ αυτό τους εορτάζουμε. Δεν τους εορτάζουμε για να τους απονείμουμε δόξα. Οι Άγιοι έχουν δόξα στον ουρανό.  Απολαμβάνουν όλα όσα πλήρωσαν μαρτυρικά σε αυτή τη γη. Αλλά για εμάς τους εορτάζουμε, για να μας δείχνουν ποια είναι η αλήθεια μέσα σε αυτή την πλάνη. Ποιο είναι το φως μέσα σε αυτό το σκοτάδι. Ποια είναι, αδελφοί μου, η αρετή, η οποία έχασε το όνομά της μπροστά σε αυτή την κακία. Και με τη λέξη κακία εννοώ όλα αυτά τα αρνητικά που έχουν συσσωρευτεί και τα καταπίναμε. Και όχι μόνο τα καταπίναμε, αλλά τα θεωρούμε και παραδείγματα προς μίμηση, για να μην είμαστε καθυστερημένοι. Οι Μάρτυρες, και ειδικά ο Μάρτυς Αιμιλιανός —γιατί το επιμένω αυτό— είναι Μάρτυς καταρχάς συνειδήσεως.

Δεν μπόρεσε, βρε παιδί μου, να το σηκώσει. Δεν μπόρεσε να το καταπιεί. Αφού ήρθε ο Μέγας Κωνσταντίνος, έκανε το διάταγμα της ανεξιθρησκίας, επικράτησε ειρήνη σε όλο τον κόσμο, αφέθηκαν ελεύθεροι οι χριστιανοί, ανοίχτηκαν τα μπουντρούμια και βγήκαν οι λαβωμένοι. Έγινε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Και έρχεται το 361 μετά Χριστό, λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Ιουλιανός να γυρίσει πίσω τη σελίδα της ιστορίας και να επαναφέρει το σκότος, την πλάνη και τη φοβερή απάτη των ειδώλων. Και οι περισσότεροι, φερόμενοι έξυπνα —θα λέγαμε με τη διάλεκτο της εποχής— διέφυγαν και τους κινδύνους. Και τελείωσε αυτή η σύντομη βασιλεία και εξακολούθησε η ένδοξη πορεία του Βυζαντίου με τα μεγαλουργήματα που βλέπουμε στη συνέχεια. Αλλά ο Αιμιλιανός έμεινε.

Έμεινε εκεί να φυλάξει Θερμοπύλες, να καθορίζει δρόμους, να είναι σημείο οδοδείκτη, φάρος φωτεινός στη σκοτεινή εκείνη εποχή, για να τον ακολουθούν οι άνθρωποι που δεν μπορούν να συνθηκολογήσουν με το ψεύδος και την απάτη στη ζωή τους. Που δεν μπορούν να ανεχθούν, αδελφοί μου, την κατάπτωση και την κατηφοριά.

Γι’ αυτό ο Άγιος Μάρτυς Αιμιλιανός είναι μια μεγάλη και απαστράπτουσα προσωπικότητα της Εκκλησίας, που έχει αδικηθεί και δεν έχει προβληθεί όσο θα έπρεπε. Εδώ στον ναό του.

Εδώ σε αυτό το ωραίο και βυζαντινό κάστρο του Γένους, στον Λόφο Σκουζέ, στα Σεπόλια, υπάρχει το σπίτι του. Και είναι και μοναδικό, απ’ ό,τι νομίζω, πάτερ Νικόλαε.

Και είναι μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να ερχόμαστε, να ανεβαίνουμε αυτές τις σκάλες και να παίρνουμε από το φωτεινό πρόσωπό του και από τη σπουδαία και απαστράπτουσα προσωπικότητά του δύναμη, κουράγιο, αντοχή, υπομονή. Αλλά και ευλογία να συνεχίσουμε τον τίμιο και αγιασμένο αγώνα της μετανοίας, που είναι η χριστιανική ζωή.

Αμήν.

FAQ

Πότε τελέστηκε ο Αρχιερατικός Εσπερινός;

Ο πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός τελέστηκε στις 17 Ιουλίου 2026 στον Ιερό Ναό Αγίου Αιμιλιανού στον Λόφο Σκουζέ.

Ποιος προεξήρχε της ακολουθίας;

Της ακολουθίας προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ρωγών κ. Φιλόθεος, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Τι θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της εορτής;

Θα τελεστούν ο Όρθρος, η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ο μεθέορτος Εσπερινός και η Ιερά Λιτάνευση της εικόνας του Αγίου.

Ποιος ήταν ο Άγιος Αιμιλιανός;

Ο Άγιος Αιμιλιανός ήταν μάρτυρας της Εκκλησίας που έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη και μαρτύρησε για την πίστη του στον Χριστό.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό: