Δημοσιεύθηκε: Σάββατο 20 / 9 / 2025 , 13:51 από news_room

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ – Προς το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων – Νέα Υόρκη, 19 Σεπτεμβρίου 2025

Πρόεδρε Φρόμαν,

Αξιότιμοι Αξιότιμοι Αξιωματούχοι, Διευθυντές και Μέλη του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων,

Σεβασμιότατε Αρχιεπίσκοπε Αμερικής Ελπιδοφόρο,

Σεβασμιότατε Μητροπολίτες και Σεβασμιότατε Επίσκοποι,

Αγαπητοί φίλοι,

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, ένα πολύτιμο και σημαντικό κέντρο σκέψης και διαλόγου στον σημερινό κόσμο, αποτελεί έναν εξαιρετικό χώρο για να μοιραστούμε τις απόψεις μας σε παγκόσμια ζητήματα και είμαστε ευγνώμονες για αυτήν την ευκαιρία.

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι θεμελιωδώς διαφορετικοί οργανισμοί. Εσείς είστε σαφώς κοσμικοί και εμείς είμαστε σαφώς όχι. Αλλά έχουμε μερικά κοινά πράγματα – για παράδειγμα,

Και οι δύο έχουμε επιδείξει μακροζωία, στο συγκεκριμένο πλαίσιο: η δική σας υπάρχει εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια στον Νέο Κόσμο – η δική μας υπάρχει εδώ και 1700 χρόνια στον Παλαιό Κόσμο.
Και οι δύο εδρεύουμε σε παγκόσμιες πόλεις που αποτελούν πολιτιστικά σταυροδρόμια: η Νέα Υόρκη μιλάει 800 γλώσσες και εκτείνεται σε 5 δήμους – η Κωνσταντινούπολη μιλάει 80 γλώσσες και εκτείνεται σε 2 ηπείρους· και τέλος, και το πιο σημαντικό, με διαφορά,
Είμαστε και οι δύο μη κρατικοί παράγοντες με παγκόσμιες – θα λέγαμε, οικουμενικές προοπτικές.
Τα Ηνωμένα Έθνη γιορτάζουν φέτος την 80ή επέτειό τους . Αυτές τις μέρες του Σεπτεμβρίου, όταν τα Ηνωμένα Έθνη συγκεντρώνουν την πολιτική ηγεσία του πλανήτη μας, αισθανόμαστε μια ιδιαίτερη ευθύνη να φέρουμε μια θρησκευτική προοπτική στην παγκόσμια συζήτηση.

Θα παρουσιάσουμε σήμερα αυτήν την οπτική γωνία σε 3 θέματα:

το αμερικανικό πείραμα, οι ιουδαιοχριστιανικές επιρροές του και η σημασία του για ολόκληρο τον κόσμο·
οι δυνάμεις που μας διχάζουν σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό έως το διεθνές· και τέλος,
τις σκέψεις μας σχετικά με την πορεία προς την επούλωση αυτών των διαιρέσεων.
———————————-

Στις 4 Ιουλίου , οι Αμερικανοί θα γιορτάσουν την 250ή επέτειο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Και μόλις πριν από 2 ημέρες, γιορτάσαμε την 238η επέτειο του Συντάγματος των ΗΠΑ.

Είναι δίκαιο να πούμε ότι αυτά τα 2 έγγραφα και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων δεν άλλαξαν μόνο τις 13 βρετανικές αποικίες σε αυτήν την ήπειρο – άλλαξαν τον κόσμο. Δημιούργησαν μια νέα μορφή αυτοδιοίκησης με ενσωματωμένες δικλείδες ασφαλείας έναντι των ελαττωμάτων που είχαν οδηγήσει στην κατάρρευση προηγούμενων πειραμάτων αυτοδιοίκησης στη Δύση – από την ελληνική δημοκρατία και τη ρωμαϊκή δημοκρατία στην αρχαιότητα, έως τις ιταλικές πόλεις-κράτη, την ολλανδική δημοκρατία και τα ελβετικά καντόνια στη μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη Ευρώπη.

Ποιες ήταν αυτές οι νέες δικλείδες ασφαλείας; Ένα πολυεπίπεδο σύστημα ελέγχων και ισορροπιών:

Για την κυβέρνηση: μια κατανομή εξουσίας μεταξύ τριών κλάδων, ο καθένας με μοναδική και σημαντική εξουσία και την ικανότητα να ελέγχει τους άλλους δύο κλάδους…
Και για τους κυβερνώμενους: ελευθερία λόγου, θρησκείας, τύπου, συνάθροισης και υποβολής αιτημάτων, μεταξύ άλλων.
Γιατί οι ιδρυτές δημιούργησαν αυτό το περίπλοκο σύστημα, τόσο γεμάτο με ελέγχους και ισορροπίες;

Ήταν – ο καθένας τους, και ιδιαίτερα οι ηγετικές φυσιογνωμίες των Άνταμς, Μάντισον, Τζέφερσον και Ουάσινγκτον – μαθητές και συμμετέχοντες στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση και τις διδασκαλίες της.

Και μία από τις πρώτες διδασκαλίες αυτής της παράδοσης είναι ότι οι άνθρωποι είναι ταυτόχρονα αμαρτωλοί και υποκείμενοι σε σφάλματα – η ιστορία του Αδάμ και της Εύας.

Τώρα, όπως και να το πάρει κανείς από την αφήγηση της Γένεσης, μπορούμε να αναγνωρίσουμε δύο βασικά μαθήματα:

Καταρχάς, οι άνθρωποι είναι προικισμένοι από τον Δημιουργό τους με ελεύθερη βούληση.

Και δεύτερον, αυτή η ελεύθερη βούληση μας επιτρέπει να επιλέγουμε μεταξύ σωστού και λάθους, ή καλού και κακού.

Πώς αλλιώς θα μπορούσαν ο Αδάμ και η Εύα να αψηφήσουν το θέλημα του Θεού;

Πώς αλλιώς θα μπορούσε ο Κάιν να σκοτώσει τον Άβελ;

Αυτές οι πράξεις εκτελέστηκαν από την ανθρώπινη βούληση – την ελεύθερη βούληση με την οποία μας έχει προικίσει ο Δημιουργός μας.

Με ελεύθερη βούληση, θα μπορούσαμε να διαπράξουμε τις μεγαλύτερες πράξεις ανιδιοτέλειας, καλοσύνης, αγάπης, ακόμη και θεϊκότητας.

Αλλά θα μπορούσαμε επίσης να διαπράξουμε τις χειρότερες πράξεις εγωισμού και μίσους και τα πιο αποτρόπαια κακά που μπορεί να φανταστεί κανείς, όπως στα στρατόπεδα θανάτου της λεγόμενης «Τελικής Λύσης». Από την πτώση του Αδάμ και της Εύας, παραμένουμε ατελή πλάσματα.

Και εδώ επιστρέφουμε στους ιδρυτές πατέρες, οι οποίοι, όπως σημειώθηκε, ήταν βαθιά ριζωμένοι στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση και είχαν οδυνηρή επίγνωση της ελαττωματικής και αμαρτωλής φύσης μας. Αυτή η κατανόηση τους οδήγησε στη δημιουργία ενός συστήματος ελέγχων και ισορροπιών – ως προστασία, όχι ως εγγύηση, ενάντια στις ατέλειες της φύσης μας.

Οι ιδρυτές γνώριζαν ότι, ανεξάρτητα από το πόσο λαμπρός ή θαρραλέος ή εμπνευσμένος μπορεί να είναι ένας πολιτικός ή θρησκευτικός ή επιχειρηματικός ηγέτης ή μια φατρία, είναι όλοι αμαρτωλοί, όπως και οι υπόλοιποι από εμάς.

Το αμερικανικό πείραμα σημείωσε τεράστια επιτυχία. Δίδαξε στον κόσμο ότι μια κοινωνία που αναγνωρίζει το γεγονός της αμαρτωλής μας φύσης και χτίζει ένα ισχυρό σύστημα ελέγχων και ισορροπιών γύρω από αυτήν, έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας.

Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουμε δει μια παγκόσμια τάση απομάκρυνσης από τη σοφία των ιδρυτών της Αμερικής και προς μια χαρισματική, αυταρχική ηγεσία, μαζί με την εξάλειψη, την αποφυγή ή τη διαφθορά των ελέγχων και των ισορροπιών – όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στις επιχειρήσεις, τον ακαδημαϊκό χώρο και άλλους τομείς της κοινωνίας.

Ας είμαστε σαφείς: Δεν μιλάμε εδώ για κάποιο συγκεκριμένο άτομο ή κυβέρνηση, αλλά μάλλον για ένα σύστημα διακυβέρνησης που έχει ένα σχεδόν αδιάσπαστο ιστορικό καταστροφών. Και για έναν προφανή λόγο: επειδή είμαστε εκ φύσεως ελαττωματικοί, είναι λάθος για οποιονδήποτε άνθρωπο να έχει απόλυτη εξουσία.

Χωρίς ελέγχους και ισορροπίες, αργά ή γρήγορα η επιχείρηση θα καταλήξει σε καταστροφή. Με τα γνωστά λόγια του Λόρδου Άκτον, «Η εξουσία τείνει να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».

* * *

Τώρα στο δεύτερο θέμα μας: οι δυνάμεις που μας διχάζουν σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό έως το διεθνές.

Κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, οι μορφωμένοι Δυτικοευρωπαίοι ένιωθαν ότι είχαν απαλλαγεί από ένα είδος φυλετισμού απορρίπτοντας τη θρησκευτικότητα του Μεσαίωνα και της Πρώιμης Νεωτερικής περιόδου, η οποία είχε δει καταστροφικούς θρησκευτικούς πολέμους. Κατέληξαν να ανταλλάξουν τη θρησκεία με τον εθνικισμό, ο οποίος έχει γίνει ένα ουσιαστικό δομικό στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας.

Αλλά ο εθνικισμός έχει δύο μορφές – η καλοήθης μορφή ήταν απλώς μια ιδέα, ένα σύνολο αξιών, που μπορούσε να ενώσει διαφορετικές ομάδες ανθρώπων σε μια γεωγραφική περιοχή κάτω από μια κοινή σημαία. Η κακοήθης μορφή του εθνικισμού, ωστόσο, βάζει μια φυλή πάνω από όλες τις άλλες και μας διχάζει. Υπήρξε ίσως η πιο καταστροφική δύναμη στην ανθρώπινη ιστορία, έχοντας σκοτώσει περισσότερα από 75 εκατομμύρια ανθρώπινα όντα μόνο μεταξύ 1914 και 1945 – και συνεχίζει να κοστίζει εκατομμύρια ζωές μέχρι σήμερα.

Ένα περίεργο στοιχείο των περισσότερων εθνικισμών είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζουν μακρινές αναμνήσεις με νέες ιδέες. Η διαδικασία περιλαμβάνει επιλεκτική μνήμη. Και δυστυχώς, στην περίπτωση των ορθόδοξων χωρών, ο εθνικισμός έχει μερικές φορές ευνοήσει παρελθούσες περιόδους εθνικής δόξας έναντι της συνδυασμένης λαμπρότητας του ορθόδοξου πολιτισμού.

Θρηνούμε για αυτή την ανισορροπία. Το 1872, η Πανορθόδοξη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης καταδίκασε κάθε προσπάθεια οργάνωσης της Εκκλησίας με βάση εθνοτικές ή φυλετικές ομάδες και όχι εδαφικές αρχές, λέγοντας: «Αρνούμαστε, επικρίνουμε και καταδικάζουμε τον φυλετισμό, δηλαδή τις φυλετικές διακρίσεις, τις εθνικές έριδες, τα μίση και τις διαφωνίες εντός της Εκκλησίας του Χριστού…»

Αλλά αυτή η αιρετική συμπεριφορά συνεχίζεται. Η έμφαση στην εθνική ή εθνοτική κληρονομιά είχε ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό της οικουμενικής μας οικογένειας, όπως φαίνεται πιο έντονα και βάναυσα σήμερα στη Ρωσία και την Ουκρανία. Αυτός ο παράνομος πόλεμος εκτιμάται ότι έχει ήδη κοστίσει περισσότερες από ένα εκατομμύριο ζωές – μια τεράστια και εντελώς περιττή τραγωδία.

Η τραγωδία έχει και μια πνευματική διάσταση: Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας έχει δώσει την ένθερμη υποστήριξή της στην εισβολή στην Ουκρανία και τη δολοφονία ομοεθνών της Ορθόδοξων Χριστιανών από το καθεστώς Πούτιν. Το έχει κάνει αυτό υπηρετώντας ένα ξεπερασμένο και αλλόκοτο αυτοκρατορικό δόγμα του Ρούσκι Μιρ , το οποίο έχει αναπτυχθεί από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Πράγματι, αν κάποιος χαρτογραφήσει τα περιγράμματα του σημερινού Πατριαρχείου Μόσχας πάνω στη σιλουέτα της πρώην σοβιετικής αυτοκρατορίας, θα δει γρήγορα μια σχεδόν σύγκλιση των δύο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο εκπλήρωσε την ελπίδα του Ουκρανικού Λαού να έχει τη δική του Αυτοδιοικούμενη, Αυτοκέφαλη Εκκλησία το 2019. Οι Ουκρανοί λαχταρούσαν την ελευθερία της συνείδησης κατά τη διάρκεια περισσότερων από 7 δεκαετιών καταπίεσης υπό το ρωσικό σοβιετικό σύστημα, το οποίο επανίδρυσε το Πατριαρχείο Μόσχας το 1917 για να το χρησιμοποιήσει για τους δικούς του σκοπούς. Αφού ο Στάλιν σχεδόν κατέστρεψε κάθε ίχνος Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης στην ΕΣΣΔ, αναγκάστηκε να την αναβιώσει το 1943, για να αντιμετωπίσει τους Ναζί εισβολείς. Δυστυχώς, αν και ο κομμουνισμός έπεσε, η Εκκλησία της Ρωσίας εξακολουθεί να αποτελεί όργανο του κράτους μέχρι σήμερα.

Οι Ουκρανοί, ωστόσο, δεν υπόκεινται πλέον σε μια εκκλησία που έχει συμβιβαστεί – έχουν την ελευθερία συνείδησης που επιθυμούσαν.

Παρακολουθούμε επίσης τα γεγονότα στην αιματηρή σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των τρομοκρατών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.

Είναι ειρωνεία της ιστορίας ότι τόσο η Γάζα όσο και η Δυτική Όχθη κυβερνήθηκαν από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για εκατοντάδες χρόνια, με χριστιανική πλειοψηφία μέχρι την μουσουλμανική κατάκτηση του 7ου αιώνα . Σήμερα, οι Χριστιανοί αποτελούν μειονότητα, με περίπου 20.000 στη Δυτική Όχθη και λιγότερους από 1.000 στη Γάζα.

Τρομοκρατηθήκαμε από τα άγρια ​​γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ και παραμένουμε τρομοκρατημένοι από τη συνεχιζόμενη απώλεια ζωών στη Γάζα. Στη Δυτική Όχθη, θρηνούμε την επίθεση της 7ης Ιουλίου φέτος από Ισραηλινούς εποίκους στο παλαιστινιακό χριστιανικό χωριό Ταϊμπέχ – το μέρος στο οποίο ο Ιησούς αποσύρθηκε πριν από το Πάθος Του (Ιωάννης 11:54) και την τελευταία πόλη στη Δυτική Όχθη που κατοικείται εξ ολοκλήρου από Χριστιανούς.

Προσβλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τις αραβικές χώρες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη για να βρουν έναν δρόμο προς την ειρήνη και την ευημερία για αυτά τα δύο εδάφη, για χάρη των Χριστιανών, των Εβραίων και των Παλαιστινίων, και θα υποστηρίξουμε μια τέτοια προσπάθεια με κάθε δυνατό τρόπο.

Αλλά δεν είναι μόνο τα έθνη που μάχονται το ένα το άλλο. Πάρα πολλοί από εμάς βρισκόμαστε σήμερα βαθιά διχασμένοι, οι οικογένειές μας, οι χώροι εργασίας μας και οι κοινότητές μας –

από την πολιτική…
με έμφαση στις διαφορές στην ταυτότητα – είτε πρόκειται για φυλή, θρησκεία, φύλο, εθνικότητα ή ικανότητες…
καταπολεμώντας τις ανισότητες πλούτου και ευκαιριών…
και από τους αλγόριθμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία μας τροφοδοτούν με μια σταθερή διατροφή ατόμων με παρόμοια νοοτροπία, βαθαίνοντας το χάσμα μας με εκείνους που μπορεί να έχουν διαφορετική νοοτροπία.
Αυτό είναι το τρίτο μας θέμα – τι μπορούμε να κάνουμε ως άτομα για να θεραπεύσουμε αυτές τις διαιρέσεις;

Είμαστε εδώ για να προσφέρουμε μια θρησκευτική οπτική στα παγκόσμια ζητήματα, επομένως δεν θα σας εκπλήξει το γεγονός ότι καταφεύγουμε στην πίστη για απαντήσεις. Αυτό που μπορεί να σας εκπλήξει είναι ο βαθμός στον οποίο οι Αμερικανοί ηγέτες έχουν θεωρήσει την πίστη ως θεμελιώδη για τη δημοκρατία και έχουν στραφεί στην πίστη για απαντήσεις.

Ας ξεκινήσουμε με μια ερώτηση:

Ποιοι υπερεθνικοί θεσμοί υπάρχουν που μπορούν να συνδέσουν τεράστιους αριθμούς ανθρώπων ανεξάρτητα από πολιτικό κόμμα, φυλή, φύλο, εθνικότητα, οικονομική τάξη, ηλικία ή εκπαίδευση;

Μόνο τα θρησκευτικά ιδρύματα είναι ικανά να αναλάβουν αυτό το έργο.

Και αυτό, αγαπητοί φίλοι, είναι μέρος της πρόκλησης: Στην Αμερική, οι θρησκευτικές κοινότητες έχουν μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Σχεδόν το 70% των Αμερικανών ήταν μέλη κάποιας εκκλησίας ή συναγωγής στη μεταπολεμική εποχή, αλλά ο αριθμός τους έχει μειωθεί απότομα από το 2000 – μια δημοσκόπηση της Gallup το 2020, για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι τα μέλη ήταν μόλις 47%.

Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του, που δημοσιεύτηκε στη Φιλαδέλφεια πριν από 229 χρόνια, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον δεν μάσησε τα λόγια του όταν επρόκειτο για την πίστη ως θεμέλιο της καλής διακυβέρνησης:

«Από όλες τις διαθέσεις και τις συνήθειες που οδηγούν στην πολιτική ευημερία, η θρησκεία και η ηθική είναι απαραίτητα στηρίγματα… [τα] πιο σταθερά στηρίγματα των καθηκόντων των ανθρώπων και των πολιτών».

Μακριά από τις μεμονωμένες σκέψεις ενός Προέδρου, αυτή η πεποίθηση ήταν σταθερή από την ίδρυσή της – πάρτε, για παράδειγμα, τα λόγια του Προέδρου Αϊζενχάουερ προς τους αποφοίτους της Ναυτικής Ακαδημίας το 1958:

«Βασικές αρχές και πεποιθήσεις του δημοκρατικού μας πολιτισμού είναι οι αρχές και οι πεποιθήσεις που μας έχουν ενώσει ως έθνος. Μεταξύ αυτών είναι η προσωπική ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Όλα αυτά έχουν τις ρίζες τους σε μια βαθιά ριζωμένη θρησκευτική πίστη – στην πίστη στον Θεό».

Αυτοί οι ηγέτες κατάλαβαν ότι, χωρίς πίστη – χωρίς πίστη σε αξίες που είναι υπερβατικές… που μας εμπνέουν ελπίδα… που μας διδάσκουν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον… που κατανοούν την πεσμένη μας φύση και συγχωρούν τις παραβάσεις μας και προσφέρουν μια πορεία προς την ολοκλήρωση – χωρίς πίστη, δεν έχουμε άγκυρα. Είμαστε ακυβέρνητοι. Μας κατακλύζει ο μηδενισμός, ο οποίος δεν είναι τόσο πίστη στο τίποτα, όσο μια χαοτική απελευθέρωση, ώστε να γίνουμε ικανοί για οτιδήποτε.

Και σήμερα με το διαδίκτυο, και ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχουμε ένα απύθμενο πηγάδι από «οτιδήποτε» να πιστέψουμε: τον πολλαπλασιασμό των θεωριών συνωμοσίας και των μιμήσεων… τις τάσεις αυτοβοήθειας που αλλάζουν σχεδόν εβδομαδιαίως… την πορνογραφία… τις εξτρεμιστικές αιρέσεις και λατρείες… τα σχέδια γρήγορου πλουτισμού… τη λατρεία του πλούτου… τη λατρεία της διασημότητας… την κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ… τη ριζοσπαστική πολιτική ως υποκατάστατο της θρησκείας… και πολλά άλλα.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικότερα, έχουν παράσχει ένα συγκλονιστικά αποτελεσματικό εργαλείο για διχασμό –

μέσω αλγορίθμων που ενισχύουν τις προκαταλήψεις μας αντί να ενθαρρύνουν την κριτική σκέψη που μπορεί να τις αμφισβητήσει,
δημιουργώντας εξαιρετικά κερδοφόρες εφαρμογές που μας επιτρέπουν να κρίνουμε και να επιτιθέμεθα ο ένας στον άλλον από απόσταση, σε ένα μέρος αποκομμένο από την ενσυναίσθηση και την ειλικρινή συζήτηση, και
διευκολύνοντας τον σχηματισμό εικονικών όχλων που επιτίθενται και καταστρέφουν άτομα που τολμούν να σκέφτονται, να μιλούν ή να ενεργούν διαφορετικά – κάτι που ευφημιστικά ονομάζεται «κουλτούρα ακύρωσης», αλλά ίσως περιγράφεται ακριβέστερα ως «ψηφιακή δημόσια εκτέλεση».
Προφανώς έχουμε ξεχάσει μερικές από τις πιο βασικές πολιτιστικές και πνευματικές μας άγκυρες.

Όταν μια γυναίκα που διέπραξε μοιχεία καταδικάστηκε σε θάνατο με λιθοβολισμό, ο Ιησούς είπε στους κατηγόρους της: «Όποιος ανάμεσά σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα εναντίον της» (Ιωάννης 8:7).

Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από το «θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου»; (Ματθαίος 22:39)

Τι συνέβη με την προτροπή «Μη κρίνετε, για να μην κριθείτε…»; (Ματθαίος 7:1)

Επαναλαμβάνουμε: Είμαστε εκ φύσεως ελαττωματικοί. Δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις και άλλοι οργανισμοί, αλλά και εμείς ως άτομα που χρειαζόμαστε ελέγχους και ισορροπίες – με τη μορφή θεϊκών εντολών, παραβολών, εντολών και παροιμιών, καθώς και των ανθρώπινων νόμων και συστημάτων δικαιοσύνης που συμπληρώνουν το θείο.

Αυτές οι δύο τάσεις έχουν μεγεθύνει σημαντικά τις διαιρέσεις μας τα τελευταία 25 χρόνια: τα πανταχού παρόντα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ικανά να χειραγωγούν τα συναισθήματά μας – σε συνδυασμό με την εκτεταμένη απώλεια πίστης σε έναν υπερβατικό Θεό, ο οποίος έχει δέσει τις ανθρώπινες κοινωνίες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ευτυχώς, υπάρχει λόγος για ελπίδα. Τα τελευταία χρόνια, μικρές ακτίνες φωτός έχουν αρχίσει να διαπερνούν το σκοτάδι και, με τη χάρη του Θεού, μπορεί με τον καιρό να φωτίσουν ένα μονοπάτι προς την αποκατάσταση της ισορροπίας και της ενότητας στην ανθρώπινη κοινωνία. Για παράδειγμα,

Η Καθολική εκκλησία στις ΗΠΑ έχει αποκτήσει σχεδόν 3 εκατομμύρια οπαδούς από το 2010, κυρίως ως αποτέλεσμα της μετανάστευσης, ενώ μια πρόσφατη μελέτη του Χάρβαρντ διαπίστωσε μια αύξηση στο ποσοστό των νέων που αυτοπροσδιορίζονται ως Καθολικοί.
Μια έρευνα σε Ορθόδοξες εκκλησίες στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέφερε αύξηση 78% στους προσηλυτισμένους από το 2019 έως το 2022.
Οι Εβραίοι αδελφοί μας στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης βιώσει μια αύξηση στην εμπλοκή τους με την πίστη και την κοινότητά τους, ειδικά μετά την τρομοκρατική επίθεση του 2023. και τέλος,
Μια εξέγερση κατά των ολέθριων επιπτώσεων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του ακατάλληλου περιεχομένου έχει ξεκινήσει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, με τους γονείς να ζητούν μεγαλύτερο έλεγχο του περιεχομένου που είναι διαθέσιμο στα ανήλικα παιδιά τους και τα σχολεία να απαγορεύουν τα έξυπνα τηλέφωνα στις τάξεις.
Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για το κενό και την αδιαθεσία που νιώθουν οι νεότερες γενιές. Η αναζήτηση νοήματος είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο ένστικτο και το να μην βρίσκει κανείς νόημα στη ζωή του είναι μια τραγωδία – μια τραγωδία που μπορεί να αποφευχθεί. Προσευχόμαστε οι νέοι να συμμετάσχουν σε αυτή την αναδυόμενη «επιστροφή στην πίστη» σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς – για το καλό τους και το καλό των κυβερνήσεών μας και της παγκοσμίως διασυνδεδεμένης κοινωνίας μας.

Είθε ο Θεός να μας ευλογήσει όλους με ακλόνητη πίστη και ένα συνεχές αίσθημα θαυμασμού για το θαύμα της ζωής που μας περιβάλλει.

Σας ευχαριστώ.