Δημοσιεύθηκε: Σάββατο 1 / 3 / 2025 , 22:34 από news_room

Ρεπορτάζ – Φωτογραφίες: Βαγγέλης Καρπαθάκης

Με την συμμετοχή πλήθους κόσμου από την περιοχή της Αθήνας και των Νοτίων Προαστίων των Αθηνών τελέστηκε σήμερα 1 Μαρτίου 2025 ο μέγας αρχιερατικός πανηγυρικός εσπερινός για την εορτή της Ιεράς Μνήμης του Αγίου Νικολάου του Πλανά, του απλού ιερέα εκ της νήσου Νάξου, στον περικαλλή ιερό ναό που βρίσκεται επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης στην Αθήνα.

Στον εσπερινό χοροστάτησε κατόπιν αδείας και ευλογίας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, ο σεβ. Μητροπολίτης Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ, συμπαραστατούμενος του Πρωτοσύγκελου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Αρχιμανδρίτη Βαρνάβα Θεοχάρη, και συμμετεχόντων ιερέων από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και όμορων Μητροπόλεων.

Τον θείο λόγο της πανηγύρεως κήρυξε αδεία και ευλογία του Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ. ο Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών ο οποίος μεταξύ άλλων σημείωσε: *«Απόψε λοιπόν έχοντας ενώπιων μας το ιερό σκήνωμα του Οσίου Πατρός ημών Νικολάου του Πλανά, έρχονται στο νου μας σκέψεις οι οποίες αυτή την προπαρασκευαστική περίοδο του Τριωδίου στην οποία βρισκόμαστε και ολοκληρώνεται αύριο αφού από τη Δευτέρα εισερχόμαστε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, έχουν άμεση σχέση και λέγω ότι όπως καλά γνωρίζετε, η Εκκλησία την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, τη Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μας θύμισε ότι ο οδηγός μας στην πνευματική ζωή πρέπει να είναι η ταπείνωση.

Τη δεύτερη Κυριακή του Ασώτου η Αγία μας Εκκλησία μας θύμισε ότι επίσης ο οδηγός μας στην πνευματική ζωή πρέπει να είναι η μετάνοια.

Την τρίτη Κυριακή των Αποκριών η Αγία μας Εκκλησία μας θύμισε και πάλι ότι ο οδηγός μας στην πνευματική ζωή είναι η αγάπη. Η αγάπη που δεν πρέπει να είναι μια φθηνή αγαπολογία αλλά η αγάπη αυτή η οποία είναι ουσιαστικά ο τρόπος με τον οποίο έζησε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός και αυτόν τον τρόπο έκαναν βίωμά τους όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας που είναι ο Χριστός μας παρατεινόμενος εις τους αιώνας κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Και την αυριανή Κυριακή συν Θεώ Αγίω η Αγία μας Εκκλησία θα ασχοληθεί με δύο όρους, τους όρους “θησαυρό” και τον όρου “καρδιά” και θα μας αναλύσει μέσα από το αυριανό ιερό Ευαγγέλιο ότι πρέπει να κατανοήσουμε ότι όπου είναι η καρδιά μας εκεί βρίσκεται και ο θησαυρός μας.

Τι σχέση λοιπόν έχουν όλα αυτά με τον Άγιο που έχουμε ενώπιον μας και του οποίου κυκλώνουμε το Ιερό Σκήνωμα και την Αγία Κάρα και καλούμαστε να τον έχουμε και αυτόν ως πρότυπο στην πνευματική μας ζωή αλλά και σε αυτό το πέλαγος των αρετών το οποίο ξ΄ανοίγεται μπροστά μας από αύριο το απόγευμα με τον πρώτο κατανυκτικό Εσπερινό ή αλλιώς τον Εσπερινό της Συγγνώμης.

Ο Άγιος αυτός έζησε με απόλυτη και ταπείνωση και βέβαια με πολλή αγάπη αλλά και οι χτύποι της καρδιάς του ήταν συντονισμένοι με το θησαυρό του. Ο Θησαυρός του Αγίου Νικολάου του Πλανά δεν ήταν άλλος από το Σωτήρα και Λυτρωτή μας, από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό ο οποίος είναι το Άλφα και το Ωμέγα και πρέπει να είναι το Άλφα και το Ωμέγα στη ζωή μας.

Είναι ο Ων, ο Ην και ο Ερχόμενος. Είναι αυτός ο οποίος μας δίδει χαρά, μας δίδει δύναμη, ζεσταίνει την καρδιά μας, μας παρηγορεί στις θλίψεις, μας ενισχύει στις δυσκολίες και είναι πάντοτε για μας υπόδειγμα διότι αυτός είναι μεσίτης Θεού και ανθρώπων και αυτός είναι ο τρόπος τον οποίον η ζωή του αποτελεί το υπόδειγμα το οποίο πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι και βέβαια ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έκαμε βίωμα και πράξεις στη ζωή του. Θέλω λοιπόν να μου επιτρέψετε τρεις μόνο σκέψεις να αναφέρω για αυτή την αγάπη την οποία διέθετε ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς. Αυτή η αγάπη ήταν πρώτον μια ανιδιοτελής αγάπη. Μια αγάπη η οποία προσφέρεται σε όλους χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα.

Μια αγάπη η οποία ου ζητεί τα εαυτής όπως ο Μέγας Απόστολος των Εθνών ομολογεί “ου παροξύνεται, ού λογίζεται το κακόν, ού χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία”. Η  πάντα στέγουσα, πάντα πιστεύουσα, πάντα ελπίζουσα, πάντα υπομένουσα και ουδέποτε εκπίπτουσα αγάπη είναι αυτή την οποία διακήρυσσε με τη ζωή του και τα έργα του ο διαπρύσιος κήρυκας της αγάπης. Ο Άγιος Νικόλαος, ο ηγιασμένος ιερέας του υψίστου. Αυτός ο οποίος προσέτρεχαν σε εκείνον πολλές ψυχές και έβρισκαν ανάπαυση. Γιατί; Γιατί ακριβώς αυτή την αγάπη την έκανε πράξη, βίωμα, τρόπο ζωής και δεν ήταν κενός λόγος. Λόγος κενός με έψιλον . Λόγος δηλαδή ο οποίος ήταν κούφιος. Αλλά λόγος ο οποίος μεταφράζεται με τη ζωή του και τα έργα του.

Και γνωρίζουμε βέβαια πώς ο Θεός τον αντάμειψε και όταν δεν είχε πρόσφορο να λειτουργήσει και όταν στη Θεία Λειτουργία τον διακονούσαν άγγελοι και όταν βέβαια με τις ώρες τελούσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Όχι τόσο για να μνημονεύει τη σωρεία των ονομάτων αλλά γιατί δεν ήθελε να αποχωρίζεται ούτε προς λεπτό από τον εράσμιο νυμφίο της καρδίας του. Από τον Κύριο τον Ών που είπαμε, των νυν και τον ερχόμενο. Αυτόν δηλαδή ο οποίος ήταν το μοναδικό του εντρύφημα, η χαρά και η ζωή του.

Βέβαια η αγάπη του Αγίου Νικολάου του Πλανά είχε και έναν άλλο χαρακτήρα. Ήταν η αγάπη η οποία κουράζεται γιατί η αγάπη είναι αυτή η οποία αν δεν τρέξει στα νοσοκομεία, αν δεν τρέξει στις φυλακές, αν δεν τρέξει όπου υπάρχει ανάγκη δεν είναι αγάπη πραγματική. Είναι αγάπη χωρίς πραγματικό αντίκρισμα αφού αυτός που αγαπά κουράζεται αδελφοί μου. Πολλές φορές θυσιάζει από τον προσωπικό του χρόνο, από την προσωπική του ξεκούραση, από την προσωπική του ανάπαυση, γιατί όποιος αγαπά πραγματικά δεν περπατά αλλά πετά.

Είναι αυτός ο οποίος θεωρεί ότι ο άλλος στον άλλον μάλλον θα βρει τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Έτσι λοιπόν ένα άλλο χαρακτηριστικό της αγάπης του Αγίου Νικολάου του Πλανά και το οποίο το βρίσκουμε να υπάρχει πραγματικά έντονα στο βίο του είναι η διακονία του συνανθρώπου ως εικόνα Θεού και με προσωπική του εξάντληση και δίδοντας κάθε ικμάδα της ζωής του. Και βέβαια ένα άλλο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι ότι η αγάπη αυτή ξοδεύεται. Η αγάπη αυτή δεν είναι ανέξοδη, δεν είναι μια αγάπη η οποία δεν έχει κόστος.

Η αγάπη κατά Χριστόν αγάπη και όχι όπως είπαμε φθηνή αγαπολογία είναι αυτή η αγάπη η οποία δίδει και από το υστέρημά της προκειμένου να αναπαύσει τον αδερφό και επειδή σε κανέναν σήμερα δεν περισσεύουν τα χρήματα είναι αυτή η αγάπη η οποία δίδει όπως είπαμε από το χρόνο, από την προσωπική ξεκούραση, από το είναι του ανθρώπου ο οποίος θέλει να στηρίξει, να ενισχύσει τον αδερφό του. Αυτή είναι όπως είπα και πρίν, είναι ότι δίδεται αδιάκριτα προς όλους, χωρίς να κοιτάζει χρώμα, φύλο, ηλικία. Δίδεται προς όλους γιατί έτσι μιμείται την αγάπη του Σωτήρος Χριστού μας. Αυτή η αγάπη είναι που καθιστά θησαυρό της ψυχής μας τον Νυμφίο των Καρδιών μας, τον αγαπημένο μας Σωτήρα Χριστό.

Άσκηση λοιπόν, προσευχή, ελεημοσύνη, μελέτη, νηστείες, αγρυπνίες, όπως θα ακούσουμε και στο απολυτίκιο του Αγίου σε λίγο, που είχε η καρδιά του Αγίου, ως τρόπο ζωής, την ζωή του Χριστού μας».

*Μετεγγραφή από ηχητικό απόσπασμα.