Δημοσιεύθηκε: Κυριακή 26 / 7 / 2026 , 12:59 από news_room
Ακολουθεί ολόκληρο το κήρυγμα του σεβ. Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης κ. Συμέων από την Θεία Λειτουργία της εορτής της Αγίας Παρασκευής – 26 Ιουλίου 2026
«Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε.»
Οι Άγιοι, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι τα τέκνα του Θεού, τα τέκνα του Ουρανίου Πατρός. Εκείνοι που πίστεψαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, που Τον ακολούθησαν με μοναδική αυταπάρνηση και που ακόμη, όταν οι περιστάσεις το απαίτησαν, προσέφεραν θυσία τη ζωή τους για την αγάπη του Χριστού.
Σήμερα τιμούμε μία οσιομάρτυρα της πίστεώς μας, την Αγία Παρασκευή, προς τιμήν της οποίας συνήλθαμε σήμερα, Κυριακή, με αγαθή σύμπτωση, να τελέσουμε το Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και να τιμήσουμε τη μεγάλη Οσία και Μάρτυρα. ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ: Με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια η πανήγυρη της Αγίας Παρασκευής στον Ιερό Ναό της Νέας Σμύρνης
Ακούστηκε η συγκεκριμένη Αποστολική περικοπή από την προς Γαλάτας Επιστολή του Αποστόλου Παύλου.
Και τι μας είπε; Ότι όλοι μας, «πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Όλοι, όλοι οι πιστοί, όλοι οι βαπτισμένοι στο όνομα του Τριαδικού Θεού, είμαστε παιδιά του Θεού «διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Τέκνο, λοιπόν, του ζώντος και αληθινού Θεού είναι και η Αγία Παρασκευή. Γνωρίζετε τα σημαντικότερα σημεία του βίου της. Γεννήθηκε στα περίχωρα της Ρώμης, επί αυτοκράτορος Αδριανού, μέσα στους κόλπους μιας χριστιανικής οικογένειας.
Οι γονείς της, αγαθοί στην πίστη και στην πολιτεία τους, ήταν και οι δύο χριστιανοί. Και συνέτειναν, με το αίσθημα του φόβου του Θεού αλλά και της αγάπης προς το παιδί τους, που ήρθε ως καρπός προσευχής, ώστε να ανατραφεί χριστιανικά και να ζήσει μέσα στο ευλογημένο περιβάλλον μιας χριστιανικής οικογένειας. Έτσι, λοιπόν, η Αγία Παρασκευή αγάπησε τον Χριστό, αφιέρωσε τον εαυτό της στον Χριστό και, εν τέλει, έγινε και η ίδια κήρυκας του Ευαγγελίου της σωτηρίας, αφού περιήλθε πλήθος διαφόρων τόπων, ευαγγελιζόμενη την αγάπη προς τον Χριστό, τη νέα χριστιανική πίστη και την ελπίδα της Βασιλείας του Θεού. Οι περιστάσεις το απαίτησαν. Ήταν χρόνια φοβερών διωγμών κατά της πίστεως. Εντέλει, όχι μόνο διώχθηκε, όχι μόνο υποχρεώθηκε να μετακινηθεί σε διάφορα μέρη, αλλά και θυσιάστηκε για την αγάπη του Χριστού. Σήμερα η Εκκλησία, διά των αιώνων, αλλά και εμείς οι σημερινοί πιστοί, τιμούμε τη μνήμη της και επικαλούμαστε τις πρεσβείες της.
Όμως, τέκνα του Θεού είμαστε και όλοι εμείς, οι χριστιανοί, αγαπητοί μου αδελφοί, από την ώρα που πιστεύουμε στον Χριστό, που αποδεχόμαστε το μεγάλο Μυστήριο του Βαπτίσματος, με το οποίο εντασσόμαστε στο σώμα της Εκκλησίας και γινόμαστε μέλη αυτής της μεγάλης οικογένειας των χριστιανών. Γινόμαστε, πράγματι, και παιδιά του Θεού. Πώς ακριβώς; Ποιος είναι ο τρόπος; Τον διευκρινίζει ο Απόστολος Παύλος: «διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Και, όπως λένε οι ερμηνευτές, δηλαδή διά της πίστεως εις τον Χριστό. Η πίστη μας προς το πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου είναι εκείνη η οποία μας αξιώνει να αναδειχθούμε, μέσα από τη θεία υιοθεσία, παιδιά του Ζώντος και Αληθινού Θεού.
Όπως λέγει ο Ευαγγελιστής: «Ὅσοι δὲ ἔλαβον Αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Όσοι πίστευσαν, όσοι αποδέχθηκαν δηλαδή τον Χριστό, έδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι. Να γίνουμε, να ονομαστούμε παιδιά του Θεού. Είναι η μεγάλη κλήση που στον καθένα μας απευθύνει ο Χριστός και που καλούμεθα ο καθένας να ανταποκριθούμε.
Βέβαια, σήμερα βαπτίζουμε και τα νήπια, όχι γιατί ακριβώς θέλουμε να εκβιάσουμε τη θέληση παιδιών που δεν έχουν την αναγκαία συνείδηση, αλλά γιατί πρέπει να το ξέρετε, γιατί είναι κάτι το οποίο εύκολα αποτελεί αφορμή κατηγορίας μας. Γιατί απλούστατα, αποφασίζουν οι Χριστιανοί γονείς του νηπίου. Εκείνοι οι οποίοι έφεραν στον κόσμο αυτό το μικρό παιδάκι, το βρέφος, εκείνοι και καθορίζουν, εκείνοι και αποφασίζουν να γίνει Χριστιανός. Από τα πρώτα βήματα της ζωής του, να μπει μέσα στην Εκκλησία, να γίνει μέλος της Εκκλησίας, κοινωνός της Χάριτος του Θεού.
Έτσι, λοιπόν, παιδιά του Θεού είμαστε όλοι εμείς οι Χριστιανοί, όλοι εμείς οι οποίοι πιστέψαμε στον Χριστό και οι οποίοι αποδεχτήκαμε αυτή την ύψιστη τιμή να είμαστε υιοί και θυγατέρες, παιδιά του Αληθινού Θεού. Όπως μας λέγει ο Κύριος στους μακαρισμούς: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται». Θα ονομαστούν παιδιά του Θεού εκείνοι οι οποίοι επιδιώκουν, επιζητούν και εργάζονται για την εγκαθίδρυση της ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων. Και όσοι κάνουν το καλό, όσοι δεν αδικούν, όσοι δανείζουν χωρίς ελπίδα να τους αποδοθεί το δάνειο, όσοι στέκονται γεμάτοι αγάπη προς τον διπλανό τους, υιοί Θεού κληθήσονται.
Θα ονομαστούν, θα είναι παιδιά του Αληθινού Θεού. Όλοι μας, λοιπόν, παιδιά του Θεού. Και όπως τα παιδιά μιας οικογένειας, τα παιδιά μας, έχουν και δικαιώματα και τιμητικές διακρίσεις και χαρίσματα, έτσι ακριβώς κι εμείς οι Χριστιανοί. Είμαστε εκείνοι οι οποίοι αξιωθήκαμε να πιστεύουμε στον Χριστό. Βαπτιστήκαμε, γίναμε μέλη της Εκκλησίας και ακόμη μέλη σφραγισμένα με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Στο βάπτισμά μας, αν προσέξουμε, αν και δεν κάνουμε θόρυβο όπως γίνεται συνήθως, εντάσσεται και το μεγάλο άλλο Μυστήριο του Χρίσματος. Μας χρίζει το νεοφώτιστο παιδί, το βρέφος, σε πολλά σημεία του σώματος, ο λειτουργός με το Άγιο Μύρο. Και λαμβάνουμε, με τον τρόπο αυτό τον αισθητό, τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος. Είμαστε, λοιπόν, όλοι σφραγισμένοι με την ανεξίτηλη σφραγίδα της χάριτος προς τον Θεό. Ζούμε μέσα στην Εκκλησία. Αναπνέουμε μέσα σε αυτόν τον ευλογημένο πόρο της κοινής λατρείας και της προσευχής. Μετέχουμε στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Προσερχόμαστε στο ποτήριο της ζωής και γινόμαστε κοινωνοί του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Και ακόμη μέσα μας είναι εγκαθιδρυμένη η ελπίδα της Βασιλείας του Θεού, η προσδοκία της αιώνιας ζωής. Η συμμετοχή μας στη δόξα, την ειρήνη της κοινωνίας όλων των Αγίων. Να γίνουμε, δηλαδή, κληρονόμοι του Θεού, της Βασιλείας Του, και συγκληρονόμοι μαζί με τον Χριστό, όπως λέγει προς την Εκκλησία της Ρώμης ο Απόστολος Παύλος. Τα παιδιά όμως, τα παιδιά μας, δεν έχουν μόνο προνόμια, τιμητική μεταχείριση, αλλά και καθήκοντα. Και το πρώτο καθήκον ενός παιδιού είναι να αγαπά, να ανταποκρίνεται στην αγάπη που του δείχνουν οι γονείς του. Έτσι, λοιπόν, και εμείς ως Χριστιανοί έχουμε χρέος να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη του Θεού.
Εκείνος πρώτος μας αγάπησε. Εκείνος απέστειλε στον κόσμο τον Μονογενή Υιό Του και θυσιάστηκε για μας. Άρα και εμείς οφείλουμε να ανταποδίδουμε, να ανταποκρινόμαστε σε αυτή την αγάπη. Ένα παιδί, όχι απλώς όπως το λέμε «καλό παιδί», αλλά κάθε παιδί, οφείλει να υπακούει στους γονείς του.
Η λέξη υπακοή σήμερα κάπως ενοχλεί στα αυτιά τους, γιατί το παραμύθι της ελευθερίας και η πιπίλα αυτή που πιπιλίζεται στα χείλη πολλών, νομίζουμε ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει παρά μόνο ελευθερία. Υπάρχει ελευθερία, η αληθινή ελευθερία, αλλά παράλληλα υπάρχει και η υπακοή, το χρέος, το καθήκον, όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Και ένα παιδί σωστά χριστιανικά μεγαλωμένο υπακούει στους γονείς του. Επομένως και εμείς υπακούουμε στον Ουράνιο Πατέρα μας και ανταποκρινόμαστε στο θέλημά Του. Γιατί υπακοή δεν είναι μια λέξη κούφια χωρίς περιεχόμενο.
Όταν λέμε «υπακούουμε στον Θεό και Πατέρα μας», σημαίνει ότι υπακούουμε στο θέλημά Του. Τηρούμε τις εντολές Του και ακόμη εφαρμόζουμε όλα όσα επιτάσσει ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του. Είναι μεγάλο πράγμα ως Χριστιανοί να κατανοούμε αυτή την ευθύνη της αγάπης αλλά και, ταυτόχρονα, της υπακοής. Και φυσικά, και ένα τρίτο: όποιος είναι Χριστιανός θέλει να παραμένει Χριστιανός. Αγωνίζεται να μην μετακινηθεί από την ελπίδα του Ευαγγελίου, από τη σχέση αυτή με την αγάπη και την υπακοή προς το θέλημα του Θεού. Άρα, ό,τι μας απομακρύνει, η αμαρτία, η ποικιλώνυμη αμαρτία, η καταστρατήγηση των εντολών του Θεού, έρχεται να αναιρέσει αυτή τη σχέση αγάπης προς τον Θεό, αυτή την υιότητα που έχουμε προς τον Θεό και Πατέρα μας. Και φυσικά να άρει και το δικαίωμα που έχουμε της κληρονομίας της Βασιλείας του Θεού. Σίγουρα έχετε ακούσει ότι πολλοί γονείς αναγκάστηκαν σε κάποια στιγμή, λόγω φοβερά προκλητικής και απαράδεκτης συμπεριφοράς των παιδιών τους, να τα αποκληρώσουν. Δηλαδή, να καταργήσουν, να αρνηθούν κάθε δικαίωμα στα παιδιά τους αυτά, εξαιτίας της απαράδεκτης συμπεριφοράς τους, κάθε δικαίωμα κληρονομίας σε ό,τι η οικογένειά τους διαθέτει. Έτσι, λοιπόν, και εμείς, η απομάκρυνσή μας από τον Θεό, η υποδούλωσή μας στα πάθη, το να φλερτάρουμε με την αμαρτία, το να αθυμούμε σε ό,τι ακριβώς αρνείται τον Θεό και το θέλημά Του, αφαιρεί και το δικαίωμα, με το οποίο είμαστε προορισμένοι, στη Βασιλεία του Θεού. «Μὴ πλανᾶσθε», λέει ο Απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους, «οὔτε πόρνοι, οὔτε ἄδικοι, οὔτε μοιχοί, οὔτε μαλακοί, οὔτε ἀρσενοκοῖται, οὐ κληρονομήσουσιν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
Μια συμπεριφορά που δείχνει άρνηση του Θεού και υποταγή του βαπτισμένου, ωστόσο, Χριστιανού στο θέλημα της αμαρτίας και του πονηρού, του αφαιρεί, του αίρει το δικαίωμα αυτό το ιερό, να είναι κληρονόμος της Βασιλείας του Θεού. Αδελφοί μου, πολλοί εκ των ανθρώπων καυχώμεθα για την οικογενειακή μας προέλευση, το όνομα που μας έδωσαν οι γονείς μας, το οικογενειακό όνομα, τη θέση την οποία κατέχουμε, τους τίτλους τους οποίους αποκτήσαμε. Βεβαιωθείτε ότι για εμάς τους Χριστιανούς το όνομα του πιστού Χριστιανού είναι ο πιο μεγάλος και ο πιο υψηλός τίτλος. Το ότι είμαστε Χριστιανοί και μέλη της Εκκλησίας είναι η ύψιστη τιμή που μας έχει κάνει η αγάπη του Θεού. Αυτό το όνομα οφείλουμε να το τιμούμε. Αυτή την κλήση που μας απηύθυνε ο Θεός οφείλουμε να την αποδεχτούμε και να ανταποκριθούμε. Εκείνος, ο Θεός και Πατέρας μας, και εμείς όλοι και ο καθένας του Χριστού, τα αφοσιωμένα και αγαπημένα παιδιά, όπως η Μεγαλομάρτυς, η οσιομάρτυς καλύτερα, Αγία Παρασκευή.
