Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 16 / 2 / 2026 , 14:38 από news_room

Κυριακή της Απόκρεω – Κήρυγμα π. Αντωνίου Χρήστου: Η Κρίση της αγάπης και η ευθύνη μας απέναντι στον αδελφό

Με λόγο πατρικό, ο π. Αντώνιος Χρήστου, στο κήρυγμα του για την Κυριακή της Απόκρεω και την τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου, ανέδειξε τη βαθιά παιδαγωγία της Εκκλησίας μας, η οποία προετοιμάζει σταδιακά τους πιστούς για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Όπως επεσήμανε ο π. Αντώνιος, τίποτε δεν είναι τυχαίο στην πνευματική αυτή πορεία. Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου δίδαξε την αξία της ταπείνωσης, ενώ εκείνη του Ασώτου Υιού ανέδειξε τη δύναμη της μετάνοιας και τη φιλάνθρωπη αγκαλιά του Θεού Πατέρα που πάντοτε περιμένει την επιστροφή του ανθρώπου.

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, τόνισε ο π. Αντώνιος, η Εκκλησία μάς φέρνει ενώπιον μιας αλήθειας που συχνά αποφεύγουμε: της Τελικής Κρίσεως. Υπάρχει κρίση και αυτή έχει συγκεκριμένα κριτήρια. Η σωτηρία δεν αποτελεί ατομική υπόθεση ούτε περιορίζεται σε μια εξωτερική θρησκευτικότητα. Αντιθέτως, περνά μέσα από τη στάση μας απέναντι στον συνάνθρωπο. Ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε στον αδελφό μας αποκαλύπτει αν αγαπούμε αληθινά τον Θεό, αφού κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Του.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο γεγονός ότι ο Χριστός ταυτίζεται με τον πάσχοντα άνθρωπο: τον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον ξένο, τον ασθενή, τον φυλακισμένο. Η έμπρακτη αγάπη προς αυτούς είναι αγάπη προς τον ίδιο τον Κύριο. Αντίθετα, η αδιαφορία δεν αποτελεί απλώς παράλειψη, αλλά επιλογή απομάκρυνσης από τον Θεό. Η κόλαση, όπως διευκρίνισε, δεν είναι τιμωρία εκδικητική, αλλά συνέπεια της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου να ζει χωρίς αγάπη και χωρίς σχέση.

Σε ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό σημείο του κηρύγματος, υπογράμμισε ότι ακόμη και ο διάβολος γνωρίζει τις Γραφές, αγρυπνεί και δεν αμελεί, όμως δεν μετανοεί ποτέ. Η μετάνοια είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί τον άνθρωπο και του δίνει τη δυνατότητα σωτηρίας. Όσο ζούμε, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε, να διορθώσουμε, να ανοίξουμε την καρδιά μας.

Ο π. Αντώνιος στάθηκε επίσης στο γεγονός ότι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, τόσο οι δίκαιοι όσο και όσοι δεν έπραξαν την αγάπη απορούν για το «πότε» συνάντησαν τον Χριστό. Αυτό φανερώνει ότι η αληθινή φιλανθρωπία δεν γίνεται για προβολή ή ανταμοιβή, αλλά ως φυσική έκφραση μιας καρδιάς που αγαπά. Παράλληλα, προειδοποίησε για τον κίνδυνο της κατάκρισης, που έχει γίνει σχεδόν καθημερινή συνήθεια στη σύγχρονη κοινωνία, υπενθυμίζοντας ότι εύκολα μπορούμε να βρεθούμε στη θέση εκείνου που σήμερα κρίνουμε.

Αναφερόμενος στην έννοια της εκκλησιαστικής κοινότητας, επισήμανε ότι οι πιστοί δεν συνδέονται μόνο με δεσμούς αίματος, αλλά κυρίως με δεσμό Πνεύματος. Από την ίδια κολυμβήθρα αναγεννηθήκαμε και κοινωνούμε το ίδιο Σώμα και Αίμα Χριστού. Αυτή η πνευματική συγγένεια θεμελιώνει την αδελφότητα μέσα στην Εκκλησία και καλεί σε έμπρακτη συμπαράσταση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη σύγχρονη πραγματικότητα της αποξένωσης και της ψηφιακής εποχής, όπου ο άνθρωπος συχνά μετατρέπεται σε αριθμό ή σε απρόσωπη παρουσία πίσω από μια οθόνη. Ο χριστιανός, όμως, καλείται να βλέπει πρόσωπα και όχι εικόνες, να διακρίνει την ανάγκη πίσω από τα φαινόμενα και να ενεργεί με διάκριση και αγάπη, ακόμη και στα κρυφά, γνωρίζοντας ότι ο Θεός βλέπει και γνωρίζει τα πάντα.

Στο πλαίσιο αυτό, υπενθύμισε ότι η ζωή αυτή είναι ο χρόνος της μετάνοιας και της προετοιμασίας. Μετά το τέλος της επίγειας πορείας, ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να μεταβάλει ο ίδιος την κατάστασή του, γι’ αυτό και η Εκκλησία προσεύχεται για τους κεκοιμημένους. Το αίτημα «Κύριε, ελέησον» αποκτά βαθύ υπαρξιακό νόημα, καθώς το έλεος του Θεού είναι έκφραση της άπειρης φιλανθρωπίας Του.

Κλείνοντας, ο π. Αντώνιος κάλεσε τους πιστούς σε έναν καθημερινό πνευματικό απολογισμό. Όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως ότι ο Χριστός θα έρθει «κρίναι ζώντας και νεκρούς», έτσι καλούμαστε να ζούμε με συναίσθηση ευθύνης. Να εξετάζουμε κάθε βράδυ αν σταθήκαμε όπως έπρεπε απέναντι στον Θεό και στον συνάνθρωπο ή αν περιοριστήκαμε σε μια αυτάρεσκη και ατομοκεντρική ζωή.

Η Κυριακή της Απόκρεω, κατέληξε, δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση της Κρίσεως, αλλά πρόσκληση αγάπης. Πρόσκληση να δούμε τον Χριστό στο πρόσωπο κάθε αδελφού, να μοιραστούμε τον πόνο και τη χαρά, να ζήσουμε εκκλησιαστικά και κοινοτικά. Διότι, όπως υπενθύμισε με τον λόγο του Κυρίου, «ο ελεών πτωχόν ελεεί τον Θεό».

Ακολουθεί ολόκληρο το *κήρυγμα του π. Αντωνίου Χρήστου: 

Σήμερα, αδερφοί μου, Κυριακή της Αποκρέων, τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου και βλέπουμε ότι η Αγία μας Εκκλησία πάντοτε τα έχει θεσπίσει πάρα πολύ ωραία και πάρα πολύ ψυχοφέλιμα.

Την πρώτη Κυριακή είδαμε τον Τελώνη και τον Φαρισαίο όπου δικαιώθει ο Τελώνης και όχι ο Φαρισαίος που ήταν μεν δίκαιος της πράξης αλλά είχε πολλή ιδέα για τον εαυτόν του ενώ ο Τελώνης είχε ταπείνωση. Τη δεύτερη Κυριακή είδαμε το Ασώτου του Υιού, όπου και μακριά να πάμε πάντα μας περιμένει ο σπλαχνικός Πατέρας στην αγκαλιά του, άρα η μετάνοια είναι βασικό πράγμα στη ζωή μας. Αλλά σήμερα βλέπουμε ότι τελικά υπάρχει και κρίση. και κρίση με συγκεκριμένα κριτήρια, γιατί η σωτηρία μας δεν είναι ατομικό θέμα, αλλά περνάει μέσα πώς εμείς φερόμαστε στους αδελφούς μας, και κατά συνέπεια στον ίδιο τον Θεό. Αφού ο Θεός και κάθε συνάνθρωπος είναι εικόνα του Θεού, άρα λοιπόν εμείς αν αγαπάμε τον Θεό που δεν βλέπουμε, το δείχνουμε πώς φερόμαστε στον αδελφό τον οποίο βλέπουμε, ο οποίος αδελφός είναι σε διάφορες φάσεις. Μπορεί να είναι σε ένδεια, μπορεί να είναι ασθενής, μπορεί να είναι σε φυλακή και άρα λοιπόν εμείς οφείλουμε να συμπαραστεκόμεθα όπως δείχνει το Ευαγγέλιο. Γιατί όποιος δεν το κάνει αυτό έχει συνέπειες, όχι τιμωρία συνέπειες, αλλά με την έννοια της επιλογής μας να είμαστε χωριστά από τον συνάνθρωπο και χωριστά από τον Θεό οπότε η συνέπεια είναι κάτι που δεν ανήκει στον άνθρωπο είναι ετοιμασμένη η κόλαση για τον διάβολο και για τους αγγέλους του, αλλά εάν εμείς δεν μετανοούμε, τότε ουσιαστικά οδεύουμε προς τα εκεί, γιατί ο διάβολος θα κάνει όλα καλύτερα από εμάς. και προσεύχεται καλύτερα, δεν κοιμάται καθόλου, δεν αγρυπνεί και όλα αυτά επικοινωνεί με τον Θεό, ξέρει τις γραφές απ’ έξω και ανακατωτά, ένα δεν κάνει μόνο, δεν μετανοεί ποτέ στη ζωή του. Άρα λοιπόν εμείς σε αυτό μπορούμε να υπερβούμε.

Το θέμα είναι και δύο κατηγορίες αυτών των ανθρώπων που είδαμε στο Ευαγγέλιο δεν είχαν συνείδηση πότε, οι Κυρίοι, και οι δίκαιοι το είπαν αυτό και οι άνθρωποι που δεν έκαναν αυτά που έπρεπε, είχαν αυτή την απορία. Γι’ αυτό λοιπόν πάντοτε το λέει αυτό η Εκκλησία και το τονίζει ότι οφείλουμε τον κάθε άνθρωπο να τον συμπαραστεκόμεθα σε όποια φάση και να είναι και κυρίως να μην τον κατακρίνουμε. Γιατί εδώ έχουμε φτάσει, να κάθε φορά, να βγάζουμε κρίση και να λέμε αυτός είναι έτσι, αυτός έφτασε σε αυτήν την κατάσταση για αυτόν τον λόγο και με αποτέλεσμα να ξεχνάμε ότι μπορούμε και εμείς να είμαστε στη δικιά του θέση ή κάποιος από τους δικούς μας οικείους. Αλλά ενώ στους οικείους συντρέχουμε γιατί ακριβώς είναι αίμα μας. Το θέμα είναι ότι στην Εκκλησία συντρέχουμε γιατί είναι πνεύμα, είναι δηλαδή μέσα από την κολυμπήθρα της Εκκλησίας μας και κοινωνούσε το ίδιο σώμα και αίμα του Χριστού. Γι’ αυτό λοιπόν είμαστε αδέλφια, αδελφοί λέει κάθε επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Για αυτούς τους λόγους ότι μπορεί να μην είμαστε με το αίμα μας αλλά είμαστε κατά πνεύμα αδέλφια γιατί έχουμε Πατέρα τον ίδιο τον Θεό. Αυτό λοιπόν να αντιληφθούμε και να το έχουμε στη ζωή μας, σε μια ζωή η οποία συνεχώς όσο πιο αστικοποιείται τόσο πιο πολύ γίνεται αποξενωμένη τους ανθρώπους. Και δυστυχώς τώρα και με την ψηφιακή εποχή την οποία ζούμε αρχίζουμε και δεν βλέπουμε τον άνθρωπο εικόνα, σάρκα, αλλά τον βλέπουμε μια ψηφιακή κατάσταση, έναν αριθμό τον οποίο δεν μας αφορά ή όσο μόνο εμπλεκόμαστε μαζί του. Εμείς λοιπόν οφείλουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε κάτι το δοκούν και ο Κύριος που είναι δικαιοκρίτης και ξέρει τι κάνουμε στα κρυφά θα μας τα δώσει στα φανερά. Γι’ αυτό λοιπόν οφείλουμε να αντιληφθούμε λοιπόν ότι υπάρχει και κρίση. Εμείς ζητάμε το έλεος του Θεού. Αλλά ο Κύριος συγχωρεί συνεχώς σε αυτή τη ζωή. Όταν τελειώσει αυτή η ζωή, γι’ αυτό έχει το νόημα και χθες με το ψυχοσάββατο, τελειώνει και η δικιά μας κατάσταση. Δεν μπορούμε να ευχηθούμε πλέον για τον εαυτό μας. Μόνο ότι κάνει η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, δέεται για την θριαμβεύουσα Εκκλησία. Και αυτή η αλήθεια αυτού του Ευαγγελίου σε κάθε ναό φανερώνεται.

Γιατί όπως είπα και προχθές, έλεον έλεον, βλέπουμε τα καντήλια, εκεί όμως που είναι ο θρόνος, του δικαιοκρίτη Χριστού που θα μας κρίνει δεν έχει έλαιον αλλά ευτυχώς το έλεος του είναι η φιλανθρωπία του και σε αυτό εμείς ελπίζουμε. Άρα λοιπόν να θυμόμαστε, γίνονται διάφορες απεργίες και όλα αυτά, γιατί αξιολογεί το κράτος κάποιους κλάδους εκπαιδευτικών και όλα αυτά. Αλλά ξεχνάμε ότι ο Κύριος θα μας αξιολογήσει όλους και αυτά τα κριτήρια τα οποία έχει είναι ακριβώς πόσο κάτσαμε και είδαμε τον πόνο του αδερφού και το κάναμε δικό μας κτήμα. Γιατί όταν παίρνουμε τον πόνο μας και το μοιραζόμαστε με τους άλλους αρχίζει και μοιράζεται και αυτό και ελαφραίνει. Όταν όμως έχουμε χαρά πλεονάζει όταν το μοιραζόμαστε και δεν είναι μόνο για μας και οι άλλοι έτσι δεν μας μοιάζει τι κάνουν. Έτσι λοιπόν πορεύεται ο χριστιανός, άρα ξέρω ότι έρχεται ο Κύριος, το λέμε στο σύμβολο της πίστης, «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς», άρα λοιπόν αφού θα μας κρίνει, γιατί λοιπόν και εμείς δεν τρέμουμε με την καλή έννοια αυτή την ημέρα της κρίσεως και φερόμαστε λες και δεν θα δώσουμε λόγο ποτέ και για κανέναν. Θα δώσουμε λόγο και δίνουμε λόγο στην συνείδησή μας. Γι΄αυτό όταν έρχεται το βράδυ να κάνουμε μία αξιολόγηση το πώς πέρασε η μέρα. Έκανα αυτά που μου αντιστοιχούσαν να κάνω προς τον Θεό και στον συνάνθρωπο και μετά στον εαυτό μου; ή μόνο ο εαυτός μου πέρασε όμορφα και οι άλλοι όλοι δεν έχει καμία σημασία. Γιατί αυτό σημαίνει όσο πιο ατομοκεντρική είναι η κοινωνία μας τόσο αξία έχει ο εαυτός μας και κανένας άλλος. Και δεν χωράει ούτε Θεός ούτε συνάνθρωπος. Ενώ οφείλουμε το αντίθετο, να χωράει ο Θεός και ο συνάνθρωπος και έτσι ευφραίνομαι και εγώ μέσα από αυτά.

Βλέπουμε λοιπόν τι όμορφα τα κάνει η Εκκλησία μας, πόσο εκκλησιοποιεί την κατά γη ζωή μας. Οφείλουμε λοιπόν να εκκλησιοποιούμε την κατάσταση και να είμαστε σε κοινότητες. Αυτό είναι που μεγεθύνει και τον δικό μας ελληνισμό όπως έλεγε και ο αείμνηστος Σαββόπουλος. Των Ελλήνων οι κοινότητες πάντοτε έρχονται γιατί κέντρο είχαν και θα έχουν πάντα τον Χριστό και την Εκκλησία. Ιδιαίτερα εδώ δεν δίνουμε πολύ σημασία στην Ελλάδα να πάμε έξω μόνο γιατί Ούτε στην Πρεσβεία συνάγονται οι Έλληνες, ούτε σε οποιαδήποτε άλλη δομή. Στην Εκκλησία τις συντρέχουν και εκεί διασώζεται και η πίστη και η πατρίδα. Οφείλουμε λοιπόν αυτό να το ζήσουμε πλέον, να ζήσουμε έτσι και εδώ στη ζωή, να έχουμε αυτή τη θέρμη που έχουν στην Αφρική όπου βλέπουμε με τι ενθουσιασμό τρέχουν όλοι στο ναό από πολύ νωρίς. Δεν περιμένουν την τρίτη καμπάνα να αρχίσουν να ντύνονται για να έρθουν όπως κάναμε εμείς, αλλά απ’ την αρχή τρέχουν γιατί εκεί είναι το πανηγύρι όπου Χριστός, Εκκλησία, Χριστός εκεί λοιπόν και εμείς. Άρα λοιπόν ας τρέχουμε να μην βαρυγκωμούμε σε οποιονδήποτε τρέχει και μας ζητάει βοήθεια γιατί όπως λέει ο Κύριος μας: «Ο ελεών πτωχόν δανείζει Θεόν». Αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ.

*Μετεγγραφή από ηχητικό

Πηγή: Adologala.gr / Β.Κ.