Δημοσιεύθηκε: Τετάρτη 18 / 2 / 2026 , 8:12 από news_room
Με λαμπρότητα εορτάσθηκε στην Αλεξάνδρεια, το διήμερο 16 και 17 Φεβρουαρίου ε.έ., η Ιερά Μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος, όπου άγει τα σεπτά ονομαστήριά Του ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄.
Ανήμερα της εορτής, ο Μακαριώτατος προεξήρχε της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου στην Αλεξάνδρεια, πλαισιούμενος υπό του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. Συμεών, Καθηγουμένου της Ιεράς Αυτοκρατορικής και Αυτονόμου Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, καθώς και των Μητροπολιτών Ερμουπόλεως κ. Νικολάου, Μέμφιδος κ. Νικοδήμου, Νουβίας κ. Σάββα, Πηλουσίου κ. Νάρκισσου και Ταμιάθεως κ. Γερμανού, και των Επισκόπων Κωνσταντινιανής κ. Κοσμά, Ιππώνος κ. Στεφάνου και Μαρεώτιδος κ. Δαμασκηνού, ενώ εκ του Ιερού Βήματος παρέστη συμπροσευχόμενος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Νιτρίας κ. Νικόδημος.
Στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία παρευρέθησαν ο Εξοχώτατος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια κ. Ιωάννης Πυργάκης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος Αλεξανδρείας κ. Ανδρέας Βαφειάδης, ο Πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού κ. Χρυσόστομος Ράγκος, Σύνδεσμος του Πολεμικού Ναυτικού στην Αίγυπτο, Πρόεδροι Συλλόγων και Ομογενειακών και Τοπικών Φορέων, εκπρόσωποι Αραβόφωνων Κοινοτήτων και πλήθος ευσεβών πιστών, οι οποίοι προσήλθαν για να υποβάλουν τις υιικές τους ευχές προς τον Φάρο της Εκκλησίας του Αποστόλου Μάρκου.
Κατά την προσφώνηση του Μακαριωτάτου προς τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Σινά, ο Μακαριώτατος εξέφρασε τη χαρά και την αγαλλίασή του για την τιμητική παρουσία του κατά την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, υπογραμμίζοντας τον ιστορικό και πνευματικό δεσμό μεταξύ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και της Ιεράς Αυτοκρατορικής και Αυτονόμου Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά.
Με υψηλό εκκλησιαστικό λόγο αναφέρθηκε στη μακραίωνη πορεία των σχέσεων των δύο Εκκλησιαστικών Θεσμών στην Νειλοχώρα, οι οποίες, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, δοκιμάσθηκαν επί αιώνες, αλλά εδραιώθηκαν εν ειρήνη και κανονική τάξη, ιδίως μετά τη συμφωνία του έτους 1932, καρπό σοφής Εκκλησιαστικής διαχειρίσεως και υπευθύνου διαλόγου.
Με πατερική παρρησία παρομοίασε τον Σεβασμιώτατο κ. Συμεών με «νέον Μωυσήν», καλούμενον να οδηγήσει τη Σιναϊτική Αδελφότητα εν μέσω συγχρόνων προκλήσεων προς τον εύδιο λιμένα της χάριτος και της σωτηρίας, επισημαίνοντας ότι η Πατριαρχική αγκάλη της Αλεξάνδρειας παραμένει πάντοτε ανοικτή.
Ιδιαιτέρως συγκινημένος, ο Μακαριώτατος αναφέρθηκε στον μακαριστό Γέροντά του, ο από Λάμπης και Σφακίων Μητροπολίτης Ρεθύμνης
κυρός Θεόδωρος Τζεδάκης (†1996), ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Μακαριώτατος, «εμφύτευσε μέσα μου την αγάπη προς τους Αγίους Τόπους και προς το Θεοβάδιστον Όρος Σινά». Μνημόνευσε τις διηγήσεις του Μακαριστού Μεγάλου Ιεράρχου της Κρήτης από την παραμονή του επί δεκαοκτώ μήνες στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, όπου είχε αποσταλεί από την Ακαδημία Αθηνών το 1973 για τη μελέτη σημαντικού χειρογράφου του ΙΣΤ΄ αιώνος. Ανέφερε επίσης ότι από αυτόν έμαθε ότι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Σιναίου προσφωνείται και “Βασιλεὺς της ερήμου”.
Ειδική μνεία έγινε στο σταθερό και ασφαλές περιβάλλον της Αιγύπτου, όπου επί αιώνες η Ορθόδοξη παρουσία ζει εν ειρήνη και προστασία, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη προς την Πολιτεία και την ηγεσία της χώρας για τη διασφάλιση της θρησκευτικής ελευθερίας και της κοινωνικής συνοχής.
Ανταποκρινόμενος, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Συμεών ευχαρίστησε θερμά τον Μακαριώτατο για τη φανερή και αληθινή αγάπη που έχει επιδείξει προς το πρόσωπό του, επισημαίνοντας ότι η γνωριμία τους ανάγεται στο 1990, οπότε τέθηκαν οι βάσεις μιας πνευματικής σχέσεως και επικοινωνίας, η οποία διατηρείται αδιάκοπα επί σχεδόν σαράντα έτη. Εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη διαρκή στήριξη προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα και τόνισε ότι η τιμή που του αποδόθηκε σήμερα «δεν αφορά εμένα προσωπικώς, αλλά αποτελεί αναγνώριση της μακραίωνης ιστορίας και της πνευματικής παραδόσεως της Ιεράς Αυτονόμου Μονής της Αγίας Αικατερίνης».
Κατακλείοντας, ο Μακαριώτατος προσέφερε στον Σεβασμιώτατο, ως ιδιαίτερη ευλογία και απτό σημείο πατρικής αγάπης, τα προσωπικά του Πατριαρχικά εγκόλπια, ώστε, όταν τα φέρει ιερουργών στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, να μνημονεύει στις προσευχές του το Παλαιφάτο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπως ο Κύριος, διά πρεσβειών της Αγίας Αικατερίνης, να στηρίξει και το μεγάλο ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό έργο που επιτελείται στην Αφρικανική ήπειρο.
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε η επίσημη υποδοχή του Σεβασμιωτάτου κ. Συμεών στην Αίθουσα του Θρόνου της Πατριαρχικής Καθέδρας Αλεξανδρείας, παρουσία του Εξοχωτάτου Γενικού Πρόξενου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια, των Αρχιερέων και Ιερέων του Θρόνου.
Κατά την παραμονή της εορτής, ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Εσπερινό επί τη μνήμη του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος στην Ιερά Πατριαρχική Μονή του Αγίου Σάββα.
Οι εορταστικές εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν εν κλίματι πνευματικής συγκινήσεως και Εκκλησιαστικής ενότητος, με κοινή προσευχή υπέρ υγείας και μακροημερεύσεως του Μακαριωτάτου Ποιμενάρχου της Αφρικής και υπέρ της ειρηνικής πορείας των ιστορικών πνευματικών θεσμών της Αλεξανδρείας και του Θεοβαδίστου Σινά.
Αξίζει ιδιαιτέρως να υπογραμμισθεί ότι η παρούσα αποτελεί την πρώτη επίσημη επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. Συμεών στην Πατριαρχική Καθέδρα Αλεξανδρείας μετά την εις Επίσκοπον χειροτονία Του. Με υιική ευλάβεια και Εκκλησιαστική συνέπεια, ο Σεβασμιώτατος προσήλθε προς υποβολήν σεβασμού και αγάπης, αλλά και προς λήψιν των πατριαρχικών ευχών και ευλογιών του Μακαριωτάτου, ως συνέχεια μιας σχέσεως που διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες της Ορθοδόξου μαρτυρίας.
Η επίσημη αυτή επίσκεψη αποτελεί ένωση της ερήμου με την ιεραποστολική μαρτυρία της Αφρικής, ως επιβεβαίωση ότι οι ιεροί δεσμοί παραμένουν ακλόνητοι στον χρόνο και στις δοκιμασίες. Δεν πρόκειται απλώς περί εθιμοτυπικής πράξεως, αλλά περί μαρτυρίας ότι η έρημος και η ιεραποστολή συνομιλούν εν αγάπη, επισφραγίζοντας τη ζώσα και αδιάσπαστη πνευματική ενότητα των δύο ιστορικών και σεπτών κέντρων της Ορθοδοξίας.
