Δημοσιεύθηκε: Πέμπτη 19 / 9 / 2024 , 6:53 από news_room

Σήμερα από διάφορους κύκλους, κυρίως νεοειδωλολατρών, αναπτύσσεται μία πολεμική εναντίον όχι ενός χωρίου της Αγίας Γραφής αλλά εναντίον του μεγαλύτερου τμήματος της των 49 πρώτων βιβλίων της δηλαδή ολοκλήρου της παλαιάς διαθήκης όλη αυτή η άνθρωποι και πολύ άλλοι αμφιβάλλουν και σκανδαλίζονται από τα κείμενα της διότι δεν προσεγγίζουν το ιερό κείμενο ως ένα βιβλίο περί του Χριστού. Θεωρούν ως ένα εγχειρίδιο της ιστορίας του ισραήλ ή ώς ένα βιβλίο ηθικολογίας και καθηκοντολογίας. Ωστόσο η Παλαία Διαθήκη αποτελεί φάκελο μαρτυρικών καταθέσεων των δικαίων και των προφητών του Χριστού ασάρκου ακόμη που βιάζονταν όμως να σαρκωθεί και να γίνει «Εμμανουήλ», δηλαδή ανάμεσά μας. Για τον λόγο αυτό εμφανιζόταν με την μορφή του αγγέλου του θεού πριν την ελευσή του στον κόσμο.1

Επιπλέον στη θεολογία της παλαιάς διαθήκης σχέση με την Καινή και το σήμερα έχουμε τρία βασικά που μπορούμε να αναφέρουμε και αυτά είναι α) το εκπληρούμενο β) το συμπληρούμενο και γ) το καταργούμενο. Το πρώτο σχετίζεται με την εκπλήρωση στο πρόσωπο του Χριστού όλων όσων είχαν προαναγγείλει προφήτες για τον αναμενόμενο Μεσσία το δεύτερο αφορά στην ανύψωση του πνευματικού πήχυ και χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι η μετάβαση από το «οφθαλμός αντί οφθαλμού»2, στην αγάπη ακόμα και προς τους εχθρούς.3 Τέλος το καταργούμενο σχετίζεται με τις ατελείωτες διατάξεις καθάρσεων ολοκαυτομάτων κα.  Αυτά ώς εισαγωγικά για να προχωρήσουμε στην εξέταση ενός ενδιαφέροντος ομολογουμένως θέματος που είναι η ανάσταση των νεκρών και που φυσικά είναι θέμα ή καλύτερα δόγμα που διδάσκεται και στην παλαιά και στην Καινή Διαθήκη .

Για το θέμα της ανάστασης των νεκρών μετά το θάνατον και της αθανασίας θα λέγαμε ότι στα πρώτα της βιβλία η παλαιά διαθήκη δεν παρουσιάζει ανεπτυγμένη διδασκαλία και αυτό όχι άνευ λόγου, Κατά τον μακαριστό καθηγητή Βασίλειο Βέλλα ο μη τονισμός των ανωτέρω θεμάτων οφείλεται στην πολεμική έναντι της νεκρομαντείας η οποία ήταν περισσώς διαδεδομένη την εποχή εκείνη. Στη συνέχεια όμως και στο πέρασμα των ετών τότε που η πίστη των ανθρώπων στην νεκρομαντεία καταπαύει, έχουμε στα κείμενα της παλαιάς διαθήκης σαφή και καθάρια την διδασκαλία περί της μεταθανάτιας ζωής. 4 Το δόγμα λοιπόν της αναστάσεως των νεκρών και μάλιστα γίνεται λόγος από ποιες επηρεάστηκε αυτή η πεποίθηση στον ισραηλιτικό λαό.5  Έχει υποστηριχθεί ότι πιθανόν σχετίζεται με τον παρσισμό και την αιγυπτιακή θρησκεία, θεωρίες βεβαίως που δεν μπορούν να αποδειχθούν.6 Το πιθανότερο είναι ότι στο Ισραήλ πίστη αυτή η αναπτυσσόταν βαθμηδόν εκ θείας αποκαλύψεως και απαρχή της πίστεως αυτής βρίσκεται στην προσευχή της Άννης, της μητέρας του Σαμουήλ. Αναφέρεται χαρακτηριστικά «κύριος θανατοί και ζωογονεί κατάγει εις άδου και ανάγει».7  Επίσης στο βιβλίο των Ψαλμών έχουμε προαναγγελία της αναστάσεως του πάσχοντος Μεσσίου, 8 όπως επίσης με παρόμοιο τρόπο γίνεται και στον Ησαϊα.9  Από τα σοφιολογικά βιβλία έχουμε αναφορά επί του θέματος στο Ιώβ όπου διδάσκεται πιθανότατα και η προσωπική πίστη στην ανάσταση των νεκρών.10

Προσδοκία περί της αναστάσεως έχουμε στα Β΄ Μακκαβαίων σε αναφορά με την ανάσταση ως πηγή δυνάμεως για τους αγωνιζομένους Μακκαβαίους.11 Στη Σοφία Σολομώντος η παραπάνω προσδοκία δεν είναι πλέον προσδοκία αλλά βεβαιότητα. Ωστόσο τα βιβλία που να αναφέρονται ευθέως ή με κάποιο υπαινιγμό στο θέμα της αναστάσεως είναι κυρίως τα προφητικά.  Γενικά μπορούμε να πούμε ότι διδασκαλία των προφητών για την καταδίκη των ασεβών «την ημέρα του κυρίου και την σωτηρία των δικαίων στη βασιλεία του θεού» προϋποθέτει την ανάσταση των νεκρών και την προσωπική αθανασία.13 Αυτή η προϋπόθεση διατυπώνεται στα βιβλία των Ησαΐα Δανιήλ και Ιεζεκιήλ.

Του Αρχιμανδριτη π. Ιάκωβου Κανάκη, Προιστάμενου του Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μοσχάτου.

Επιμέλεια, μετεγγραφή : adologala.gr B.K.

Πηγές:

1 Φούντα Ι.- Περί προϋπάρξεως του Ιησού Χριστού διδασκαλία της Αγίας Γραφής κατά τον Ιερό Χρυσόστομο (Διατριβή επί διδακτορία), Αθήνα 2002, σσ 210-213
2 Εξ. 21,24
3 Λκ. 6,35
4 Β. Βέλλα, Θεος και ιστορία εν τη Ισραηλιτική θρησκεία, Αθήνα 1966 σ.8
5 Μτ.22,23
6 Μπρατισώτου Π., «Ανάστασις», ΘΗΕ, Τόμος 2ος , Αθήναι 1963 σ. 595.
7 Α΄ Βασ. 2,6
8 Ψλμ 15,10 και 21,23 και εξ.
9 Ησ. 52,13 και 53,10
10 Ιώβ 19,26.
11 Β΄Μακκ 7,9 και εξ
12 Σ. Σολ. 1,13,3,7,4,20,-5,14 και 16,13
13 Φούντα Ι. Η Παλαιά Διαθήκη(περιεχόμενο και θεολογία της) Αθήνα 2005, σ, 218.