Στην παρέμβασή του ο κ. Χατζηχρυσάνθου, αφού πρώτα ευχαρίστησε τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας για την παρουσίαση της Έκθεσης, επεσήμανε ότι η μορφή της παραμένει αμετάβλητη, παρά τις προηγηθείσες συζητήσεις για προσαρμογή της στις εκφρασθείσες προσδοκίες της ολομέλειας του Οργανισμού και, συγκεκριμένα, για μια πιο στρατηγική ανασκόπηση της εκπλήρωσης των όρων εντολής του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Ο Κύπριος Μόνιμος Αντιπρόσωπος υπογράμμισε την αναγκαιότητα μη ανταγωνιστικής συνεργασίας και συνέργειας μεταξύ του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης για την επίτευξη του πρωταρχικού ρόλου του ΟΗΕ υπέρ της ειρήνης και ασφάλειας, ως επίσης και βελτίωσης στον τρόπο που το Συμβούλιο Ασφαλείας προσεγγίζει τα κράτη μέλη που εμπλέκονται άμεσα στα θέματα της ατζέντας του, καθώς και μ’ αυτά που φιλοξενούν ειρηνευτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ.  Τόνισε την αναγκαιότητα μεγαλύτερης λογοδοσίας όσον αφορά την μη εφαρμογή και συμμόρφωση με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, παράμετρος η οποία δεν μπορεί να απουσιάζει από την ετήσια  Έκθεση του Συμβουλίου.

Αναφερόμενος ειδικά στο Κυπριακό, τόνισε ότι ο λόγος που παραμένει για τόσα χρόνια στην ατζέντα του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι πρωτίστως η μη εφαρμογή των πολυάριθμων σχετικών ψηφισμάτων που υιοθετήθηκαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας.  Υπέδειξε δε τις τρέχουσες ενέργειες επί του εδάφους που στοχεύουν στη διάβρωση και ακύρωση των εν λόγω ψηφισμάτων, μέσω της απόπειρας δημιουργίας νέων τετελεσμένων. Τόνισε επί τούτου ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας οφείλει να αποτρέψει τέτοιες εξελίξεις, τόσο μέσω της επιβολής των ψηφισμάτων του όσο και καθιστώντας υπόλογους εκείνους που τα παραβιάζουν. Υπογράμμισε ότι η πιο άμεση ενέργεια που χρειάζεται να γίνει από το Συμβούλιο Ασφαλείας αυτή την περίοδο είναι η εφαρμογή των ψηφισμάτων του για τα Βαρώσια, χωρίς άλλη καθυστέρηση.

Καταληκτικά, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος επεσήμανε ορισμένες από τις διεθνείς προκλήσεις που χρήζουν της αυξημένης προσοχής του Συμβουλίου Ασφαλείας , σημειώνοντας ότι ο κύκλος της βίας και της μη λογοδοσίας θα μπορούσε να σταματήσει αν σχετικές υποθέσεις που δεν επιλύονται ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, παραπέμπονταν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.